.....(ଭାଗ-1).....

ଭୟ ! ଭୟ ଶବ୍ଦ ଶୁଣିଲେ ଆଖି ସାମ୍ନାକୁ ଚାଲି ଆସେ ଭୂତ ,ପ୍ରେତ,ଡାହାଣୀ ଆଦି ଙ୍କ ଭୟଙ୍କର କାଳ୍ପନିକ ଚେହେରା । ନକରାତ୍ମକ ଶକ୍ତି ର ନାମ ଶୁଣିଲେ ମନରେ ଭୟ ବସା ବାନ୍ଧି ଥାଏ । ରାତିର ଶୂନଶାନ ପ୍ରହରରେ ଝିଙ୍କାରି ର ଝିଁ ଝିଁ ଶବ୍ଦ ମଧ୍ୟ ମନ ରେ ଭୟ ର ଜାଲ ବୁଣି ଦେଇଥାଏ । ବିଲୁଆ, କୁକୁର ଆଦି ଙ୍କ ଭୟଙ୍କର ଶବ୍ଦ ରେ ରାତିର ନୀରବତା ଭାଙ୍ଗି ମନରେ ଭୟ ସୃଷ୍ଟି କରିଦିଏ ।

            'ଭ' ରେ ଭୟ , 'ଭ' ରେ ଭୂତ । ସତରେ କ'ଣ ଭୂତ ଅଛନ୍ତି ?? ମନରେ ଭୂତ,ପ୍ରେତ ଆଦିଙ୍କୁ ନେଇ ଅନେକ ପ୍ରଶ୍ନ ଉଙ୍କି ମାରିଥାଏ । ଆଜିର ବିଜ୍ଞାନ ଯୁଗରେ ଭୂତ, ପ୍ରେତ ଉପରେ କେହି ବିଶ୍ବାସ କରନ୍ତି ନାହିଁ । ଭୂତ କଥା ଶୁଣିଲେ ସମସ୍ତେ ହସ ଏବଂ ଥଟ୍ଟା ରେ ଉଡାଇ ଦିଅନ୍ତି ।

            ଭୟର ଛାୟା କୁ ଯିଏ ଦେଖିଛି, ଯିଏ ଅନୁଭବ କରିଛି ସିଏ କହି ପାରିବ ପ୍ରକୃତ ଭୟ କ'ଣ ......

        ବାଲେଶ୍ୱର ଟାଉନ ହସ୍ପିଟାଲ । ବାହାରେ ଅନବରତ ବର୍ଷା ଚାଲି ଥାଏ । ବର୍ଷା ପାଇଁ ସେଦିନ ରୋଗୀ ମାନଙ୍କର ବି ଦେଖା ନ ଥିଲା । ବର୍ଷା ରେ ଯାହାର ଅତି ଆବଶ୍ୟକୀୟ ରୋଗୀମାନେ ହିଁ ଆସୁଥିଲେ । ସେଦିନ ବିଶେଷ କିଛି କାମ ନ ଥିଲା ହସ୍ପିଟାଲରେ । ଆବଶ୍ୟକ ସବୁ କାମ ସାରି ଚୁପ୍ ଚାପ୍ ମୋ କେବିନ୍ ର ଝରକା ପାଖରେ ବସିଥିଲି । ବସି ବସି ବର୍ଷା ର ସୁନ୍ଦର ଦୃଶ୍ୟ କୁ ଉପଭୋଗ କରି ଭାବୁ ଥିଲି କେତେବେଳେ ଡ୍ୟୁଟି ସରିବ ଆଉ ମୁଁ ଘରକୁ ଯିବି ।

