ମୋର ଖୁସି କହିଲେ ନ ସରେ। ମୁଁ ସାଙ୍ଗେ ସାଙ୍ଗେ ଦଉଡିଲି ରଜନୀ କୁ ଦେଖା କରିବାକୁ..............

     ଝିପି ଝିପି ବର୍ଷା ସାଙ୍ଗକୁ ସେଦିନ ବିଜୁଳି ବି ଚମକୁ ଥାଏ । ସେ ସବୁ କି ଖାତିର ନକରି ମୁଁ ଚାଲିଲି ରଜନୀ କୁ ଦେଖା କରିବାକୁ । ମନ ରେ ଖୁସିର ଉଦ୍ଦୀପନା , ପୁଣି ମନରେ ଡର , କାଳେ କିଏ ଦେଖିଦେବ ...

                 ଯାଇ ଦେଖିଲା ବେଳକୁ ରଜନୀ ଗୋଟେ ଗଛ ତଳେ ଠିଆ ହେଇଚି । ବର୍ଷାରେ ଓଦା ହେଇଯାଇ ସେ ଗୋଟେ ସାଧବ ବୋହୁ ର ବେଶ ଧରିଥାଏ । ମୋତେ ଦେଖୁ ଦେଖୁ କୁଣ୍ଢେଇ ପକେଇ କାନ୍ଦିବାକୁ ଲାଗିଲା । ମୋ ମୁହଁ କପାଳ ନିଜ ଲୁଗା କାନି ରେ ପୋଛି ଦେଇ କହିଲା ,

" ବାବୁ ମୋତେ ତୁମ ପାଖକୁ ନେଇଯାଅ । ମୋତେ ଆଉ ଏଠି ଏକୁଟିଆ ଭଲ ଲାଗୁ ନାହିଁ । ମୁଁ ତୁମ ବିନା ଆଉ ଏକା ରହି ପାରିବି ନାହିଁ । "

ସେତେବେଳକୁ ସନ୍ଧ୍ୟା ହେଇଆସିଥାଏ । ମୁଁ କହିଲି,

" ତୋତେ ମୋ ଉପରେ କଣ ଭରଷା ନାହିଁ ??? "

ସେ କହିଲା ,

" ଭରଷା ଅଛି । ହେଲେ ମୋତେ ଆମ ଗାଁ ଲୋକ ଙ୍କ ଉପରେ ଭରଷା ନାହିଁ । ସେମାନେ କେତେବେଳେ ବି କିଛି କରି ଦେଇ ପାରନ୍ତି । କାଳେ ସେମାନେ ମୋତେ ତୁମଠୁ ଛଡେଇ ନେବେ । "

" ଧୈର୍ଯ୍ଯ ଧର୍ । ମୁଁ ତୋତେ ଖୁବ ଜଲଦି ଆମ ଘରକୁ ନେଇଯିବି । "

ଏତିକି ଶୁଣି ସେ ଖୁସି ହେଇଗଲା ଆଉ ମୋ ବଳିଷ୍ଠ ଛାତି ଉପରକୁ ଆଉଜି ପଡିଲା । ସେଦିନ ସେ ବର୍ଷା ଭିଜା ପାଗରେ କ'ଣ ନିଶା ଥିଲା କେଜାଣି ଆମେ ଦୁଇ ଜଣ ପରସ୍ପରକୁ ସମର୍ପି ଦେଲୁ ।

କେତେବେଳେ ରାତି ହେଇଗଲା ଜାଣି ହେଲା ନାହିଁ । ଟିକେ ପରେ ରଜନୀ ଲାଜ ମିଶା ସ୍ବରରେ କହିଲା ,

" ବାବୁ ମୁଁ ଆସୁଛି । ନେହେଲେ ବୁଢୀମା' ସନ୍ଦେହ କରିବ । "

ମୁଁ ବି ତାକୁ ବିଦାୟ ଦେଇ ଚାଲି ଆସିଲି ।

ୟା ପରେ ଆମ ମିଳା ମିଶା ଏମିତି ଚୁପ ଚାପ ଚାଲିଲା ।ମାସ ପରେ ମାସ ଏମିତି ଚାଲିଲା । ଏଇ ଭିତରେ ମୁଁ ରଜନୀ କଥା ଆମ ଘରେ ଜଣେଇଥଲି । ଅବଶ୍ୟ ଆମ ଘରେ ପ୍ରଥମେ ଟିକେ ବିରୋଧ କଲେ ହେଲେ ପରେ ଟିକେ ବୁଝେଇବାରୁ ସବୁ ହଁ କହିଲେ । ଏଇ କଥା ମୁଁ ରଜନୀକୁ କହିଲି ଆଉ ସେ ଖୁସି ରେ ପାଗଳୀ ହେଇଗଲା । ଖୁସିରେ ନାଚି ଉଠିଲା ସେ । ସେ ଖୁସିରେ ମୋତେ ଜାବୁଡି ଧରି ମୋ କପାଳ ଆଉ ଗାଲରେ ତାର ପ୍ରେମ ଭରା ଉଷ୍ଣ ଓଠ ଛୁଆଁଇ ପ୍ରୀତି ର ସ୍ପର୍ଶ ଦେଲା । ହେଲେ ଅସୁବିଧା ହେଲା ଗାଁ ଲୋକଙ୍କୁ ବୁଝେଇବା କ'ଣ ଏତେ ସହଜ କଥା ??????

