ସେଦିନ ଛାତରୁ ଫେରିଲା ପରେ ଆମେ ସଭିଏଁ ସାଙ୍ଗ ହୋଇ ଖାଇଲୁ । ସମସ୍ତେ କଥାବାର୍ତ୍ତା ଥଟ୍ଟାମଜାରେ ବ୍ୟସ୍ତ ଥାନ୍ତି । ମୁଁ ମଧ୍ୟ ସମସ୍ତଙ୍କୁ ସହଯୋଗ ଦେଇଥାଏ । ହେଲେ ମୋ ମନରେ ଥାଏ ଅନେକ କିନ୍ତୁ... ପିଉସୀ ଙ୍କ ପିଲା ବେଳର ଦୃଶ୍ୟ ମୋ ଆଖି ଆଗରେ ନାଚି ଯାଉଥାଏ । ସେତେବେଳର ବଗିଚା, ଘର ଆଉ ଜମି ସହ ଏବେର ପରିବର୍ତ୍ତନ କୁ ମେଳ କରି ମୁଁ ଭାବନାରେ ବୁଡି ରହିଥାଏ । ସେସବୁ ଘଟଣା ଧିରେ ଧିରେ ମୋତେ ବର୍ତ୍ତମାନର ଘଟଣା ଭଳି ମନେ ହେଉଥାଏ । ନିଜକୁ ସଂଜମରେ ରଖି ମୁଁ ଖାଇସାରି ଉଠିଲି ।

