ବିଶ୍ୱାସ

ବିଶ୍ୱାସ ଏପରି ଏକ ଶବ୍ଦ, ଯାହା ବିନା ସଂସାର ଅସମ୍ଭବ ।ଏଇ ବିଶ୍ୱାସ ପାଇଁ ସଂସାର ରେ ବଞ୍ଚିବା ସମ୍ଭବ ହୋଇପାରିଛି ।ଆମେ ଘର ପରିବାର ର ସଦସ୍ୟ ମାନଙ୍କ ଉପରେ ବିଶ୍ୱାସ ଥିବାରୁ ହିଁ ଆମେ ଖାଇବା ଶୋଇବା ଆଦି ନିତ୍ୟ କର୍ମ କରିପାରୁଛେ।ଦୋକାନୀ ଉପରେ ବିଶ୍ୱାସ କରି ଆମେ ସଉଦା ଆଣୁଛେ।ଯଦି ସେଠାରେ ବିଶ୍ୱାସ ବଦଳରେ ଅବିଶ୍ବାସ ସଂଦେହ ଯାତ ହେବ ତ ଆମେ ବଞ୍ଚିବା କିପରି ।ଡାକ୍ତର ଙ୍କ ଉପରେ ବିଶ୍ୱାସ ରଖି ଆମେ ତାଙ୍କ ପାଖରେ ଚିକିତ୍ସିତ ହେଉଛୁ।ଯଦି ଡାକ୍ତର ଙ୍କ ଉପରେ ଅବିଶ୍ବାସ ଆସେ ତ ରୋଗରେ ପୀଡ଼ିତ ହୋଇ ମରିଯିବା।ବିଶ୍ୱାସ ଶବ୍ଦ ଟିର ମହତ୍ତ୍ୱ ବହୁତ ବେଶୀ ।ବିନା ବିଶ୍ୱାସ ରେ ପୃଥିବୀ ରେ କୌଣସି ବି କର୍ମ କରି ହୋଇପାରିବ ନାହିଁ ।ଇଏ ତ ସାଧାରଣ ବିଶ୍ୱାସ। ଏ ବିଶ୍ୱାସ ଆମେ ବାଧ୍ୟ ହୋଇ କରିଥାଉ ବୋଲି କହିପାରିବା ।ସତ,ଆଉ ଆମେ କଣ ନିଜ ଜୀବନ ର ସବୁ ଆବଶ୍ୟକତା କୁ ପୂରଣ କରିପାରିବାକି?ଗୋଟିଏ ପୂରୁବ କଥା "ବିଶ୍ୱାସେ ମିଳନ୍ତି ହରି"ସେ ହେଉଛି ଦୃଢ଼ ବିଶ୍ୱାସ ।

ଯେଉଁ ବିଶ୍ୱାସ ଭିତରେ ଅବିଶ୍ବାସ ର ଗନ୍ଧ ବି ନଥାଏ ।ଅନ୍ୟ ଭାବରେ କହିବାକୁ ଗଲେ, ସମର୍ପଣ ଭାବ, ପୂର୍ଣ୍ଣ ବିଶ୍ୱାସ ରଖି ନିଜକୁ ସଂପୂର୍ଣ୍ଣ ରୂପ ସମର୍ପଣ କରିଦେବା ।ରଖିଲେ ରଖିବ ସିଏ ମାରିଲେ ମାରିବ ବି ସିଏ।ସବୁ ତାରିହାତରେ।ଯେପରି ଦ୍ରୌପଦି ବସ୍ତ୍ର ହରଣ ର ହୃଦୟ ବିଦାରକ ଦୃଶ୍ୟ, କୁରୁ ସଭା ତଳେ ଉପସ୍ଥିତ ସମସ୍ତ ଗୁରୁ ଜନମାନଙ୍କର ଆଖ୍ୟମତା, ମନେ ମନେ କୃଷ୍ଣ ଙ୍କୁ ଡାକୁଥିବା ଦ୍ରୌପଦି ଯେତେ ବେଳେ ହେ କେଶବ ରକ୍ଷା କର କହି ହାତ ଟେକି ଦେଲେ,ମନେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ରୂପ ସମର୍ପଣ, ରକ୍ଷା କରିବା ପାଇଁ ବାଧ୍ୟ ହୋଇ ଥିଲେ ଭଗବାନ ।ଭକ୍ତ ଭାବରେ ବନ୍ଧା ସେ,ଭକ୍ତ ର ସେଇ ଭାବ ଟିକକ ତାଙ୍କୁ ଟାଣି ଆଣି ଥିଲା।ରକ୍ଷାକରିବା ପାଇଁ ।ବିଶ୍ୱାସ ର ପରିଭାଷା କଣ ମୁଁ ଜାଣିନି ।କିନ୍ତୁ ବିଶ୍ୱାସ ବିନା ଆମେ ନିଶ୍ବାସ ପ୍ରଶାସ ମଧ୍ୟ ନେଇ ପାରିବା ନାହିଁ ।ଏକଥା ମଧ୍ୟ ସତ।

