ଏ ବର୍ଷର ପାର୍ବଣରେ ବାପାଙ୍କ ଘରେ ମୋର ଟିକେ ଅଧିକ ଦିନ ରହଣୀର ବ୍ୟବସ୍ଥା ଥିଲା | ସବୁବର୍ଷ ପରି ଏ ବର୍ଷ ମଧ୍ୟ ଗାଆଁ ପାଖ ଶିବ-ଶକ୍ତି ମନ୍ଦିରରେ ଅଷ୍ଟମୀ ବ୍ରତ କରିବାର ଆୟୋଜନ ଥିଲା | ପୂର୍ବରୁ ଘରେ ଉପସ୍ଥିତ ଥିଲି ବୋଲି ମାଆଙ୍କ ସହ ବାପାଙ୍କୁ ନଛାଡି ମୁଁ ପୂଜା ସାମଗ୍ରୀ ଆଣିବି ବୋଲି ପ୍ରସ୍ତାବ ଦେଲି | ବାପାବି କହିଲେ ହଉ ତମେମାନେ ଯାଅ ମୋର ଏଥର ଛୁଟ୍ଟୀ | ମାଆଙ୍କ ସହ ଗାଡ଼ିରେ ପୂଜା ଗହଳି ଭିତରେ ବଜାର ବୁଲିବାଟା ମୋର ବାହାଘର ପରର ପ୍ରଥମ ଅନୁଭୂତି ଥିଲା | ମାଆଙ୍କର ଭିଡ଼ ଦେଖି ଡରିକି ଗାଡ଼ି ଚଲେଇଲା ବେଳେ ଆକଟ କରିବାଟା ମୋତେ ଭାରି ମଜା ଲାଗୁଥିଲା | ଏମିତିରେ ପୂଜା ଭିଡରେ ଅନେକ ଚିନ୍ହା ମୁହଁ ମୋର ଯୁବତୀ ବେଳର ସ୍ମୃତିକୁ ଜାଗ୍ରତ କରି ଦେଉଥାଏ |

ବଜାରରୁ ଫେରିବା ପରେ ପୁରୁଣା ସ୍ମୃତିରେ ଛନ୍ଦି ରହିଥିବା ମୋ ମନ ଆଉ ଟିକିଏ ସ୍ମୃତି ସୂତାରେ ନିଜକୁ ଗୁଡ଼େଇବାକୁ ଇଚ୍ଛା କଲା | ମାଆଙ୍କୁ କହି ମୁଁ ଚାଲି ଗଲି ଶିବ-ଦୁର୍ଗା ମନ୍ଦିର ଆଡ଼େ | ପୂଜାଦିନ ମନ୍ଦିର ବହୁତ ଭିଡ଼ ଥିବ ଆଉ ଟିକେ ଶାନ୍ତିରେ ବସି ହବନି ବୋଲି ମୁଁ ସେଠାକୁ ସେତେବେଳେ ହିଁ ଚାଲିଗଲି | ପୂଜା ପାଇଁ ମନ୍ଦିରରେ ନୂଆ କରି ରଙ୍ଗ ଦିଆ ଚାଲିଥାଏ | ମନ୍ଦିର ବେଢାରେ ବୁଲିବୁଲି ପିଲା ଦିନରେ ମାଆଙ୍କ ସହ ଆସୁଥିବା ସମୟର ସବୁ ସ୍ମୃତିକୁ ଭିତରେ ଭିତରେ ମୁଁ ବଖାଣି ହଉଥାଏ | କେମିତି ପୂଜା ସରିଲା ପରେ ମାଆ ପାଣ୍ଡିତଙ୍କୁ ମୁଣ୍ଡିଆ ମାରିବାକୁ କୁହନ୍ତି | ପୁଣି ପଣ୍ଡିତେ ମୋତେ ଦେଖି ସଂସ୍କୃତରେ ଆଶୀର୍ବାଦ ଦିଅନ୍ତି | ବାହାରେ ଭୋଗ ପାଇଁ ଛୋଟ ପିଲା ମାନଙ୍କୁ ଦେଖି ମାଆ ମୋ ହାତରେ ଭୋଗ ଦେଇ ସେମାନଙ୍କୁ ଦବାପାଇଁ କୁହନ୍ତି |