        ସେମିତି ଗୋଟେ ଦିନ ରଜନୀ ମୋତେ ଦେଖା କରିବାକୁ ଆସିଥଲା ଆଉ କହିଲା ବାବୁ ଗୋଟେ କଥା କହିବି ,

" ମୁଁ ତୁମ ପିଲାର ମା' ହେବାକୁ ଯାଉଚି । "

ଏତିକି ଶୁଣି ବହୁତ ଖୁସି ଲାଗିଲା ସତ ହେଲେ ଡରରେ ମୁଁ ଚୁପ ହେଇଗଲି କାରଣ ଏଇ ସବୁ ଗାଁ ଲୋକ ଜାଣିବା ଆଗରୁ ମୋତେ ରଜନୀ କୁ ବିବାହ କରିବାର ଅଛି, ନହେଲେ ସବୁ ଗୋଳମାଳ ହେଇଯିବ ।

ରଜନୀ କୁ କହିଲି ,

" ଆଜି ତୁ ଘରକୁ ଯା, ମୁଁ ତୋତେ କାଲି ଏଠି ଜଗିଥିବି ଏଇ ସମୟ ରେ । ଆଉ ତୁ ଆସିଲେ ଆମେ ଆମ ଘରକୁ ପଳେଇବା ।"

ରଜନୀ ଖୁସି ହେଇ ହଁ କହିଲା । ସେଦିନ ରାତିସାରା ମୋତେ ନିଦ ନାହିଁ । କଣ କରିବି ?? କ'ଣ ନାହିଁ ଜାଣି ପାରୁନଥାଏ । ସକାଳ କେମିତି ହେଇଗଲା ମୁଁ ଜାଣିନି । ମୁଁ କହିବା ଅନୁସାରେ ରଜନୀ କୁ ଠିକଣା ଦେଇଥିବା ଜାଗାରେ ଅପେକ୍ଷା କରିଥିଲି । ହେଲେ ରଜନୀ ଆସିଲାନି । ମନରେ ପାପ ଛୁଇଁଲା । ରଜନୀ କେବେ ବି ଏମିତି କରେନ ନାହିଁ । ଆଜି କଣ ହେଲା ?? କିଛି ସମୟ ପରେ ଦେଖିଲି ଦଳେ ଗାଁ ଲୋକ ହାତରେ କୁରାଢ଼ୀ ଧରି ମୁଁ ରହୁଥିବା ଜାଗା ଆଡ଼େ ଯାଉଛନ୍ତି । ଦୂରରୁ ବାସ ଏତିକି ଶୁଭୁଥିଲା ଆଜି ସେ ଡାକ୍ତର ମରିବ ।ରଜନୀ ମଲା ଏବେ ସେ ଡାକ୍ତର ପାଳି ।

ଏତିକି ଶୁଣି ମୋ ପାଦ ତଳୁ ମାଟି ଖସିଗଲା । ଆଖିରୁ ଝଲକାଏ ଲୁହ ବୋହି ଆସିଲା । କ'ଣ ସତରେ ସେମାନେ ମୋ ରଜନୀ କୁ ମାରିଦେଲେ ???? ହେଲେ ସେମାନେ ଏକଥା ଜାଣିଲେ କେମିତି ????

ଆଉ ସାହସ ହସଲାଣି ସେଠି ରହିବାକୁ । ଆଖି ବନ୍ଦ କରି ସେଠୁ ଦଉଡିଲି ଷ୍ଟେସନ ଆଡ଼େ, ଆଉ ଗୋଟେ ମାଲ ବୋଝେଇ ଟ୍ରେନ ରେ ଚଢିଗଲି , ଆଉ ଆସି କଟକ ପହଂଚିଲି । ହେଲେ ସେଇ ଦିନଠୁ ମୁଁ ଆଜିଯାଏ ଶାନ୍ତି ରେ ଶୋଇ ନାହିଁ । ରଜନୀ କେତେବେଳେ ମୋତେ ଆଇନା ରେ ଦେଖାଯାଏ ତ, କେତେବେଳେ କୋଉ ରୋଗୀ ର ଦେହରେ ରେ ଆସି କଥାହୁଏ, କେତେବେଳେ ମୋ ରୁମ ରେ ଦେଖାଯାଏ, ତ କେତେବେଳେ ଛାତ ଉପରେ। ଜାଣେ ମୁଁ ଦୋଷୀ, ମୋ ପାଇଁ ଏଇ ସବୁ ହେଲା । ହେଲେ ମୁଁ ରଜନୀ କୁ ସତରେ ଭଲ ପାଉଥିଲି ଆଉ ସ୍ତ୍ରୀ ର ମର୍ଯ୍ୟାଦା ଦେବି ବୋଲି ଭାବିଥିଲି.......

ବାହାରେ ବର୍ଷା ଛାଡ଼ି ଯାଇଥାଏ । ଆଉ ସମସ୍ତେ ନୀରବ .......

ତାହେଲେ କଣ ଆଜି ବି ରଜନୀ ସେ ଛୋଟ ଛୁଆ ଦେହରେ ଆସିଥିଲା ????????????

                  .......ସମାପ୍ତ.......

( କାହାଣୀ ରେ ଯଦି କିଛି ତ୍ରୁଟି ରହିଯାଇଥିବ ତ କ୍ଷମା କରିଦେବେ ।🙏🙏)

ଭୟର ଛାୟା

(ଶେଷ ଭାଗ-4)