ମଣିଷ ର ମନ ଆଉ ଚୈତନ୍ୟ ବା ଚିନ୍ତା ଶକ୍ତି ମଧ୍ୟରେ ସବୁବେଳେ ଯୁଦ୍ଧ ଚାଲିଥାଏ। ମନ, ତ ସବୁବେଳେ ସାଂସରିକ ମୋହମାୟା ଆଡକୁ ବେଶୀ ଟାଣିଦିଏ, କିନ୍ତୁ ଚିନ୍ତନ ସବୁବେଳେ ସଠିକ ମାର୍ଗ ଦେଖାଏ। ସେହି ଭଳି ଦୃଢ ଚିନ୍ତା ଶକ୍ତି ତଥା ଏକ ଵିଵେକୀ ମଣିଷ ଭୁବନେଶ୍ୱର ବାସିନ୍ଦା ଅନିରୁଦ୍ଧ ରାଉତରାୟ ଜଣେ ପ୍ରତିଷ୍ଠିତ ବ୍ୟବସାୟୀ।ପରିବାର କହିଲେ ଧର୍ମପତ୍ନୀ ସୁମିତ୍ରା ଦେବୀ ଆଉ ଏକ ମାତ୍ର ପୁଅ ଆଦିତ୍ୟ ରାଉତରାୟ।ସୁମିତ୍ରା ଦେବୀ ହେଉଛନ୍ତି ଗୃହିଣୀ ଏବଂ ପୁଅ ଆଦିତ୍ୟ ମଧ୍ୟ ସହରର ଏକ ଜଣାଶୁଣା ବ୍ୟବସାୟୀ।ନିଜର ବୟସ ଅନୁସାରେ ସେ ବ୍ୟବସାୟ ତଥା ପରିବାରକୁ ନେଇ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଭାବରେ ଦାୟୀତ୍ଵଶୀଳ ତଥା ଯତ୍ନବାନ। ତିନି ପ୍ରାଣୀଙ୍କୁ ନେଇ ପରିବାର ସୁଖ ଦୁଃଖରେ ଚଳେ କିନ୍ତୁ ସୁଷମା ଦେବୀଙ୍କର ଏକ ଗୁଣ ତଥା ଅଭ୍ୟାସ ସ୍ବାମୀ କିମ୍ବା ପୁଅ କାହାକୁ ମଧ୍ୟ ପସନ୍ଦ ନୁହେଁ।ସେହି ଅଭ୍ୟାସଟି ହେଲା ସେ ସବୁବେଳେ ଅନ୍ୟ ଲୋକଙ୍କ ମତ ଶୁଣି ନିଜ କାର୍ଯ୍ୟ କରନ୍ତି।ଭଲ,ମନ୍ଦ ନିଜର ବିବେକ ତଥା ନିଜର ପସନ୍ଦ, ନାପସନ୍ଦ ଏଗୁଡ଼ିକ ଭୁଲି; "କଣ କଲେ ଲୋକ ଭଲ କହିବେ?"ଏଇ କଥାରେ ତାଙ୍କର ବେଶି ଚିନ୍ତା ଥାଏ।

ବାହ୍ୟ ଜିନିଷ ତଥା ଲୋକ ଙ୍କ ସଂପର୍ଶ ରେ ଆସି ନିଜ ପରିବାର ର ଚିନ୍ତାଧାରା କୁ ବେଖାତିର କରିବା ଟା,ନିଜ ସୁନା ସଂସାର କୁ ଚୁନା କରିବା ସହ ସମାନ।ପୁଅ ଆଦିତ୍ୟ ର ଅନେକଥର ମତାନ୍ତର ହୁଏ ମା' ଙ୍କ ସହ କେବଳ ଏହି ଗୋଟିଏ କାରଣ ପାଇଁ।