ଏମିତି ଅନେକ ସ୍ମୃତି ଭିତରେ ବୁଡ଼ିରହି ମୁଁ ପରିକ୍ରମା କରୁଥାଏ ମନ୍ଦିର ଚାରିପାଖେ |ପ୍ରଭୁଙ୍କ ପ୍ରତି ଭକ୍ତି ଠାରୁ ବି ଅଧିକା ଥାଏ ମୋର ସ୍ମୃତି ଆଉ ଅବିସ୍ମୃତିର ଭାବନା ସବୁ | ବୁଢ଼ା ପାଣ୍ଡିତଙ୍କ ସହ କଥା ହଉ ହଉ ଦେଖିଲି ଜଣେ ବୟସ୍କ ବ୍ୟକ୍ତି ଅଳ୍ପ ନଇଁ ନଇଁ ପଣ୍ଡିତଙ୍କ ପାଖକୁ ମାଡ଼ି ଆସୁଛନ୍ତି | ମୁଁ ତାଙ୍କୁ ଦେଖି ଟିକେ ପାର୍ଶ୍ୱକୁ ଘୁଞ୍ଚିଗଲି | ଦେଖିଲି ଆମ ଗାଆଁର "ପାଢ଼ୀ ମଉସା" ହାତରେ ଗୋଟିଏ ଛୋଟ ଡାଲାଟିଏ ଧରି ପଣ୍ଡିତଙ୍କ ପାଖରେ ଠିଆ ହେଲେ | ପଣ୍ଡିତ ଫୁଲକୁ ନେଇ ତାଙ୍କ ଡାଲାରେ ଓଜାଡି ଦେଲେ ଆଉ ଡାଲା ଫେରାଇ ଦେଲେ | ପାଢ଼ୀ ମଉସା ହସିଦେଇ ମାଆ ଙ୍କ ଦର୍ଶନ ପାଇଁ ଆଗେଇ ଗଲେ | ସେ ମୋତେ ବୋଧେ ଚିହିଁ ପାରିଲେ ନାହିଁ | ମୁଁ ମଧ୍ୟ ତାଙ୍କୁ ଚିନ୍ହା ଦେଲିନାହିଁ | ଟିକେପରେ ସେ ଫେରି ତାଙ୍କ ବାଟରେ ଚାଲିଗଲେ | ଥରୁଥିବା ହାତ ଗୋଡ଼ ଆଉ ବାଙ୍କି ଯାଇଥିବା ମେରୁଦଣ୍ଡ କୁ ନେଇ ସେ ଗାଆଁ ମଝିରୁ ଗାଆଁ ଶେଷ ମୁଣ୍ଡ ଯାଏଁ ଚାଲି ଚାଲି ଆସିଥିଲେ | ପୁଣି ମୋ ନଜର ଯେବେ ପଣ୍ଡିତଙ୍କ ଫୁଲ ଡାଲା ଉପରେ ପଡିଲା, ଦେଖିଲି ସେଥିରେ ଗଣି ଗଣି ମାତ୍ର ଦୁଇଟି ମନ୍ଦାର ଫୁଲ ରଖା ଯାଇଛି |

ମୁଁ ଥଟା କରିବା ଭଙ୍ଗୀରେ ପଣ୍ଡିତଙ୍କୁ କହି ପକେଇଲି ସବୁଦିନ ତ ଏତେ ଏତେ ଲୋକ ମନ୍ଦିରକୁ ଫୁଲନେଇ ସକାଳୁ ଆସନ୍ତି, ଏ ସନ୍ଧ୍ୟା ସମୟରେ ପାଢ଼ୀ ମଉସାଙ୍କ ଫୁଲ କଣ ହବ? ସେ ବି ଯୋଡ଼ିଏ ଫୁଲ ଧରି ଏତେ ବାଟ କଷ୍ଟ କଲେ | କାଲି କଣ ଏ ବାସି ଫୁଲ ଠାକୁରଙ୍କ ପାଖେ ଲାଗିବ? ପଣ୍ଡିତ ଟିକିଏ ଗମ୍ଭୀର ହୋଇ କହିଲେ ମାଆରେ ତମେ କେବେଠୁ ମଉସାଙ୍କୁ ମନ୍ଦିରରେ ଦେଖୁଛ? ମୁଁ କହିଲି ବହୁତ ଛୋଟ ବେଳୁ ଦେଖୁଚି | ପୁଣି ପଣ୍ଡିତ କହିଲେ ଜାଣିଛ ସେତେବେଳେ ବି ଅନେକ ଲୋକ ବହୁତ ପ୍ରକାରର ଫୁଲ ନେଇ ଆସୁଥିଲେ | କିଛି ଲୋକ ବଜାରରୁ କିଣି କରି ନେଇ ଆସୁଥିଲେ ତ କିଛି ଲୋକ ବାଟରେ ଗଲା ବେଳେ ଲୋକଙ୍କ ବାଡ଼ିରୁ ଫୁଲ ନେଇ ଆସୁଥିଲେ | ବିଭିନ୍ନ ଫୁଲରେ ପ୍ରଭୁଙ୍କୁ ସଜା ଯାଉଥିଲା |ଆଉ ଆଜିବି ସେ ପ୍ରଥା ଲାଗି ରହିଛି | ହେଲେ ମୁଁ ପାଢ଼ୀ ବାବୁଙ୍କର ଆଣିଥିବା ଫୁଲକୁ ସେବେବି ବହୁତ ଆଦର କରୁଥିଲି ଆଉ ଆଜିବି ବହୁତ ଆଦର କରୁଛି |

