ଏମିତି ବିଜ୍ଞାନ ଯୁଗରେ ପୁଣି ମୋ ଭଳି ଜଣେ ଡାକ୍ତର ଙ୍କ ମୁହଁ ରୁ ଭୂତ ଥିବା କଥା ଶୁଣି ସମସ୍ତେ ମୋ ମୁହଁ କୁ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ର ସହିତ ଦେଖିବାକୁ ଲାଗିଲେ...........

ସେତେବେଳକୁ ବର୍ଷା ଆହୁରି ବଢ଼ି ଯାଇଥାଏ । କିଛି ସମୟର ନିରବତା କୁ ଭାଙ୍ଗି ମୁଁ ଆରମ୍ଭ କଲି,

" ମୋର ପ୍ରଥମ ଚାକିରୀ ଜଏନିଂ ଲେଟର୍ ହାତରେ ଥାଏ । କନ୍ଧମାଳ ର ଗୋଟେ ଗାଁ ରେ ପ୍ରଥମ ଚାକିରୀ । ମୁଁ ନିଜକୁ କୋଷୁ ଥାଏ କି ପ୍ରଭୁ କଣ ଶେଷରେ ଏଠି ଚାକିରୀ ପକେଇବାର ଥିଲା । ହେଲେ ଚାରା ବି ଆଉ କଣ ଅଛି ମୋ ପାଖରେ ?? ଯିବାକୁ ତ ପଡିବ । ତେଣୁ ବହୁତ କଷ୍ଟ ରେ ନିଜ ମନକୁ ବୁଝାଇ ସୁଝାଇ ଯିବା ପାଇଁ ପ୍ରସ୍ତୁତ ହେଲି । ଆବଶ୍ୟକୀୟ ଜିନିଷ ସବୁ ପ୍ୟାକ୍ କରିଲି । ତଥାପି କାହିଁକି କେଜାଣି ମନ ମାନୁଥିଲା କନ୍ଧମାଳ ଯିବା ପାଇଁ । ବାଧ୍ୟ ହୋଇ ଘରୁ ବିଦାୟ ନେଇ ଚାଲିଲି ବସ୍ ରେ କନ୍ଧମାଳ।

ଯୋଉ ଗାଁ କୁ ମୋର ଯିବାରଥିଲା , ସେଠି ପହଁଚିବା ପରେ ଯାହା ଦେଖିଲି ଆହୁରି ମନ ଖରାପ ହେଇଗଲା । ଚାରିଆଡେ ଜଙ୍ଗଲ । ସେ ଅଂଚଳର ଲୋକମାନଙ୍କୁ 'ଅ' କହିଲେ ସେମାନେ 'ଆ' ବୁଝୁଥିଲେ । ସେମାନଙ୍କ ଭାଷା ବୁଝିବା ପାଇଁ ମୋ ପକ୍ଷରେ ବହୁତ କଷ୍ଟସାଧ୍ୟ ଥିଲା । ଠିକ୍ ସେହିପରି ମୋ ଭାଷା ସେମାନଙ୍କ ପକ୍ଷରେ ବୁଝିବା ପାଇଁ କଷ୍ଟକର ବ୍ୟାପାର ଥିଲା । ହସ୍ପିଟାଲ କହିଲେ ଦୁଇ ବଖରା ଘର , ଗୋଟାଏ ମୋର ଆଉ ଗୋଟେ କଂପାଉଣ୍ଡର ର । ଜଙ୍ଗଲ ଭିତରେ କୋଉ ଗୋଟେ ଯୋଡ଼େ ରୋଗୀ ଆସୁଥୁବେ କି ନାହିଁ ସଂଦେହ । ସେ ଜଙ୍ଗଲିଆ ପରିବେଶ ସହିତ ଜମାରୁ ମଧ୍ୟ ମୋର ଆଗରୁ ପରିଚୟ ନ ଥିଲା । ଏମିତି ପରିବେଶ ଦେଖି ମୋ ମନରେ ଚାକିରୀ ପ୍ରତି ଥିବା ସବୁ ଆଗ୍ରହ ମୌଳି ଯାଇଥିଲା ।

