କବିତା ପଛର ମଣିଷକୁ ଦେଖିଛି କିଏ ! କେମିତି ଦିଶେ କିଏ ବା ଜାଣେ? ଲେଖାରେ ସେ କଣ ତାର ମନରେ ଲୁଚି ରହିଥିବା କଥାକୁ ବ୍ୟକ୍ତ କରେ ନା ଅତୀତ, ବର୍ତ୍ତମାନ ଓ ଭବିଷ୍ୟତକୁ ଲେଖେ ! ସେ ହିଁ ଜାଣେ କଣ ଲେଖେ ?

ସକାଳ ଛଅଟାରେ ମୋ ଶୋଇବା ଘରେ ଧୀରେ ଧୀରେ ଅନ୍ଧାର କେଉଁ ଆଡ଼କୁ ଉଭାନ ହୋଇଯାଏ। ମୁଁ ସେମିତି ପଡ଼ି ରହେ ବିଛଣା ଉପରେ । ଘର କଥା ଭାବେ , ଆମ ଗାଁ ନଈ, ନାଳ , ପାହାଡ଼ , ବିଲ ଓ ଗାଁ ଶେଷ ମୁଣ୍ଡ ସ୍କୁଲ କଥା ମନେପଡେ । ବୟସର ଅଫେରନ୍ତା ଫଗୁଣ କଥା ଭାବେ । ମନେ ପଡ଼ନ୍ତି ଜେଜେ ! ଲୋକଟା କୁଆଡେ ନିଖୋଜ ପ୍ରାୟ। ମୋ ଆଖି ସାମ୍ନାରେ ଜୀବନର ଶେଷ ନିଃଶ୍ୱାସ ତ୍ୟାଗ କରିଛନ୍ତି । ଗୋଟିଏ ପୂର୍ଣ୍ଣଚ୍ଛେଦ ପଡ଼ିଗଲା ମୋ ପିଲାବେଳ ଈତିହାସ ବହିର । ଜେଜେ ମାନେ ସେମିତି ହିଁ ! ସ୍ନେହର ଗୋଟିଏ ଈତିହାସ ବହି ଭଳି ।

ଶୀତ ଦିନେ ଖଳା ବାରିରେ ସାନ ମା ଗୋବର ଲିପେ । ସେହି ବାରିରେ ମାଣବସା ଗୁରୁବାରରେ ଚିତା ପଡେ , ପିଉସୀ ସହ ମୁଁ ପଖାଳ ଖାଏ ଓ ଉପରବେଳା ସ୍କୁଲରୁ ଫେରିଲେ ବିଷ , ଅମୃତ ଖେଳେ । ସାନ ମା ଗଲାପରେ ଖଳା ବାରି ଆଉ ନାହିଁ । ତା ଉପରେ ଠିଆ ହେଇଛି କୋଠା। ସାନ ମା ବାଡ଼ିରେ ଟିକିଏ ହାଣି ଶାଗ ଚାଷ କରେ । ପିଲା ଦିନୁ ବାଡ଼ିରୁ ଶାଗ ଖାଇବା ପରେ ସେ ହିଁ ଥିଲା ମୋ ପ୍ରିୟ ଖାଦ୍ୟ । ସେ ଗଲାପରେ ସେତିକି ଆଉ ମିଳିଲା ନାହିଁ । ବେଳେବେଳେ ସାନ ମା ମନେପଡେ । କେବେକେବେ କଡ଼ି ପକୋଡ଼ି ଖାଇଲା ବେଳେ ଲୁହ ଜକେଇ ଆସେ ଆଖିରେ । ଧେତ୍ ମୋ ସାନ ମା କରେ କାଞ୍ଜି ପାଣି। ବହୁତ୍ ଭଲଲାଗେ ହେଲେ ସେ ଗଲାପରେ ଆଉ କିଏ ସେସବୁ କରୁଛି ।

ପିଉସୀ ମାନେ ସବୁ ଯିଏ ଯୁଆଡେ ବିବାହ କରି ଗଲେଣି । ସମସ୍ତଙ୍କୁ ମୁଁ ଦେଇ ବୋଲି ଡାକେ । ଭଲ ପାଠ ପଢ଼େ ବୋଲି ସୁମା ଦେଇ ଭାରି ଆଦର କରେ । ଦେଇକୁ ଲାଗେ ମୁଁ ହିଁ ଦୁନିଆଁର ଏକା ଭଲ ପଢ଼େ । ତା ଘରକୁ ଗଲେ ଦୁନିଆଁ ଯାକର ପାଠ କଥା କୁହେ । କିଏ କେମିତି ପଢିଲା , ନପଢିଲା। ମୋ ଦେଇ କଣ ଜାଣେ ମୁଁ ଏଭିତରେ ଗପ ଲେଖୁଛି। ସେ ଜାଣେ ମୋତେ ଗୋଟିଏ ଇଞ୍ଜିନିୟର ଭାବରେ।

ମୋ ପିଲାଦିନ , ପୁରୁଣା ସ୍ମୃତି , ଗାଁର ବାଲ୍ୟ ଜୀବନ, କ୍ରିକେଟ ଖେଳ , ବିଲ , ନଈ, ନାଳ, ଧାନ , ପାହାଡ଼ , ଗାଁର ଶୀତୁଆ ସଂଧ୍ୟା ସବୁ ମନେଅଛି । ତାଙ୍କରି ପାଇଁ ମୁଁ କଲମ ଧରିଛି। ଗପ ଲେଖୁଛି !

ଭାବନାରୁ କିଛି

ଅନାବନା ଭାବନା