ପ୍ରତ୍ୟେକ ପ୍ରତିଷ୍ଠିତ ବ୍ୟକ୍ତି ତାଙ୍କର ପୁର୍ବଜ ବଡ଼ ଲୋଙ୍କ ଙ୍କ ଦ୍ଵାରା ପ୍ରଭାବିତ ହୋଇଥାନ୍ତି।କିନ୍ତୁ ମୋ କ୍ଷେତ୍ର ରେ ଟିକିଏ ବ୍ୟତିକ୍ରମ କହିଲେ ଅତ୍ୟୁକ୍ତି ହେବନାହିଁ।ବହୁତ ଲୋକ ଙ୍କ ସଂସ୍ପର୍ଶ ରେ ଆସିଛି ।ହେଲେ ବୋଉ ର ସେହି ସାନ୍ନିଧ୍ୟତା ଓ ଅଶ୍ରିବାକ୍ୟ ଜୀବନର ଶୀର୍ଷକ ପହଞ୍ଚିବା ପାଇଁ ବହୁତ ପ୍ରେରଣା ଦେଇଛି। ନିମ୍ନ ମାନର ବିତୃଷ୍ନା ଚିନ୍ତା ଧାରାକୁ ସକାରାତ୍ମକ ବାକ୍ୟ ରେ ମୋତେ ଆଗକୁ ବଢ଼ିବାକୁ ପ୍ରେରିତ କରେ।

ମାତୃଶକ୍ତି ର ଅଲୌକିକତା କୁ ଆକଳନ କରିବା ହୁଏତ ମୋ ପକ୍ଷରେ ସମ୍ଭବ ନୁହେଁ।ହେଲେ ତାର ସେହି ଆତ୍ମ ବଳିଦାନ,ଆତ୍ମସମର୍ପଣ ଓ ଆତ୍ମାଉତ୍ସର୍ଗ ମୋ ଲେଖନୀ ବର୍ଣ୍ଣନା ନ କରି ରହିପାରିବ ବା କେମିତି।

ଆଜି କାଲି ର ମାମା ଓ ମମି ଡାକ ରେ ସେହିପରି ସ୍ନେହଭାବ ଆସୁନି।ଯେହେତୁ ମୁଁ ନବେ ଦଶକରେ ଜନ୍ମିତ ବୋଉ ର ସେହି ସରୁ ଚକୁଳି ର ବାସ୍ନା ମୋତେ ପ୍ରୀତିକର ।ଅଧୁନା ସମାଜରେ ହୁଏତ ମା ମାନେ ଆଉ ସେହି ସୂତା ଲୁଗା ର ସୂତା ରେ ବାନ୍ଧି ହେବା ପାଇଁ ଚାହୁଁ ନାହାନ୍ତି।

କିନ୍ତୁ ମୁଁ ଦେଖେ ମୋ ବୋଉର ସେହି ପଣତ କାନି ମୋର କେତେ କାମ ରେ ଆସେ।ପଣତ କାନି ରେ ହାତ ପୋଛିବା ଠାରୁ ଆରମ୍ଭ କରି କାନିରେ ବାନ୍ଧି ରଖିଥିବା ମିଠେଇ ର ସାନ୍ନିଧ୍ୟ ହୁଏ ତ ଅଧୁନା ପିଲାଙ୍କ ପାଖେ ଶୂନ୍ୟ।ରୋଗ ବ୍ୟାଧି ରେ ଥିଲେ ବୋଉ ସେପରି ସେବା ଶ୍ରୁଶୂଷା ରେ ଲାଗି ପଡେ।ସତେ ଯେପରି ପୃଥିବୀର ସବୁ ସୁଖ ମୋ ସେବା ରେ ହିଁ ତାକୁ ମିଳେ।

ହଁ କିଛି ନୀଚ ମାନସିକତା ର ବ୍ୟକ୍ତି ବୋଉ କୁ ଗାଉଁଲି , ଅଶିକ୍ଷିତ କହି ତାତ୍ସଲ୍ୟ କରନ୍ତି।ତାକୁ ସେ ଖାତିର ନ କରି ଅଣ୍ଟା ରେ ଲୁଗା ଭିଡ଼ି ଚାଲି ଆସେ ଆମକୁ ସମାଜରେ ପ୍ରତିଷ୍ଠା କରିବା ପାଇଁ।

ହୁଏ ତ ତାର କୌଣସି ଉପଚାର କିଛି ଲୋକ ଙ୍କ ପାଇଁ ପେଣ୍ଟେଡ ନୁହେଁ। କିନ୍ତୁ ବିନା ପେଣ୍ଟେଡ ରେ ମଧ୍ୟ ଏପରି ଉପଚାର ତା ପାଖେ ଥାଏ ଯେ ବେଳେବେଳେ ଭାବିଲେ ମୁଁ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ଓ ନିଶ୍ଚଳ ହୋଇଯାଏ କିଛି ସମୟ ପାଇଁ।

ମୋ ଅସଂଖ୍ୟ ତ୍ରୁଟି ସତ୍ତ୍ୱେ ମୋତେ କ୍ଷମା କରୁଥିବା ବୋଉ ର ସାନିଧ୍ୟ ଯେପରି ପ୍ରତ୍ୟେକ ଜନ୍ମ, ପ୍ରତ୍ୟେକ ଯୁଗ , ପ୍ରତ୍ୟେକ ସମୟ ମିଳୁଥାଉ । ନିୟମିତ ଭାବେ ମୁଁ ବୋଉ ଠାରୁ କିଛି ନ କିଛି ଶିଖିଛି।

ବାସଗୃହ କିପରି ସ୍ୱଚ୍ଛ , ସ୍ୱାସ୍ଥ୍ୟକର ରଖିବାକୁ ପଡିବ,ହାଣ୍ଡିଶାଳ ଟା ଯେ ଲକ୍ଷ୍ମୀଙ୍କର ତାହା ମଧ୍ୟ ଶିଖେଇଛି। କିପରି ଶେଯ ଭାଙ୍ଗିବ, ଜୋତା , ଜାମାପଟା, ବସ୍ତ୍ର ର ଯତ୍ନ କିପରି ନେବ, ମଶା, ମାଛି ଓ ମୂଷା ଆଦି ଅନିଷ୍ଟକାରୀ ଜୀବ ପ୍ରତି ସାବଧାନ ହେବା।

ଜୀବନର ପ୍ରତ୍ୟେକଟି ପାହାଚରେ ଢାଲ ହୋଇ ଥାଏ।ଯଦି ଆଜି ଆମେ ପୂର୍ଣ୍ଣାଙ୍ଗ ଉନ୍ନତିରେ ପହଞ୍ଚି ପାରିଛେ ତାହା ବୋଉ ର ସାନ୍ନିଧ୍ୟ।ଏହା ହିଁ ତାର ପ୍ରମାଣ।

ଆଶ୍ରିତା ଦାସ ,(ଡାଳତୋଳା)
ଖୋରଧା।

ବୋଉ ର ସାନ୍ନିଧ୍ୟ

ହେଲେ ତାର ସେହି ଆତ୍ମ ବଳିଦାନ,ଆତ୍ମସମର୍ପଣ ଓ ଆତ୍ମାଉତ୍ସର୍ଗ ମୋ ଲେଖନୀ ବର୍ଣ୍ଣନା ନ କରି ରହିପାରିବି ବା କେମିତି।