ରାତିରେ ମୁଁ, ପିଉସୀ ଆଉ ମାଆ ଗୋଟିଏ ଜାଗାରେ ସୋଇଥାଉ । ଅନେକ ଦୂରରୁ ଆସି ଥିବାରୁ ପିଉସୀ ଆଉ କଥା ନକହି ଶୀଘ୍ର ଶୋଇ ପଡିଲେ । ମାଆ ବି ଟିକେ ପରେ ସୋଇ ପଡିଲେ । ହେଲେ ମଝିରେ ସୋଇଥିବା ମୁଁ ଆଉ ସୋଇ ପାରୁ ନଥାଏ । ସେ ଭୟ ଓ ଭ୍ରମର ଛାୟା ମୋତେ ଏମିତି ଘାରି ଥାଏ ଯେ, ମୋତେ ଚାରିଆଡ଼େ ଖାଲି ପିସାଚର ଆକୃତି ଦେଖା ଯାଉଥାଏ । ଏକ ଏପରି କଳ୍ପନା ଯାହାର ଆକୃତି ନାହିଁ ସେତେବେଳେ ସେ ମୋ ମନରେ ଏକ ଆକୃତି ନେଇ ସାରିଥାଏ । ପ୍ରତ୍ୟେକଟି କଥା ଭୟଙ୍କର ଓ ପ୍ରତ୍ୟେକଟି ମଣିଷ ମୋତେ ଭୂତ ଭଳି ଦିଶିବାରେ ଲାଗିଲେ । ଏମିତି କି ମୋ ପିଉସୀ ଓ ମାଆ ବି ମଣିଷ ରୁପି ଭ୍ରମ ଯାହା ସତରେ ଭୂତ ଅଥଚ ମଣିଷ ହୋଇ ମୋତେ ଭ୍ରମିତ କରୁଥିବାର ମନେ ହେଉଥିଲା । କାହା ଆଡ଼କୁ ପାଖେଇ ଯିବି, କାହା ଭରସା ରେ ରାତି କାଟିବି ବୁଝି ପାରୁ ନଥାଏ । ସେ ଚାରି କାନ୍ଥ ରହିତ କୋଠରୀ ବି ମୋ ପାଇଁ ସୁରକ୍ଷିତ ନଥାଏ | ସୁରକ୍ଷିତ ବା କିପରି ହେବା ଏ ପକା ମାଟିର କୋଠରୀ ସବୁ ହାଡ଼ ମାଂସ ଧାରି ଶରୀର ପାଇଁ, ହେଲେ ଆକାର ବିହୀନ ଅଦୃଶ୍ୟ ଅନୁଭୂତି ଯାହା ସତ୍ୟ କି ଭ୍ରମ ତାହା ମଧ୍ୟ ଅଜଣା, ତାହାର କଣ କିଛି ସୀମା ଅଛି ! ଏଠି ମଣିଷ ଭ୍ରମ କି ସେ ଭ୍ରମ ହି ଏକମାତ୍ର ଶତ, ସେହି ଦ୍ଵନ୍ଦ ମୋ ଭିତରେ ଚାଲିଥାଏ ଅହନିଶି | କେମିତି ସେ ରାତି କଟିଲା ତାହା ଶବ୍ଦରେ ବ୍ୟାଖ୍ୟା କରିବା ମୋ ପାଇଁ ଅସମ୍ଭବ | ହେଲେ ସେ ଭୟ ମୋ ମନକୁ ଏମିତି ଜାବୁଡ଼ି ଧରି ଥିଲା ଯେ ସକାଳର କିରଣ ବି ମୋତେ ତା ଠାରୁ ମୁକ୍ତ କରି ପାରୁ ନଥିଲା | ଲାଗୁଥିଲା ଯେମିତି ସମସ୍ତଙ୍କ ସହ ମିଳିମିଶି ରହିବାର ମୁଁ କେବଳ ଅନୁଭବ ହିଁ କରି ଚାଲିଛି |କାରଣ କାଳେ ମୋ ଅଭିନୟ ସରିଲେ ଏ ଚତୁର୍ଦ୍ଦିଗ ମୋତେ ତା ଅସଲ ଚେହେରା ଦେଖେଇ ଦବ | ଅଜ୍ଞାନର ସେ ପାହାନ୍ତି ସକାଳ ହୁଏତ ପିଉସୀ ଙ୍କୁ ସେଦିନ ବଞ୍ଚାଇ ଦେଇଥିଲା | ଯଦି ପୋଖରୀ କୂଳରେ ସେ ଜାଣି ପାରିଥାନ୍ତେ ଯେ ତେନ୍ତୁଳି ଗଛ ମୂଳରେ ବସିଥିବା ମାଙ୍କଡ ଟି ପ୍ରକୃତରେ କୌଣସି ଦେହଧାରି ଜୀବ ନୁହେଁ ବରଂ ଆମ ଚିନ୍ତା ଚେତନା ର ଉର୍ଦ୍ଧରେ ଥିବା ଏକ ଅଲଗା ଦୁନିଆର ଅନୁଭୂତି ଯାହାକୁ ଆମ ଭାଷାରେ ଆମେ କହୁ "ଭୂତ" | ତେବେ ତାଙ୍କର ସେଦିନ କଣ ହେଇଥାନ୍ତା ? ଆଜି ତାହା ମୋ ସହ ହବନି ତ ?

ଏମିତି ଭିବନା ଭିତରେ ଦିନ ବିତି ଗଲା | ପିଉସୀ ବି ଉପର ବେଳା ଯିବାକୁ ବାହାରିଲେ | ତାଙ୍କୁ ବିଦାୟ ଦେଇ ମୁଁ ବାହାରିଲି ମୋ ଟିଉସନ୍ ପାଇଁ | ସେଇ ମନସ୍ଥିତି ଭିତରେ ପଢାରେ ବା କଣ ମନ ଲାଗିବ, ହେଲେ ଗହଳି ଭିତରେ ନିଜକୁ ମଗ୍ନ ରଖିଥାଏ ମୁଁ | ହେଲେ ସନ୍ଧ୍ୟାରେ ଘରକୁ ଆସିବା ଟା ମୋ ପାଇଁ ଏକ ଅଗ୍ନି ପରୀକ୍ଷା ସହ ସମାନ ଥାଏ | ସହର ମଝିରେ ଘର ମୋର | ହେଲେବି ମନରେ ଥାଏ ଅନେକ ନିରବତା ଜେନା ଗହଳି ଥାଏ ନିଛାଟିଆ ଅରଣ୍ୟ ମୟ | ମୋ ସାଙ୍ଗ ସହ କିଛି ବାଟ ଆସିଲା ପରେ ସେ ଯେବେ ତା ଘରକୁ ରାସ୍ତାକୁ ମୋଡ଼ିଗଲା, ମୋତେ ଚାରିଆଡ଼େ ଦେଖାଦେଲା ଭୂତ ଆଉ ପିଶାଚ ଙ୍କର କ୍ରନ୍ଦନ ଧ୍ୟୋନି | ମୁଁ କିଛି ନଭାଇ ଦୌଡିଲି ମୋ ଘର ଆଡ଼କୁ | ବାଟରେ ଲୋକ ମାନେ ପ୍ରାୟ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ହୋଇ ଉଠୁଟିବେ, ହେଲେ ମୋ ପାଇଁ ତ ସବୁ ଏଠି ଆନ୍ଧାରମୟ |