ସେ ଯାହା ହଉ କଂପାଉଣ୍ଡର ସହ ଦେଖା ହେଲା ପରେ ଜାଣିଲି.. ସେ ସେଠିକାର ଲୋକ । ତେଣୁ ରାତିରେ କାମ ସାରି ଘରକୁ ପଳାଏ , ପୁଣି ତା ପରଦିନ ସକାଳୁ କାମକୁ ଆସେ । ତା ମାନେ ମୋତେ ରାତିରେ ଏକୁଟିଆ ରହିବାକୁ ପଡିବ । ଏମିତି ଜଙ୍ଗଲିଆ ପରିବେଶ ରେ ଆଗରୁ କେବେ ଏକା ରହି ନାହିଁ । ମନରେ ଭୟର ଗୋଟିଏ ଛୋଟ ଶିହରଣ ଖେଳିଗଲା । ଜଙ୍ଗଲର ଅନ୍ଧକାର ରାତି, ପଶୁ ଙ୍କ ବିକଟାଳ ରଡି ... ଏସବୁ କଥା ଭାବିଲା କ୍ଷଣି ମନ ଭିତରେ ଭୟର ଛାୟା ଢେଉ ଭାଙ୍ଗିବାକୁ ଲାଗିଲା । କିନ୍ତୁ ଏକା ରହିବା ବ୍ୟତୀତ ଆଉ କୌଣସି ଉପାୟ ନ ଥିଲା । ତେଣୁ ବାଧ୍ୟ ହୋଇ ସେ ପରିସ୍ଥିତି କୁ ମଧ୍ୟ ଆପଣାଇ ନେଲି ।

ସେହି ଦୁଇ ବଖରା ଘର, ଯାହାକୁ ସ୍ଥାନୀୟ ଲୋକେ ହସ୍ପିଟାଲ ବୋଲି କହୁଥିଲେ ତାକୁ ଟିକିଏ ଦେଖିବାରେ ବ୍ୟସ୍ତ ଥିଲି । କିଛି ସମୟ ପରେ ଜଣେ ବୁଢ଼ୀ ଆଦିବାସୀ ଲୋକ ଆସି ମୋତେ ଗାଉଁଲି ଭାଷାରେ କହିଲେ, ବାବୁ ମୁଁ ଆପଣଂକର ସବୁ କାମ କରିଦେବି,, ଘର ଝାଡୁ ବାସନ ମଜା , ରୋଷେଇ,,,,,ମୋତେ କଂପାଉଣ୍ଡର ବାବୁ କହିଛନ୍ତି । ତା କଥାରେ ହଁ କହିଲି । ଆଶ୍ବସ୍ତି ରେ ଟିକିଏ ଶାନ୍ତି ର ନିଃଶ୍ବାସ ମାରିଲି । କାରଣ କେହି ତ ଜଣେ ପାଖରେ ରହିବେ ଭାବିଲି । ଭାସି ଯିବା ସମୟରେ ଯେମିତି ଗୋଟିଏ କୁଟା ଖିଅ ମଧ୍ୟ ସାହାରା ହୋଇଯାଏ , ଠିକ୍ ସେମିତି ଏମିତି ଏକୁଟିଆ ରହିବା ଅପେକ୍ଷା ଏ ବୁଢୀ ମାଉସୀ ରହିବା ଭଲ । ଯାହା ହେଉ ଭଗବାନ ମୋ ଦୁଃଖ ବୁଝିଲେ ।

