ଏହି ହେଉଛି "ଭୟର ଛାୟା" ର ପଞ୍ଚମ ଓ ଅନ୍ତିମ ଭାଗ :ଭୟର ଛାୟା – ଭାଗ ୫: ଅନ୍ତିମ ଛାୟା

ଅନିମେଷ ଓ ରିମି ଆଖି ଆଗରେ ଆଇନା ଭାଙ୍ଗି ବର୍ଷ ପରେ ଶାନ୍ତି ଆସିଥିବା ଭାବିଲେ। ଆମିନା ବିଲିନ ହେଲେ, ଆତ୍ମାମାନେ ମୁକ୍ତ ହେଲେ, ଏବଂ ଘର ଅନ୍ତେ ଅନ୍ଧକାର ଠାରୁ ଆଲୋକ ପାଇଲା।କିନ୍ତୁ ତାଙ୍କ ଭିତରେ ଅନିମେଷ ଏକ ଅଜଣା ଭୟ ବୋଧ କରୁଥିଲେ। ଘରକୁ ଛାଡ଼ିବା ସମୟରେ ଘର ଦେଖି ମନେ ହେଉଥିଲା – ଘର ଅନ୍ଧରୁ ହସୁଛି, ଅନ୍ଧାର ଅନେ ଅଧିକ ଗଭୀର ହୋଇପାରେ।୬ ମାସ ପରେ...

ଅନିମେଷ ରିମିଙ୍କ ସହ ଭୁବନେଶ୍ୱର ଏକ ନୂଆ ଫ୍ଲାଟରେ ରହୁଛନ୍ତି। ଜୀବନ ପୁନଃ ସାଧାରଣ ଲାଗିବା ଆରମ୍ଭ କରିଛି। ଅନିମେଷ ଏବେ ଏକ ଇ-ପବ୍ଲିଶିଂ ହାଉସ ରେ ଚାକିରି କରୁଛନ୍ତି, ଓ ରିମି ଏକ ସ୍କୁଲ ରେ ଶିକ୍ଷୟିତ୍ରୀ।ଏକ ଦିନ ଅନିମେଷ ଏକ ପୁରୁଣା ଇମେଲ ଖୋଲିବା ସମୟରେ ଜଣେ ଅଜଣା ବ୍ୟକ୍ତିଙ୍କ ଇମେଲ ଦେଖିଲେ – ବିଷୟ ଥିଲା: “ଆପଣ ଆମିନାଙ୍କୁ ମୁକ୍ତ କରିନାହାନ୍ତି”ସେ ମନେ କଲେ – ଆଖି ଆଗରେ ଆଇନା ଭାଙ୍ଗିଥିଲା, ଆଲୋକ ଆସିଥିଲା, କିନ୍ତୁ ଆମିନା କହିଥିଲେ “ମୁଁ ଆସିବି...”ଘଟଣା ବୃଦ୍ଧି ପାଇଲା – ରିମି ଘର ମଧ୍ୟରେ ଅନ୍ୟ ମାନବ ଛବି ଦେଖିବାକୁ ଲାଗିଲେ। ତାଙ୍କର ଆଇନା ପାଖରେ ଦଣ୍ଡାୟମାନ ଏକ ଶ୍ୟାମ ଛାୟା। ବାତ୍ତି ଅନାବଶ୍ୟକ ଭାବରେ ଲୁହୁଁ-ଲୁହୁଁ ହେଉଥିଲା। ଏବଂ ରିମି ରାତି ଦୁଇଟାରେ ଘର ମଧ୍ୟରୁ ହସିବା ଶବ୍ଦ ଶୁଣିଲେ – ସେ ନିଜ ଅନ୍ତଃଶବ୍ଦରେ କହିଲେ, "ମୁଁ ତୁମ ସାଥି ରହିବି, ଭଉଣୀ..."ଅନିମେଷ ବୁଝିପାରିଲେ – ଆଇନା ତ ଭାଙ୍ଗିଗଲା, କିନ୍ତୁ ଆମିନା ଆତ୍ମା ଆଇନାର ସୀମା ଉଲ୍ଲଙ୍ଘନ କରିବା ପାଇଁ ବର୍ଷୋ ଧରି ଅପେକ୍ଷା କରୁଥିଲେ। ଘର ଏବେ ନୂଆ, କିନ୍ତୁ ଛାୟା ତାଙ୍କ ସହିତ ଆସିଛି।ସେ ଏକ ଦିନ ଘର ଆଇନା ମୁହଁରେ ଦେଖିଲେ – ତାଙ୍କ ପଛରେ ରିମି ଦଣ୍ଡାୟମାନ, କିନ୍ତୁ ଆଖି ଆଲୋକରେ ନୁହେଁ – କଳା ଅନ୍ଧକାର।ଅନିମେଷ ଚିତ୍କାର କରିଲେ:

“ତୁମେ କି ରିମି? ନାକି...”ଏବଂ ଆଇନା ଭିତରୁ ଆଗୁଆ କଣ୍ଠ ଆସିଲା:

“ମୁଁ ତ ତୁମ ବନ୍ଧୁ... ମୁଁ ତୁମ ଛାୟା... ମୁଁ ଆମିନା...”ବିନା ଆଇନାରେ ଯାହା ଦେଖିଯାଏ, ତାହା ବାସ୍ତବ।

ଆଇନା ଭାଙ୍ଗିଛି, କିନ୍ତୁ ଛାୟା ବିକିରିତ ହୋଇଛି।

ଏବେ ଯେଉଁଠି ଆଇନା ରହିଛି, ସେଠି ଆମିନା ଅଛନ୍ତି।ଅନିମେଷ ଓ ରିମି ଦୁହେଁ ହେଲେ ହେଲେ ପାଗଳ – ଅସ୍ପଷ୍ଟ ଭୟ, ଅସ୍ପଷ୍ଟ ଛବି, ଓ ଅନ୍ଧକାର ଆକୃତି ସେମାନଙ୍କ ଜୀବନ ଭରି ଦେଲା।"ଭୟର ଛାୟା" କେବଳ ଏକ ଘଟଣା ନୁହେଁ – ଏହା ଜୀବନର ଏକ ଅଭିନ୍ନ ଅଂଶ ହେଇଯାଇଛି।ଏହି ସହ "ଭୟର ଛାୟା" ଗଳ୍ପର ଅନ୍ତିମ ଅଧ୍ୟାୟ ସମାପ୍ତ।

ଭୟର ଛାୟା" ର ପଞ୍ଚମ ଓ ଅନ୍ତିମ ଭାଗ

ଏକ ଭୁତ କାହାଣୀ