ସେ ଉତ୍ତରପୂର୍ବ ପତ ସଡ଼କ ଦେଇ କାହିଁ କେତେ ଦିନରୁ ମୁଁ ବାଟ ଚାଲୁଛି | କିଛି ଗୋଟେ ଅନୁଭବ ହେଲେ ମଧ୍ୟ ତାକୁ କେବେବି ଖାତିର କରିନି | ହେଲେ ଆଜି ଠିକ୍ ସେଇ ଜାଗାରେ ହିଁ ମୋ ପାଦ ଦୁଇଟି ପଥର ପରି ସ୍ଥିର ହୋଇଗଲେ | ନଜର ଚାଲିଗଲା ସେଥିଥିବା ସେ ନିରବ ଘର ଆଉ ତା ପାଖରେ ଥିବା ଆମ୍ବ ଗଛ ପାଖକୁ | ଝରକାରୁ ଘର ଭିତରର ଆଲୋକ ପଡୁଥାଏ ଆମ୍ବଗଛ ଉପରେ ଆଉ ଆଙ୍କୁଥାଏ ଏକ ଅଦ୍ଭୁତ ଛାୟାକୃତୀ | ମୁଁ ଆଖି ଫେରାଇ ଘରମୁହାଁ ହବାକୁ ଚାହିଁଲେ ବି ଯେମିତି ସେ ଆକୃତି ମୋତେ ବାନ୍ଧି ରଖିଥାଏ |

ହଠାତ୍ ଗୋଟିଏ ଚିତ୍କାର ସମେତ ଭୟଙ୍କର କଳା ଛାୟା ମୋ ଉପରକୁ ଡେଇଁ ପଡିଲା ଆଉ ଯେମିତି ମୋ ଦେହରେ ପ୍ରବେଶ ପ୍ରାୟ ହୋଇଗଲା | ଆଉ ମୋ ଆଖି ଆଗ ସବୁକିଛି ଅନ୍ଧାର ମୟ ହୋଇଗଲା | ଆଖି ମୋର ଫିଟୁ ନଥାଏ, ଖାଲି ଲାଗୁଥାଏ ଯେମିତି ଗଛ ଦେହରୁ ଲତା ସବୁ ମାଡ଼ି ଆସି ମୋ ପାଦକୁ ଭିଡ଼ି ଧରିବାକୁ ତତ୍ପର ଅଛନ୍ତି | ମୁଁ ଯେତେ ଆଗକୁ ଗଲେବି ସେମାନେ ମୋତେ ଛାଡୁ ନାହାନ୍ତି | ମୁଁ ବୋଧେ ସେଇଠି ଟଳି ପଡ଼ିଲି |