ସେ ଅନେକଥର ମାଆଙ୍କୁ ବୁଝାଇ କହେ ଯେ, "ଦେଖ ମା' ଏ ସମାଜ ସବୁବେଳେ ପରିବର୍ତ୍ତନଶୀଳ"।ଏଠାକାର ଲୋକମାନେ ଭଲ କଲେ ବି କହିବେ ଆଉ ଭୁଲ୍ କଲେ ବି କହିବେ। ସବୁ ବେଳେ ଯଦି ସମାଜର ନୀତିନିୟମ ସହ ନିଜକୁ ଆମେ ଜୋର ଦେଇ ବାନ୍ଧି ରଖିବା ଆଉ ନିଜ ମନ କଥା ଚିନ୍ତା କରିବା ନାହିଁ ତେବେ କେବେ ହେଲେ ଆମେ ଆଗକୁ ବଢିପାରିବା ନାହିଁ।"ପ୍ରଶଂସାକୁ ଆଦର ଓ ନିନ୍ଦାକୁ ଭୟ କରୁଥିବା ମଣିଷ ସମାଜରେ ପଛରେ ରହିଯାଏ।"
କିନ୍ତୁ ସୁମିତ୍ରା ଦେବୀଙ୍କ କାନରେ ପୁଅର ଏ କଥାଗୁଡ଼ିକ କିଛିବି ପଡେ ନାହିଁ।

ଏମିତି କିଛିଦିନ ବିତିଲା।ପୁଅର ବିବାହ ପାଇଁ ଉପଯୁକ୍ତ ବୟସ ମଧ୍ୟ ହୋଇଥିଲା।ଆଦିତ୍ୟ ରୂପରେ ଗୁଣରେ କୋଉଥିରେ ମଧ୍ୟ କମ୍ ନଥିଲା।ସେଥିପାଇଁ ଅନିରୁଦ୍ଧ ବାବୁଙ୍କ ପାଖକୁ ପୁଅ ପାଇଁ ବିଭିନ୍ନ ସ୍ଥାନରୁ ପ୍ରସ୍ତାବ ଆସୁଥିଲା।ଅନିରୁଦ୍ଧ ବାବୁଙ୍କଠାରୁ ବେଶୀ ଆଗ୍ରହୀ ଥିଲେ ସୁମିତ୍ରା ଦେବୀ।ସୁମିତ୍ରା ଦେବୀଙ୍କୁ ଘରର ବୋହୁ ରୂପରେ ଝିଅଟିଏ ଦରକାର ଥିଲା ସତ କିନ୍ତୁ ତାହା ମଧ୍ୟ ସେ ଅନ୍ୟ କଥାରେ ପ୍ରଭାବିତ ହୋଇ ଖୋଜୁଥିଲେ।
ଅନିରୁଦ୍ଧ ବାବୁ ଥରେ ସୁମିତ୍ରା ଦେବୀଙ୍କୁ କହିଲେ ଯେ, "ଆମେ ମନଇଚ୍ଛା ଝିଅ ଖୋଜିବା କିମ୍ବା ଝିଅ ଖୋଜି ପୁଅ ପାଇଁ ଠିକ କରିଦେବାଟା କେବେ ହେଲେ ଠିକ ନୁହେଁ।"
"ପୁଅ ବଡ଼ ହେଲାଣି ଆଉ ଆମ ଭଳି ଯୁଗ ନାହିଁ ଯେ ବାପା ମାଆଙ୍କ କଥାରେ ପିଲାମାନେ ରାଜି ହୋଇ ବିବାହ କରିବେ। ତା'କୁ ଥରେ ପଚାରିଦେଲେ କ'ଣ ଅସୁବିଧା?"
