ମୁଁ ତାକୁ ପଚାରିଲି, " ତୁମ ନାମ କଣ ????" ସେ ଲାଜ ମିଶାଇ ସ୍ବରରେ କହିଲା ରଜନୀ ।

ମୋ ପାଖରୁ ରଜନୀ ନାମ ଶୁଣି ସମସ୍ତେ ସ୍ତବ୍ଧ ହୋଇଗଲେ । ସମସ୍ତେ ଟିକେ ଚିନ୍ତିତ ଜଣା ପଡିଲେ । ମୋନାଲିନ୍ ପଚାରିଲେ ,

"କଣ କହିଲ ସ୍ବସ୍ତିକ୍ ,, ରଜନୀ ?? ହେଲେ ଆଜି ସେ ଛୋଟ ପିଲା ବି ଏଇ ନାମ କହୁଥିଲା । "

ମୁଁ ଶାନ୍ତ ସ୍ବରରେ କହିଲି ,

" କହିବି ଆଜି ସବୁ କହିବି । କାରଣ ମୋ ଅତୀତ ରେ ଏମିତି କିଛି ଘଟଣା ଘଟିଛି ଯାହା ଆଜି ବି ମୋତେ ଶୋଇବାକୁ ଦେଉ ନାହିଁ ।"

ରମେଶ ମୋ କଥା ଶୁଣି ମୋତେ କହିଲେ,

" ସ୍ବସ୍ତିକ୍ ତୁମେ ଆମ ସହ କିଛି ମଜ଼ା କରୁନ ତ ???? "

ମୁଁ ସ୍ମିତ ହସି କହିଲି ,

" ଜୀବନ ରେ ଥରେ ମଜ଼ା କରିବା ପାଇଁ ଯାଇ ଆଜି ମୁଁ ତିଳ ତିଳ ମରୁଛି । ଆଉ କ'ଣ ମଜ଼ା କରିବି ?? ଶୁଣ ...

ମୋର ସେଦିନ ଦେଖା ହୁଏ ରଜନୀ ସହ ଆଉ ସେ ସବୁ ଦିନ ଆସି ଘର କାମ କରିଦେଇ ଯାଏ । ଆଉ ସେଇ ଅଳ୍ପ ଦିନ ଭିତରେ କେମିତି ମୋର ତା ପ୍ରତି ଦୁର୍ବଳତା ଆସି ଯାଇଥାଏ । ହେଲେ ସତରେ ଏଇ ଦୁର୍ବଳତା ମୋ ଆଡୁ ଯେ କେବଳ ଥାଏ ତାହା ନୁହେଁ, ସେ ବି ମୋତେ କେତେବେଳେ ଲୁଚି ଲୁଚି ଦେଖେ ଆଉ କେତେବେଳେ, ମୁଁ ଦେଖିଦେଲେ ହସିଦେଇ ଚାଲିଯାଏ । ହେଲେ ଏଇ ଭିତରେ ସେ ଆଖି ଠାରିବା କେବେ ଯେ ପ୍ରେମରେ ପରିଣତ ହେଇଯାଇଥିଲା ଜଣା ପଡିଲା ନାହିଁ ।

ଏମିତି ଗୋଟେ ଦିନ ସେମିତି ବିଶେଷ ରୋଗୀ ନଥାନ୍ତି, ମୁଁ ରୁମ କୁ ଜଲଦି ଚାଲିଆସିଲି । ସେତବେଳକୁ ରଜନୀ ଆସି ଦିନ ବେଳର ଖାଇବା ବନାଉଥାଏ । ମୁଁ ପହଂଚିବା ପରେ ସେ ଆସି ମୋତେ ପାଣି ଗ୍ଳାସ ଟେ ବଢ଼େଇଦେଲା । ମୋ ମନ କ'ଣ ହେଲା କେଜାଣି ମୁଁ ସେଇ ବାହାନାରେ ତା ହାତ ଧରି ପକାଇଲି । ସେ ବୋଧେ ଏୟା ଚାହୁଁ ଥିଲା କାରଣ ସେଦିନ ସେ ମୋଠୁ ଦୂରେଇବାକୁ ଚାହିଁଲା ନାହିଁ , ଖାଲି ଲାଜରେ ତଳକୁ ମୁହଁ କରି ଠିଆ ହେଲା ।
    ମୁଁ କହିଲି ,

" ରଜନୀ ମୁଁ ତୋତେ ଭଲ ପାଏ । "

ସେ ଟିକେ ଚୁପ ରହିଲା ଆଉ ମୋତେ କହିଲା,

" ବାବୁ ତୁମେ ବଡ ଲୋକ । ମୁଁ ସାଧାରଣ ଆଦିବାସୀ ଝିଅ ଟେ । ମୋତେ କଣ ତୁମ ଘର ଲୋକ ଗ୍ରହଣ କରିବେ ???"

ମୁଁ ସେଠୁ କହିଲି ,

" ମୁଁ କିଛି ଜାଣିନି, ହେଲେ ଏତିକି ଜାଣେ ମୁଁ ତୋତେ ଭଲ ପାଏ । ତୁ କଣ ମୋତେ ଭଲ ପାଉନୁ କି ?? "

ସେ କହିଲା ,

" ବାବୁ ଭଲ ପାଇନଥିଲେ କ'ଣ ଏତେ କଥା କହିଥାଆନ୍ତି ?????"