ଆଖି ମୋର ଫିଟିବା ସମୟରେ ଖୁବ୍ ଭାରି ହୋଇଥାଏ | ଚେତା ଆସିବା କ୍ଷଣି ମୋତେ ସବୁ କିଛି ମନେ ପଡ଼ିଯାଉଥାଏ | ଆଖି ଖୋଲି ସେ ଭ୍ରମମୟ ସତ୍ୟକୁ ଦେଖିବାକୁ ମୁଁ ଚାହୁଁ ନଥାଏ | ଏତିକି ବେଳେ ଗୋଟେ ଚିହ୍ନା ଡାକ ଟିଏ ଶୁଭିଲା | ପୁଣି ଆଉ ଏକ ଚିହ୍ନା ଡାକରାରେ ମୋ ଆଖି ଫିତିଗଲା | ମୁଁ ଦେଖେ ତ ଆମ ଘରର ସୋଫାରେ ମୁଁ ସୋଇଛି ଆଉ ମାଆ ଆଉ ଖୁଡି ମୋ ପାଖରେ ବସିଛନ୍ତି | ପାଖରେ ଆମ ଘରେ ପୂଜା କରୁଥିବା ପଣ୍ଡିତ ବସିଛନ୍ତି | ମୁଁ ଉଠିବା ମାତ୍ରେ ମାଆ ବ୍ୟସ୍ତ ହୋଇ ପଚାରିଲେ କଣ ହେଲା ତୋର ଦରି ଯାଇଥିଲୁ କାହିଁକି, କିଛି ଦେଖିଲୁ କି ? ମୁଁ କିଛି କହିବା ପରିସ୍ଥିତିରେ ନଥାଏ | କେବଳ ନିର୍ବୋଧ ଶିଶୁ ଭଳି ସମସ୍ତଙ୍କୁ ଚାହିଁ ରହିଥାଏ | ଖୁଡି କହି ଉଠିଲେ ଟିଉସନ୍ ରୁ ଫେରୁଥିଲ, ପୁଣି ଦୌଡ଼ି ଦୌଡ଼ି ଚିତ୍କାର କରିକି କାହିଁକି ଆସିଲ ଆଉ ମୂର୍ଚ୍ଛା ହୋଇଗଲ ! କିଛି ହେଲାକି ବାଟରେ ? ପଣ୍ଡିତ ମୋ ମୁହଁକୁ ଭଲରେ ଚାହିଁଲେ | ଆଖିରେ ଆଖି ମିଶାଇ କହିଲେ, ୟେ କିଛି ଗୋଟେ ଅନୁଭୁତିରେ ଭୟ ପାଇ ଯାଇଛି, ନହେଲେ କାହାର ବୋଧେ ନଜର ଲାଗି ଯାଇଛି | ଏମିତି କହି ସେ ଧୂପ ଓ କିଛି ନିମ୍ବ ପତ୍ର ଆଣି କିଛି ଗୋଟେ ପୂଜା କଲେ | ମାଆଙ୍କ ଭାଷାରେ ପଣ୍ଡିତେ ମୋ ଉପରୁ କୁଦୃଷ୍ଟି ଛଡାଉ ଥିଲେ |

କିଛି ସମୟ ପରେ ମୋତେ ଶାନ୍ତ ହେବାର ଦେଖି ପଣ୍ଡିତେ ପଚାରିଲେ ମାଆରେ କଣ ହେଇଚି ଭଲରେ ବୁଝେଇଲୁ | ମୁ ପୂର୍ବ ରାତିରେ ପିଉସୀ ଙ୍କ ସହ କଥୋପକଥନ ଆଉ ମୋର ତା ପରର ମନସ୍ଥିତି କଥା ତାଙ୍କୁ କହିଲି | ମା ଆଉ ଖୁଡି ଏସବୁ ଶୁଣି ହସି ପକାଇଲେ | ହେଲେ ପଣ୍ଡିତେ ଗମ୍ଭୀର ହୋଇ କହିଲେ ହସିବା ଭଳି କିଛି କଥା ନାହିଁ | ଏସବୁ ଭୌତିକ ଅନୁଭୂତି ହିଁ ସେମାନଙ୍କର ଉପସ୍ଥିତିର ଏକ ଉତ୍ସ | ଆମ ଭୟ ହିଁ ସେ ସେମାନଙ୍କ ଆଗମନର ଏକ ମାର୍ଗ | କୁହା ଯାଏ ଭୂତ ପ୍ରେତ ଅନ୍ଧାରୁଆ ଜାଗାରେ କିମ୍ବା ଘଞ୍ଚ ଜଙ୍ଗଲରେ ରୁହନ୍ତି, କିନ୍ତୁ ପ୍ରକୃତରେ ସେମାନେ ଆମ ଚାରି ପାଖରେ ବିଦ୍ୟମାନ | ଆମେ ତାଙ୍କ ଦୁନିଆକୁ ଯାଇ ପାରୁନା କିମ୍ବା ସେମାନେ ଆମ ଦୁନିଆରେ ପ୍ରବେଶ କରି ପାରାନ୍ତିନି | ଆମ ଅନୁଭୂତି ଆଉ ଭ୍ରମ ହିଁ ସେମାନଙ୍କ ଆସିବାର ଏକ ମାର୍ଗ |