ସେ ନିଜ ବାଡ଼ିରେ ଫୁଲଗଛ ଲଗାଈ ତାର ଯତ୍ନ କରି ଫୁଲ ଫୁଟିଲେ ତାକୁ ପ୍ରଭୁଙ୍କ ପାଖରେ ଅର୍ପଣ କରନ୍ତି | ଲୋକ ମାନେ ଗଛଟିଏ ଲଗାଇବାକୁ ବହୁତ କଷ୍ଟ ପାଆନ୍ତି ହେଲେ ଅନ୍ୟ ଘରେ ଫୁଟିଥିବା ଫୁଲକୁ ତୋଳିଆଣି ପ୍ରଭୁଙ୍କୁ ଅର୍ପଣ କରନ୍ତି |ସେଥିରେ କଣ ସତରେ ପ୍ରଭୁ ଖୁସି ହଉଥିବେ | ଆଉ ବି ଆମ ଗାଆଁ ରେ ଅନେକ ଲୋକ ଅଛନ୍ତି ଯିଏ ନିଜ ଘରେ ଫୁଲଟିଏ ଫୁଟିଲେ କାହାକୁ ହାତ ମାରିବାକୁ ବି ଦିଅନ୍ତିନି | କାରଣ ସେଥିରେ ତାଙ୍କ ଭଲପାଇବା ଆଉ ପରିଶ୍ରମ ଯୋଡ଼ି ରହିଥାଏ | ତେବେ ସ୍ନେହରେ ବନ୍ଧା ପ୍ରିୟ ଜିନିଷକୁ ଅର୍ପଣ କରିବାରେ ଯେଉଁ ଆନନ୍ଦ ମିଳେ ତାହା ପାଢ଼ୀ ବାବୁ ଖୁବ ଭଲଭାବେ ଅନୁଭବ କରିଛନ୍ତି |
ଆଜି ବୟସର ପ୍ରଭାବରେ ତାଙ୍କ ଅଗଣାର ଗଛ ସବୁ ମର୍ମାହାତ ହବାରେ ଲାଗିଲେଣି | ଆଗଭଳି ସେ ଆଉ ଗଛ ସବୁକୁ ଯତ୍ନରେ ରଖିପାରୁ ନାହାନ୍ତି |ତେବେ ଫୁଲର ସଂଖ୍ୟା ମଧ୍ୟ କମି କମି ଆସିଲାଣି | ନିଜ ବୟସକୁ ଚାହିଁ ସେ ଭୋର ସମୟରୁ ଆସି ମଧ୍ୟ ପାରୁ ନାହାନ୍ତି | ସେଥିପାଇଁ ମୁଁ ତାଙ୍କୁ ସନ୍ଧ୍ୟାରେ ଆସିବାକୁ କହିଛି | ମୁଁ ପଚାରିଲି ହେଲେ ପ୍ରଭୁ କଣ ବାସି ଫୁଲ ଗ୍ରହଣ କରିବେ? ସେ କହିଲେ ନିୟମ ଅନୁଯାଇ ପାଣି ଏବଂ ତୁଳସୀ ପତ୍ର ଦେଇ ଫୁଲକୁ ରଖିଲେ ତା ପରଦିନ ମଧ୍ୟ ଫୁଲ ପୂଜାଯୋଗ୍ୟ ହୋଇ ରହିଥାଏ |

ହେଲେ ଭକ୍ତିର ଶକ୍ତି ଏମିତି ଯେ ତାହା ବାସି କି ସଜ କିଛି ବୁଝି ପାରେନା | ପ୍ରଭୁଙ୍କ ନଜର କେବଳ ଭକ୍ତ ଆଉ ତା ଭକ୍ତି ଉପରେ ଥାଏ | ସମସ୍ତେ ଯଦି ଏହିକଥା ବୁଝି ପାରନ୍ତେ ତେବେ ଫୁଲ ଚୋରି କରି କିମ୍ବା ଫୁଲ କିଣିଆଣି ଲୋକ ଦେଖାଣିଆ ଭକ୍ତି ନକରି ଘରେ ଗଛଟିଏ ଲଗାନ୍ତେ ଆଉ ନିଜ ସହ ଏ ପରିବେଶର ମଧ୍ୟ କଲ୍ୟାଣ କରନ୍ତେ |

ସୁସ୍ମିତା ଜେନା
ବିଶାଖାପାଟଣା

ଭକ୍ତିର ଫୁଲ

ଗଛଟିଏ ଲଗାଇବାର ମହତ୍ତ୍ଵ ବିଷୟରେ ଏକ କାହାଣୀ ।