ସେଦିନ ଥିଲା ମୋ ଜୀବନ ର ଗୋଟେ ଆନନ୍ଦମୟ ଦିନ। ଆମେ ଦୁଇଜଣ ଖୋଲା ଆକାଶରେ ଦୁଇ ପକ୍ଷୀ ଭଳି ଉଡ଼ିବୁଲୁଥିଲୁ । ଆଉ ସମୟ ପାଇଲେ ବାହାରେ ବି ଦେଖା କରୁଥିଲୁ ।
ହେଲେ ତୁମେ ମାନେ ତ ଜାଣ ଏମିତି କଥା ଲୁଚି ରହେ ନାହିଁ । ଧୀରେ ଧୀରେ ଏଇ କଥା କେମିତି ରଜନୀ ର ବୁଢୀ ମା' ପାଖରେ ପଡିଲା , ଆଉ ସେ ରଜନୀ କୁ ସେଦିନ ମନ ଇଚ୍ଛା ବାଡେଇଲା ଆଉ ତାଗିଦ କରି କହିଲା,
"ସେମାନେ ବଡ ଲୋକ, ତୁ ତାଙ୍କ ଘର ର ବୋହୁ ହେବାକୁ ସ୍ବପ୍ନ ଦେଖୁଚୁ.. ଲାଜ ଲାଗୁନି ତୋତେ।"

ରଜନୀ ତାର ବୁଢୀ ମା' ଙ୍କୁ ଯେତେ ବୁଝେଇବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କଲା କି ବାବୁ ଭଲ ଲୋକ, ସେ କେବେ ବି ମୋତେ ଠକିବେନି । ହେଲେ ବୁଢ଼ୀ କଣ ଶୁଣିବାକୁ   ଯାଏ, ତାକୁ ଆକଟ କରି କହିଲା ଆଜିଠୁ ତୋର ସେଠି ଯିବା ବନ୍ଦ ।

ତା ପରଦିନ ବୁଢୀ ଆସି ମୋ ସାମନାରେ ହାତ ଯୋଡି ଠିଆ ହେଲା ଆଉ କହିଲା,

" ବାବୁ ସେ ବାପା ମା ଛେଉଣ୍ଡ ଛୁଆଟା କୁ କିହିଁକି ହଇରାଣ କରୁଚ ?? ସେତ ମୁରୁଖ ଝିଅ, ତୁମେ ଏତେ ବଡ ଲୋକ, କାହିଁକି ତାକୁ ଏତେ ବଡ ବଡ ସ୍ବପ୍ନ ଦେଖାଉଛ ?? ତାକୁ ତା ଯାଗାରେ ରହିବାକୁ ଦିଅ । "

ମୁଁ ନିର୍ବିକାର୍ ଭାବରେ କହିଲି,

" ମାଉସୀ ମୁଁ ଯଦି ସତରେ ତାକୁ ଭଲ ପାଉଥାଏ ଆଉ ତାକୁ ବିବାହ କରେ ,କ'ଣ ସେତେବେଳେ ବି ତୁମେ ଏମିତି କଥା କହିବ ?? "
ହେଲେ ବୁଢୀ କହିଲା,

" ଏମିତି ବହୁତ ମିଛ କଥା ମୁଁ ଶୁଣିଛି ସହରୀ ବାବୁ ମାନଙ୍କ ପାଖରୁ । ଖାଲି ମିଛ ପ୍ରତିଶୃତି ଦିଅନ୍ତି ଆଉ କାମ ସରିଲେ ଠକି ଦେଇ ଚାଲିଯାନ୍ତି । ଦୟା କରି ମୋ ନାତୁଣୀ ଠୁ ଦୁରେଇଯାନ୍ତୁ ବାବୁ । "
ବାସ ଏତିକି ଥିଲା ତା ଜେଜେ ମା ର ଶେଷ କଥା ଆଉ ସେ ଚାଲିଗଲା ।

ଏମିତି ଦିନ ପରେ ଦିନ ଗଡି ଚାଲିଲା ଆଉ ଆମେ ଦୁଇଜଣ ପରସ୍ପର କୁ ଦେଖା କରିବାକୁ ବ୍ୟାକୁଳ ହଉଥିଲୁ । ଦିନେ ଗୋଟେ ଛୋଟ ପିଲା ଆସି ମୋତେ କହିଲା,

" ବାବୁ ରଜନୀ ନାନୀ ତୁମକୁ ସେ ନଦୀ ଧାର ପାହାଡ ପାଖରେ ଅପେକ୍ଷା କରିଛି ଆଉ ଡାକିଛି ଯିବାକୁ । "

ମୋର ଖୁସି କହିଲେ ନ ସରେ। ମୁଁ ସାଙ୍ଗେ ସାଙ୍ଗେ ଦଉଡିଲି ରଜନୀ କୁ ଦେଖା କରିବାକୁ..............

କ୍ରମଶଃ .........

ଭୟର ଛାୟା ...

(ଭାଗ-3)