କର୍ମପୂର୍ଣ୍ଣ ପଥ ସ୍ୱାର୍ଥହିନ ପ୍ରେମ,
ଜୀବନର ପ୍ରତିବିମ୍ବ ଅଟଇ;
ଭାବରେ ଅଭାବ କୁସଂଗ ପ୍ରଭାବ,
ଜୀବନକୁ ପରା ନଷ୍ଟ କରଇ।।

ଅଜସ୍ର ବଚନ ଆଳସ୍ୟ ଜୀବନ,
ଜୀବନରେ ସଂଘର୍ଷ ଆଣଇ;
ନିର୍ଲୋଭ ପରାଣ ପବିତ୍ର ଏ ମନ,
ଜୀବନରେ ଶାନ୍ତି ଭରି ଦିଅଇ।।

କୁକର୍ମ କିଂଚିତ ପ୍ରେମ ଅବାଞ୍ଛିତ,
ବିପଦଟେ ପରା ହୋଇଣ ଥାଇ;
ହୃଦୟରୁ ଦାନ ଜୀବେ ଦୟାବାନ,
ପୂଜ୍ୟସ୍ପଦ ପରା ବୋଲାଇ ଥାଇ।।

ସଭିଙ୍କୁ ଆଦର ନାହିଁ ମନାନ୍ତର,
ସଭିଙ୍କ ହୃଦୟେ ବାସ କରଇ;
ଅନ୍ୟର କଟୁକ୍ତି ମିଛ ପ୍ରେମପ୍ରିତି,
ଦିନେ ସଭିଙ୍କର ଘୃଣା ପାଅଇ।।

ଅନ୍ଧକୁ ଭରଷା ନିରାଶାର ଆଶା,
ଈଶ୍ୱରର କୃପା ତେଣୁ ଲଭଇ;
କ୍ରୋଧ ନିଆଁରେ ଲୋଭ ଆଶାରେ,
ମଣିଷଯେ ପଶୁ ପାଲଟ ଥାଇ।।

ଚେଷ୍ଟାର ବିନାଶ ସ୍ୱପ୍ନର ହିଁ ଶେଷ,
ଜୀବନର ମୂଲ୍ୟ ଶୂନ୍ୟ କରଇ;
ଅଜସ୍ର ପ୍ରଚେଷ୍ଟା ଉତ୍ସାହର କାଷ୍ଟା,
ଜୀବନକୁ ନିଶ୍ଚେ ଦିପ୍ତିବନ୍ତ କରଇ।।

ଭଲ ମନ୍ଦ ଗୁଣ ପ୍ରତିଟି ଚିନ୍ତନ,
ଈଶ୍ୱର ମନରେ ଭରି ଅଛନ୍ତି;
ଯେଉଁଭଳି କର୍ମ ସେଭଳି ସମ୍ମାନ,
ନିଜେ ହିଁ ନିଜକୁ ଦେଉଛି ମୁହିଁ।।

ଘଡିକେ ମନଟି ଘୋଡାରେ ଉଡ଼ିଲେ,
ବ୍ୟଥିତ ମନ ଖାଲି ଯେ ହୁଅଇ;
ସହନଶୀଳତା ଉଦାରତା ରଖିଲେ,
ଜୀବନ ଶାନ୍ତିର ଭରି ଯେ ଯାଅଇ।।

ସତ୍ୟର ସନ୍ଧାନ ଇଶ୍ୱରଙ୍କ ଧ୍ୟାନ,
ମନରେ ପବିତ୍ରତା ଭରଇ;
କୁଶିକ୍ଷା ଅର୍ଜନ କୁସଙ୍ଗର ସଙ୍ଗ,
ଜୀବନକୁ ଅସଜଡ଼ା କରଇ।

ସମୟ ସମ୍ମାନ କର୍ମର ପ୍ରାଧାନ୍ୟ,
ଭବିଷ୍ୟତ ସୁନ୍ଦର କରଇ;
ଶୋଇ ଯେ ରହିଣ କର୍ମ ଭୁଲି ଯେ,
ଜୀବନ ଅର୍ଥକୁ ଭୁଲୁଛ କାହିଁ।।

ଭଲ ସହ ମନ୍ଦ

କିଛି ଚିତ୍ର ଜୀବନର ବଡ ବିଚିତ୍ର...