ଏମିତି ହେଇ ପ୍ରଥମ ଦିନଟା କଟିଗଲା । ରହିବାକୁ ଇଚ୍ଛା ହଉନଥାଏ ଜମାରୁ । ହେଲେ କରିଵି କଣ ???? ଅନ୍ୟ କିଛି ରାସ୍ତା ନାହିଁ । ଜଣେ ଡାକ୍ତର ହିସାବରେ ନିଜ କର୍ତ୍ତବ୍ୟ ରୁ କେମିତି ଓହରି ଯାଇଥାନ୍ତି । ତେଣୁ ସେଠିକାର ପରିବେଶ ସହିତ ଖାପ ଖୁଆଇ ଚଳିବା ପାଇଁ ଚେଷ୍ଟା କରିଲି ।

ଏମିତି କିଛି ଦିନ ରହିଲା ପରେ ସେଠି ଟିକେ ଆଡଜଷ୍ଟ କରିଦେଲି । ଧୀରେ ଧୀରେ ସେଠିକାର ପରିବେଶ ସହିତ ନିଜକୁ ସାମିଲ୍ କରିବାରେ ସକ୍ଷମ ହେଲି । ଗୋଟେ ଦିନ ମୁଁ ରୋଗୀ ଦେଖା ରେ ବ୍ୟସ୍ତ ଅଛି । ଜଣେ କିଏ ଅତି କଅଁଳିଆ ଓ ଲାଜ ମିଶା ସ୍ୱର ରେ କହିଲା, ବାବୁ ଆଜି ମୋ ବୁଢୀମା' ଆସିବନି , ତା ଦେହ ବହୁତ ଖରାପ । ତେଣୁ ମୋତେ ପଠେଇଚି ତୁମ ଘର କାମ କରିବାକୁ ।

ମୁଣ୍ଡ ଉଠେଇ ଦେଖିଲି ଗୋଟେ ଆଦିବାସୀ ଝିଅ । ଆଦିବାସୀ ହେଲେ ବି..ଯେମିତି ବିଧାତା ତାକୁ ରୂପରେ ଉଣା କରି ନାହାଁନ୍ତି , ଶ୍ୟାମଳ ବର୍ଣ୍ଣ ର ଗୋଟେ ସୁନ୍ଦରୀ ତରୁଣୀ ହସ ହସ ମୁହଁ ରେ ଛିଡା ହୋଇଥିଲା ମୋ ଉତ୍ତର ଅପେକ୍ଷା କରି ।
ସେ ଅନ୍ୟ ଝିଅ ବୋହୂ ମାନଙ୍କ ଭଳିଆ ଆଣ୍ଠୁ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଶାଢ଼ୀ ପିନ୍ଧି ଥିଲା, ତାର ହସ ହସ ଗାଲରେ ଭଉଁରୀ ତା ମୁହଁ କୁ ଆହୁରି ଆକର୍ଷଣୀୟ କରି ଦେଉଥିଲା , ଚଳଚଞ୍ଚଳ ଆଖି ଯୋଡିକ ସ୍ଥିର ହୋଇ ରହୁ ନ ଥିଲା, କଳା ବଡ ଜୁଡାରେ ଲାଲ୍ ରଙ୍ଗର ଗୋଟିଏ ଜଙ୍ଗଲିଆ ଫୁଲ ଖୋସି ଥିଲା, ବେକରେ କଉଡି ଓ କିଛି ମାଟିରେ ତିଆରି ମାଳି ଗୋଟିଏ ପିନ୍ଧି ଥିଲା , ନାକରେ ବଡ ନୋଥ, କାନରେ କଉଡି ର କାନଫୁଲ, ପାଦରେ ଓସାରିଆ ପାଉଁଜି, ...। ମୁଁ ତାକୁ ପଚାରିଲି ତୁମ ନାମ କଣ ???? ସେ ଲାଜ ମିଶାଇ ସ୍ବରରେ କହିଲା ରଜନୀ.........

କ୍ରମଶଃ ........

ଭୟର ଛାୟା ...

(ଭାଗ-2)