ଏକ କ୍ଷୁଦ୍ର ଗଳ୍ପ ଜଣେ ଅସହାୟ ବୂଦ୍ଧା ଏକ ଝାଟି ମାଟି ଘରେ ବାସ କରୁଥିଲେ । ତାଙ୍କ ପାଖରେ ତାଙ୍କ କେଶବ ଙ୍କ ମୁର୍ତି ଆଉ ଘର ର କିଛି ଆସ ବ ପତ୍ର । ଗୋଟିଏ କାମ ତାଙ୍କର କେଶବଙ୍କ ଶେବା କରିବା । ତଙ୍କର କୌଣସି ସନ୍ତାନ ନ ଥାନ୍ତି । କେଶବ ହିଁ ତାଙ୍କର ସବୁକିଛି । ପ୍ରତି ମୁହୁର୍ତ୍ତ ରେ ତାଙ୍କର ଗୋଟିଏ କଥା ମୋର ପରା କେଶବ ଅଛି ।ମୋ ଭଲ ମନ୍ଦ ସେ ହିଁ ବୁଝିବ। ହାତ ଗୋଡ ଚାଲି ଥିବା ପର୍ୟ୍ଯନ୍ତ ତ ସବୁ ଠିକ୍ ଠାକ୍ , ଯଦି ଅଚଳ ହେଲିତ ମୋର କିଏ କରିବ ।ଆଉ ମୁ ମଲା ପରେ ମୋ ମୁହଁ ରେ ମୁଖାକିନି କେଶବ ହିଁ ଦବ । ମଣିଷ ମାନଙ୍କ ସହିତ କଥା ହେଲା ଭଳି ସେଇ ବୂଦ୍ଧା ଜଣକ କେଶବ ଙ୍କ ସହ କଥା ବାର୍ତା ହୁଅନ୍ତି । ସବୁ ଭଲ ମନ୍ଦ ସେ କେଶବ ଙ୍କୁ ହିଁ କୁହନ୍ତି ।କିଛି ଦିନ ଗତ ହେଲା ପରେ ବୃନ୍ଦା ଙ୍କର ମୃତ୍ୟୁ ହୋଇଗଲା । ଶାଇ ପଡିଶା ଲୋକେ ଶବ ଦାହ ବ୍ୟବସ୍ତା କରୁଥାନ୍ତି,କଥା ବାର୍ତା ହେଉଥାନ୍ତି ବୁଢାକୁ ଅଗ୍ନି ଦେବ କିଏ ?

ଏମିତି କଥା ହେଉ ହେଉ ହଠାତ୍ ଜଣେ କିଏ ଆସିଲେ । ମୁଣ୍ତ ରେ ପଗଡି ରାମାନନ୍ଦ ଚିତା ହଳଦୀ ରଙ୍ଗ ର ଧୋତି ଚାଦର ପରିଧାନ କରିଥାନ୍ତି। ବୁଢି ମାଉସୀ ମାଉସୀ ଡାକ ମାରିଲେ , ଗାଁ ଲୋକ ତାଙ୍କୁ କିଛି ପଚାରିବା ପୂର୍ବ ରୁ ମାଉସୀ ର ଶବ କୁ କାନ୍ଦ ଦେଇ ଉଠାଇ ବା ପାଇଁ ବ୍ୟଗ୍ର ହେଲେ। ମାଉସୀ ର ମୁଖାଗ୍ନି ଦେବି କହିଲେ । କିଛି ସମୟ ପରେ କୁଆେଡ ପଳାଇଯାଇ ଥିଲେ ।କୌଣସି ଲୋକ କିଛି ବୁଝିବା ପୁର୍ବ ରୁ ବୁଢୀ ର ଅନ୍ତେଷ୍ଟି କ୍ରିୟା ସରିଯାଇ ଥିଲା ।

ଇଏ ଥିଲା ସେଇ ବ୍ରୁଦ୍ଧା ଙ୍କର ପ୍ରଗାଢ଼ ବିଶ୍ବାସର କହାଣୀ । ବିଶ୍ବାସ ବିନା ସୂଷ୍ଟି ଅସମ୍ଭବ। ବିଶ୍ବାସ ହିଁ ସଂମ୍ପର୍କ ବଢାଇଥାଏ ।

ବିଶ୍ବାସ ହିଁ ସୁପରିବେଶ ସୂଷ୍ଟି କରିଥାଏ ।

ବିଶ୍ୱାସ ରଖି ଆମେ ବିଭିନ୍ନ ସଂସ୍ତା ସହିତ ଜଡିତ ରହିପାରିବା । ସୁ ସଂମ୍ପର୍କ ଗଢି ପାରିବା ।ଯାହା ଦ୍ଵାରା ସମାଜ ଭିତରେ ଏକ ସାମାଜିକ ପ୍ରାଣୀ ଭବରେ ବଞ୍ଚିପାରିବା ।

ବିନା ବିଶ୍ବାସ ରେ ଆମେ ଡରି ଡରି ବଞ୍ଚିବା ସତ ହେଲେ ସେ ବଞ୍ଚିବା କେବଳ ନିଶ୍ୱାସ ନେବା ଖାଇବା ରହିବା । ନା ଜୀବନ ରେ ହସ ଖୁସି ଥିବ ନା ଥିବ ଜୀବନ ବଞ୍ଚିବର ଶୈଳିନା କିଛି ମାଧୁଯ୍ୟତା - ବିଶ୍ବାସ ମିଳେ ସବୁ ସୁଖ । ବିଶ୍ବାସ ବିନା ବଞ୍ଚିବା ଅସମ୍ଭବ ।

ଲିଳାମୟୀ ଦାଶ

ଧନିଆପଡା

କେନ୍ଦ୍ରାପଡା

ବିଶ୍ୱାସ

Biswasa