           ମୁଁ ସ୍ବସ୍ତିକ୍ ମହାପାତ୍ର , ଏଠି MBBS ଡ଼କ୍ଟର ଅଛି ମେଡିସିନ ୱାର୍ଡ଼ ରେ...ଏଠି ମୋତେ ପାଞ୍ଚ ବର୍ଷ ହେଇ ଗଲାଣି । ଆଜି କ'ଣ ପାଇଁ କେଜାଣି ମନଟା ଜମାରୁ ଗୋଟିଏ ଜାଗାରେ ସ୍ଥିର ହୋଇ ରହି ପାରୁ ନ ଥିଲା । କିଛି ଭଲ ଲାଗୁ ନ ଥିଲା । ହଠାତ ମୋର ବନ୍ଧୁ ଡ଼କ୍ଟର ମୋନାଲିନ୍ ଆସି ମୋର ସେ ନୀରବତା କୁ ଭଙ୍ଗ କଲେ ।

      " ସ୍ବସ୍ତିକ୍ ଏକା ଏକା କ'ଣ କରୁଛ ???? ଏମିତି ବର୍ଷା ପାଗରେ କେଉଁ କଥା ଭାବିବାରେ ବ୍ୟସ୍ତ ଅଛ କି ??? "

     ହଠାତ୍ ତାଙ୍କ କଥା ଶୁଣି ମୁଁ ଟିକେ ଚମକି ପଡି କହିଲି ,

   " ନା କିଛି ନାହିଁ । ଏମିତି ବସିଛି । ବର୍ଷା ପାଇଁ ରୋଗୀ ମାନଙ୍କର ବି ଦେଖା ନାହିଁ । ତେଣୁ ସବୁ କାମ ସାରି ବସି ବସି ଭାବୁଛି କେତେବେଳେ ଡ୍ୟୁଟି ସରିବ, ଘରକୁ ଯିବି । "

     ମୋ କଥା ଶୁଣି ମୋନାଲିନ୍ ହସ ହସ ବଦନରେ କହିଲେ ,

     " ହଉ ହଉ ସ୍ବସ୍ତିକ୍ ସେତିକି ଭାବନା ରାଜ୍ୟ ରେ ବିଚରଣ କର । ଆସ କ୍ୟାଣ୍ଟିନ୍ ଯିବା । ସେଠି ରମେଶ, ଅନିଲ ଆଉ ନେହା ଅପେକ୍ଷା କରିଛନ୍ତି । "

     ବର୍ଷା ର ସେ ପ୍ରାକୃତିକ ମନଲୋଭା ଦୃଶ୍ୟ କୁ ଛାଡି ଯିବା ପାଇଁ ଆଦୌ ଇଚ୍ଛା ହେଉ ନ ଥିଲା । ଇଚ୍ଛା ନଥିଲେ ବି ବାଧ୍ୟ ହୋଇ ମୋତେ ଯିବାକୁ ପଡିଲା । ସେଠି ଯାଇ ଦେଖିଲି ସତରେ ରମେଶ, ଅନିଲ୍ ଆଉ ନେହା ଆମକୁ ଅପେକ୍ଷା କରିଥିଲେ । ମୁଁ ଆଉ ମୋନାଲିନ୍ ଯାଇ ସେମାନଙ୍କ ପାଖରେ ବସି ପଡିଲୁ । ବର୍ଷା ପାଗ ର ମଜା ଉଠାଇବା ପାଇଁ ରମେଶ ସମସ୍ତଙ୍କ ପାଇଁ କଫି ଅର୍ଡର କରି ଦେଲେ ।

    କଫି ଆସିବା ପରେ ସମସ୍ତେ ଗୋଟିଏ ଗୋଟିଏ କଫି ଉଠାଇଲେ । ସମସ୍ତେ ଚୁପ୍ ଚାପ୍ ଥିଲେ । ହଠାତ୍ ରମେଶ ନୀରବତା ଭାଙ୍ଗି ଟିକିଏ ଗଳା ସଫା କରି ଅତି ଧୀର ସ୍ବରରେ କହିଲେ ,

      " ଆଜିର ଗୋଟେ ଖବର ଶୁଣିଛ ତୁମେମାନେ ??? "