ପଣ୍ଡିତେ ମୋ ମୁଣ୍ଡରେ ହାତ ରଖି କିଛି ମନ୍ତ୍ର ପଢ଼ି ମୋତେ ଫୁଙ୍କି ଚାଲିଲେ | ଆଉ କହିଲେ ଆଉ ଡର ଲାଗିବନି | ହେଲେ ଦୁଇ ଚାରି ଦିନ ସନ୍ଧ୍ୟାରେ ଏକୁଟିଆ ବାହାରକୁ ଯିବୁନି | କିଛି ଦିନ ବାପାଙ୍କ ସାଙ୍ଗର କଲେଜ୍ ଟିଉସନ୍ ଗଲି | ଆଉ ଧିରେ ଧିରେ ସେ କଥାକୁ ଭୁଲି ଗଲି | ଆଜି ଘର ଛାଡ଼ିବାର ଦଶ ବର୍ଷ ହେଇ ଗଲାଣି | ସେ ଘଟଣାକୁ ବି ପନ୍ଦର ବର୍ଷ ହେଇ ଗଲାଣି | ସେ ଘର ଏବେ ନୂଆ ଭାବରେ ବନାହେଇ ସାରିଲାଣି | ସେ ଆମ୍ବ ଗଛର ଅନେକ ଡାଳ କଟା ସାରିଲାଣି | ରାସ୍ତା ବି ପ୍ରଶସ୍ତ ହୋଇ ଗଲାଣି | ତଥାପି ସେଇ ବାଟଦେଇ ଚାଲି ଚାଲି କେବେ ଗଲାବେଳେ ମନେହୁଏ ଗଛ ଡାଳରୁ ସେ ବିକୃତ ଚାଇ ମୋତେ ଚାହିଁ ରହିଛି | ଶବ୍ଦରେ ପ୍ରକାଶ କରିବାକୁ ଚାହିଁଲେ କେବଳ ଏତିକି କହିବି ମନେହୁଏ ଯେମିତି ଏକ ଧୁଆଁଳିଆ କଳା ମାନବୀୟ ଛାୟାର ରକ୍ରଜବା ଆଖି ଯୋଡିଏ ମୋତେ କଣେଇ ଚାହିଁ ରହିଥାଏ | ମୁଁ ମୁହଁ ଫେରାଇ ନିଏ | ହେଲେ ତାହାର ଅନୁଭୂତି କିଛି ସମୟ ପାଇଁ ମୋ ଦେହକୁ ଭାରି କରିଦିଏ | ସତେ ଯେମିତି ସେ ମୋ କାନ୍ଧରେ ବସି କିଛି ବାଟ ଆଗକୁ ଚାଲିଆସେ |

ସମାପ୍ତ

ସୁସ୍ମିତା ଜେନା
ବିଶାଖପାଟଣା

ଭ୍ରମମୟ ପାହାନ୍ତି ସକାଳ

ସେ ଭ୍ରମର କଳା ଛାୟା କଣ ଥିଲା? ସତରେ କଣ ସେ ଥିଲା ମୋ ମନର ଭ୍ରମ ନା ତାର କିଛି ଅସ୍ତିତ୍ବ ଥିଲା?