ଏହି ହେଉଛି "ଭୟର ଛାୟା" ର ଚତୁର୍ଥ ଭାଗ

---

ଭୟର ଛାୟା – ଭାଗ ୪: ଶାପ ଭଙ୍ଗର ଆଗନା

ରିମି ଓ ଅନିମେଷ ବୃଦ୍ଧା ଦେବୀ ନାନୀଙ୍କ କଥା ଶୁଣି ବୁଝିଗଲେ – ଯଦି ଆଇନା ଭାଙ୍ଗାଯିବ, ଆମିନା ରୋଷ ମୁକ୍ତ ହେବ। ଅନିମେଷ ମନେ କଲେ, ଯେତେବେଳେ ସେ ଆଇନା ଭିତରେ ଥିଲେ, ସେ ଅନେକ ଆତ୍ମା ଙ୍କ ଚିତ୍କାର ଶୁଣିଥିଲେ – କିଛି ବାଳକ, କିଛି ଜବାନ ମହିଳା, କିଛି ଦାନ୍ତ ବିନା ଦାଡ଼ିବାଳା ଲୋକ। ତାଙ୍କର ଆତ୍ମା ଏହି ଆଇନାରେ ଧରିଥିଲା, ଏବେ ଏହି ଛାୟାଗୁଡ଼ିକୁ ମୁକ୍ତି ଦେବା ଅବଶ୍ୟକ।

ସେମାନେ ଏକ ମନ୍ତ୍ର ତିଆରି କରିବା ପାଇଁ ଦେବୀଙ୍କୁ ବିନନ୍ତି କଲେ। ଦେବୀ ଗାଁର ପୁରୁଣା ଧାର୍ମିକ ଗ୍ରନ୍ଥରୁ ଏକ ବନ୍ଧନ ମନ୍ତ୍ର ଦେଲେ, ଯାହା ଆଇନା ଭାଙ୍ଗିବା ସମୟରେ ପଠିବାକୁ ପଡିବ।

ରାତି ୧୧ଟା...
ପାଳା ଘର ଏକ ଅନ୍ଧକାର ତୀର୍ଥକ୍ଷେତ୍ର ପରି ଲାଗୁଛି। ଲୋକମାନେ ଘର ଦେଖି ବାହାରୁ ବନ୍ଧ କରି ଦେଖୁଛନ୍ତି, କିନ୍ତୁ ଅନିମେଷ ଓ ରିମି ଘର ଭିତରକୁ ପସିଲେ – ଶେଷ ପାଇଁ।

ତାଙ୍କ ହାତରେ ଥିଲା ଏକ ତାମା ଶଙ୍ଖ, ଏକ ଲଉ ବାତି, ଓ ମନ୍ତ୍ର ଲିଖାଯାଇଥିବା ତାଲପତ୍ର ଚିଠି। ସେମାନେ ଆଇନା ସମ୍ନାରେ ଦଣ୍ଡାୟମାନ ହେଲେ।

ଆଇନାର ପୃଷ୍ଠଭୂମିରେ ଅନେକ ଚମକ, ଅନେକ ଛାୟା, ଓ ଚିତ୍କାର ଆରମ୍ଭ ହେଲା।

ଅନିମେଷ ଚିତ୍କାର କଲେ:
“ମନ୍ତ୍ର ପଢ଼! ତାଳ ଦେ! ତାଳ ଦେ!”

ରିମି ପଢ଼ିଲେ:
“ଓମ୍ ବିଶ୍ୱାତ୍ମାନେ ନିର୍ବାଣ ଲଭନ୍ତୁ। ଛାୟା ଭସ୍ମ ହେଉ, ଆଲୋକ ପ୍ରବେଶ କରୁ।”

ତତ୍କ୍ଷଣାତ ଆଇନା ରୁମ୍‌ରୁମ୍ କରି କମ୍ପିଲା। ଆମିନାର ଆକୃତି ତାର ଭିତରୁ ଅବତୀର୍ଣ୍ଣ ହେଲା – ଏବେ ସେ ରିମିଙ୍କ ଦିଗକୁ ଏକ କୁମୁଦ ହାସି ଦେଖାଉଛି।

ଆମିନା କହିଲେ:
“ତୁମେ ଭାବିଛ ମୋତେ ବନ୍ଦି କରିପାରିବ? ମୁଁ ଏହି ଘର ହୁଏଁ, ଏହି ଛାୟା ମୁଁ, ଏବଂ ଭୟ – ମୋର ଶ୍ବାସ।”

ଅନିମେଷ ଏକ ଲଉ ବୁଲାଇ ଆଇନା ଉପରେ ଛାଡ଼ିଲେ। ଆଇନା ଭାଙ୍ଗିଗଲା – ବିରାଟ ଧ୍ୱନି ଓ ଚମକ ସହିତ। ଘର ମାନେ କମ୍ପିଲା।

ଏକ ବେଳିଆ ଆଲୋକ ଆଇନାର ଅନ୍ତଃପୁରରୁ ବାହାରିଲା, ଆଉ ଏକ ପରେ ଏକ ଆତ୍ମା ମୁକ୍ତ ହେଲା – ଅନିମେଷ ଭିତର ଦେଖିଥିବା ମୁହଁଗୁଡ଼ିକ ହସିଲେ, ନମସ୍କାର କରି ଆକାଶକୁ ଉଡ଼ିଗଲେ।

ଘର ଅନ୍ତେଃଶାନ୍ତ ହେଲା – କିନ୍ତୁ ଆମିନା ମୁଁହ ଘୋରାଇ କହିଲେ:

“ମୁଁ ଆସିବି। ଯେଉଁଠି ଭୟ ରହିଛି, ସେଠି ମୋ ଛାୟା ଦେଖିବେ।”

ସେ ବିଲିନ ହେଲେ, ଲେକିନ ଏକ ଛାୟା ଘରର ଦିଆଲରେ ଅନୁରଣିତ ରହିଗଲା।

ଅନିମେଷ ଓ ରିମି ଘର ଛାଡ଼ି ଚାଲିଗଲେ, କିନ୍ତୁ ଘର ବନ୍ଦ ହେଲା ନାହିଁ।

ଏବେ ଏହି ଘର ଆମିନା ମାନସିକ ଶକ୍ତିର ଏକ ରହସ୍ୟମୟ ଆଶ୍ରୟସ୍ଥଳ – ଯାଁଠିଏ ଭୟ ଦିଆଯାଏ ଏବଂ ଛାୟା ମୁସୁଡ଼ି ହସେ।

(ଅନ୍ତିମ ଭାଗ ୫ ଆସୁଛି...)

---

"ଭୟର ଛାୟା" ର ଚତୁର୍ଥ ଭାଗ

ଏକ ଭୁତ କାହାଣୀ