ଗାଁ ଛାଡି ଆସିଲି ମୁଁ ବହୁତ ଦୂର,

ସହର ଜୀବନ ଖୋଜିବାକୁ ଭରପୁର।

ଗାଁରେ ଥିଲା ସୁଖ, ଥିଲା କିଛି ଅସୁବିଧା,

ସହର ଦେଖାଇଲା ନୂଆ ଜୀବନର ସୀମା।

ସହରେ ମିଳିଲା ଏକ ଭଡ଼ା ଘର,

ଚାରିକାନ୍ଥ, ଛାତ, ଗୋଟେ ଝରକା ଖୋଲା ଯାଏ ବାର।

ବସିବା ଖାଇବାର ବ୍ୟବସ୍ଥା ସବୁ ଅଛି,

କିନ୍ତୁ ମନ ଭିତରେ ଲାଗେ ଖାଲି ଖାଲି ।

ହାୟ ରେ... ଏ ଭଡ଼ା ଘରେ ଶାନ୍ତି କାହିଁ?

ନିଜ ଘର ଭଳି କାହିଁ ମିଳେ ନାହିଁ!

ମନେ ପଡେ ମୋ ଗାଁର ସେଇ ପୁରୁଣା ଘର,

ମା’ ହାତେ ରନ୍ଧା ଗରମ ଗରମ ଭାତ ଆମ୍ବିଳା।

ବାପାଙ୍କ ଗପ ଶୁଣା, ଭାଇଭଉଣୀଙ୍କ ସାଥୀ,

ପଡୋଶୀ ମାଆଙ୍କ ଡାକ: "ଆସ ପିଲେ ଖାଇବା ଭାତ!"

ସେଇ ଆମ ବଗିଚା, ସେଇ ଆମ୍ବ ଗଛ,

ସନ୍ଧ୍ୟାରେ ଭିନ୍ନ ଭିନ୍ନକା ଖେଳା, ରାତିରେ ଶୀତଳ ପବନ।

ସବୁ ସାଦା, ସବୁ ସରଳ, ମାଟିର ଗନ୍ଧ ଭରା,

ସେଇ ଥିଲା ମୋ ନିଜସ୍ୱ, ସେଇ ଥିଲା ମୋ ଘର।

ଏ ଭଡ଼ା ଘରେ କାହିଁ ସେସବୁ ଭାବ?

ଟଙ୍କା ଦେଇ ଘର କିଣାଯାଏ, କିନ୍ତୁ ମିଳେ ନାହିଁ ସ୍ନେହ।

କାନ୍ଥରେ ଲାଗି ଅଛନ୍ତି ଅଜଣା ଲୋକଙ୍କ ଛାପ,

କେଉଁଠି ନାହିଁ ମୋ ମନର କିମ୍ବା ମୋ ଆଖିର ଝାପ।

ରାନ୍ଧିବା ଖାଇବା ହେଉଛି କାମ କେବଳ,

ମା’ ହାତର ସ୍ୱାଦ କାହିଁ ମିଳେ ନାହିଁ ବରଷ ହେଲ।

ପଡୋଶୀ ମୁହଁ ଅଜଣା, କଥା ହେଲେ ଅସହଜ,

ବାହାରେ କେବଳ କଂକ୍ରିଟ ଘର, ମାଟି ନାହିଁ ଆଜ!

ହାୟ ରେ... ଏ ଭଡ଼ା ଘରେ ଶାନ୍ତି କାହିଁ?

ନିଜ ଘର ଭଳି କାହିଁ ମିଳେ ନାହିଁ!

ସହର ଦେଇଛି କାମ, ଦେଇଛି ଟଙ୍କା ପଇସା,

କିନ୍ତୁ ଦେଇ ନାହିଁ ମୋ ମନକୁ ଶାନ୍ତିର ବାସା।

ଏ ଘର ମୋର ନୁହେଁ, ଏ କେବଳ ଏକ ଠିକଣା,

ଯେଉଁଠି ରହେ ମୋ ଶରୀର, ମନ ରହେ ଗାଁକୁ ଭିଣା।

ସ୍ୱପ୍ନରେ ମୁଁ ଦେଖେ ମୋ ଗାଁ, ମୋ ନଈ, ମୋ ପଥ,

ମା’ ଆଖିର ଆଲୋକ, ବାପାଙ୍କ ହସ ମିଠା କଥା।

ଏ ଭଡ଼ା ଘର କେବଳ ଏକ ଛାଇ ପ୍ରାୟ,

ମୋ ପ୍ରାଣରେ ବସେ ସେଇ ଗାଁ, ସେଇ ନିଜ ଘର ଚିରସ୍ଥାୟ।

ହାୟ ରେ... ଏ ଭଡ଼ା ଘରେ ଶାନ୍ତି କାହିଁ?

ନିଜ ଘର ଭଳି ସୁଖ ମିଳେ ନାହିଁ କାହିଁ!

କିନ୍ତୁ ହୋଇଥାଏ ଅଧିରା ସ୍ବପ୍ନର ସାର୍

ଯାହା ପାଇଁ ସମସ୍ତେ ମନୋବଳାଇ

ରହିଥାଏ ଏ, ଭଡ଼ା ଘରକୁ ।।

!! ସୁଶାନ୍ତ କୁମାର ସାସମଲ

ହନୁମାନ ନଗର ଆସ୍କା ରୋଡ଼

ବ୍ରହ୍ମପୁର ଗଞ୍ଜାମ !!