         ଆମେ ସମସ୍ତେ ତାଙ୍କୁ ପ୍ରଶ୍ନିଳ ଆଖିରେ ଅନେଇଲୁ । ଆମ ପ୍ରଶ୍ନିଳ ଆଖି ଦେଖି ସେ ଜାଣି ପାରିଲେ ଯେ ଆମେ ସେ ଖବର ବିଷୟରେ କିଛି ଜାଣି ନାହୁଁ । ତେଣୁ ସେ ଆରମ୍ଭ କଲେ ,

    " ଆଜି ଗୋଟେ ବାର ବର୍ଷ ପିଲା ଆସିଥିଲା । ଇଆଡୁ ସିଆଡୁ କ'ଣ ଗୁଡ଼ାଏ ଗପୁଥିଲା । ତା ବାପା ମା' ତାର ନାମ ସୋନୁ କହୁଥିଲେ, ହେଲେ ସେ କହୁଥିଲା ମୁଁ ସୋନୁ ନୁହେଁ ମୁଁ ରଜନୀ । ଆହୁରି ସେ ପିଲା କହୁଥିଲା, ମୋତେ ସେମାନେ ମାରି ଦେଲେ । ମୁଁ ସେମାନଙ୍କୁ ଛାଡିବିନି । ସେ ପିଲା ର କଥା ଶୁଣି ପାଖରେ ଥିବା କିଛି ଲୋକ କହୁଥିଲେ, କୁଆଡେ ତାକୁ ଭୂତ ଲାଗିଛି । "

        ଏତିକି ଶୁଣି ମୁଁ ଚମକି ପଡିଲି ଆଉ ମୋ ହାତରୁ କଫି କପ୍ ତଳେ ପଡିଗଲା । ମୁଁ ଅନ୍ୟମନସ୍କ ହୋଇ ଉଠିଲି । ମୋ ସ୍ମୃତି କାନଭାସ୍ ରେ କିଛି ଅସ୍ପଷ୍ଟ ଛବି ଖେଳି ବୁଲିଲା । ମୋର ଏମିତି ଅବସ୍ଥା ଦେଖି ଅନିଲ କହିଲେ ,

     " କ'ଣ ସ୍ବସ୍ତିକ୍ ଏମିତି ଚମକିଲ... ଡରିଗଲ କି ??? "

   ସମସ୍ତେ ହସିବାକୁ ଲାଗିଲେ । ମୋନାଲିନ୍ କହିଲେ ,

     " ଆଜିକାର ମର୍ଡନ୍ ଆଉ ଆଡଭାନ୍ସ ଯୁଗରେ ଭୁତ କହିଲେ ଲୋକ ହସିବେନି ତ କଣ କରିବେ ???? "

    ଟିକେ ଚୁପ ରହିଲା ପରେ ମୁଁ ଗମ୍ଭୀର ସ୍ବରରେ କହିଲି,

" ହଁ ଭୂତ ଅଛନ୍ତି । ଯେମିତି ଭଗବାନ ଅଛନ୍ତି ,ସେମିତି ଭୂତ ମଧ୍ୟ ଅଛନ୍ତି । ଦୁନିଆରେ ସକାରାତ୍ମକ ଶକ୍ତି ସହିତ କିଛି ନକରାତ୍ମକ ଶକ୍ତି ମଧ୍ୟ ରହିଛି । "

    ଏମିତି ବିଜ୍ଞାନ ଯୁଗରେ ପୁଣି ମୋ ଭଳି ଜଣେ ଡାକ୍ତର ଙ୍କ ମୁହଁ ରୁ ଭୂତ ଥିବା କଥା ଶୁଣି ସମସ୍ତେ ମୋ ମୁହଁ କୁ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ର ସହିତ ଦେଖିବାକୁ ଲାଗିଲେ...........

କ୍ରମଶଃ ...............

ଭୟର ଛାୟା...

ଭୟର ଏକ ଅଦ୍ଭୁତ କାହାଣୀ