ସୁମିତ୍ରା ଦେବୀ କହିଲେ, "ତମେ ସବୁବେଳେ ତାର ଏମିତି ମୁହଁ ବଢ଼ାଉଛ।ସାମ୍ନା ଘର ମାଉସୀ କହୁଥିଲେ ଯେ ତାଙ୍କ ସମ୍ପର୍କୀୟ ରେ ଜଣେ ସୁନ୍ଦର ଝିଅ ଅଛି ରୂପରେ ଯେମିତି ଗୁଣରେ ସେମିତି।ପରିବାର ମଧ୍ୟ ଅତି ସମ୍ଭ୍ରାନ୍ତ ଶ୍ରେଣୀର।"
ଅନିରୁଦ୍ଧ ବାବୁ ଏହା ଶୁଣି ପୁଣି ସୁମିତ୍ରା ଦେଵୀ ଙ୍କ ଉପରେ ମନେ ମନେ ବିରକ୍ତ ହେଲେ; ଆଉ କହିଲେ ଯେ ହଉ, ତମ ପୁଅ କେମିତି ତମ କଥା ରେ ରାଜି ହଉଛି, ମୁଁ ବି ଅପେକ୍ଷା ରେ। " ଜାଣିଛ ସୁମିତ୍ରା ମୁଁ ନା,ଏ ଘରକୁ ଗୋଟେ ଝିଅ ଆଣିବାକୁ ଚାହୁଁଛି କିନ୍ତୁ ତମେ ତ ଲୋକମାନଙ୍କୁ ଦେଖାଇବା ପାଇଁ ଗୋଟେ ଚାବି ଦିଆ କଣ୍ଢେଇ ଖୋଜୁଛ।"

ଠିକ ସେହି ସମୟରେ ଆଦିତ୍ୟ ଘରେ ପହଞ୍ଚିଲେ।ଆଦିତ୍ୟ ବାପାମାଆଙ୍କୁ ଏମିତି ମୁହଁ ବୁଲା ବୁଲି ବସିଥିବାର ଦେଖି ପଚାରିଲେ , କଣ ହେଇଚି କି?
"ତମେ ଦି ଜଣ କଣ କଥାହେଉଥିଲ ମୁଁ ଆସିଲି ବୋଲି ବନ୍ଦ ହେଇଗଲ?"
ଅନିରୁଦ୍ଧ ବାବୁ ଆଉ ଡେରି ନକରି ଆଦିତ୍ୟକୁ ପ୍ରଶ୍ନ କଲେ, ଯେ ଦେଖ ବାବା,ତୁ ତ ଆଉ ଛୋଟ ପିଲା ହେଇକି ନାହିଁ ଯେ ତତେ ଏତେ ସବୁ କଥା ବୁଝାଇବାକୁ ପଡ଼ିବ ତୋର ମଧ୍ୟ ଉପଯୁକ୍ତ ବୟସ ହେଲାଣି ବିବାହ ପାଇଁ।
ମୁଁ ପଚାରୁଥିଲି କି, ତତେ କେହି ପସନ୍ଦ? ନା,ଆମେ ଝିଅ ଦେଖାଦେଖି ଆରମ୍ଭ କରିବୁ।
ଆଦିତ୍ୟ ପ୍ରଥମେ ନିଜ ବାପାମାଆଙ୍କୁ ଦେଖି ଇତସ୍ତତଃ ହେଲେ।ପରେ କହିଲେ ଯେ " ବାପା, ମା ମୁଁ ବହୁ ଦିନରୁ ଭାବିଛି ତମ ଦୁହିଙ୍କୁ ଏ ବିଷୟରେ ସବୁ କହିଦେବି ବୋଲି କିନ୍ତୁ କେବେହେଲେ ଉପଯୁକ୍ତ ସମୟ ଭାବି କହିପାରିନି।ଏବେ କିନ୍ତୁ ଭାବୁଛି ଯେ;ଏହାଠାରୁ ଉପଯୁକ୍ତ ସମୟ ଆଉ କିଛି ନୁହେଁ।" ପୁଣି ଥରେ ନିଜ ବାପା ଙ୍କ ପାଖକୁ ଯାଇ ଠିଆ ହୋଇ ଆଦିତ୍ୟ କହିବା କୁ ଲାଗିଲେ ଯେ "ବାପା,ଶୈଳେନ୍ଦ୍ର ଅଙ୍କଲ ଙ୍କ ଝିଅ ସ୍ୱପ୍ନା ହେଉଛି ମୋ ଜୀବନ ରେ ଆସିଥିବା ଏକ ମାତ୍ର ଝିଅ।ଆମେ ଏକାସାଙ୍ଗେ ପାଠ ପଢ଼ିଛୁ।ଦୁଇ ଜଣ ଭଲ ଭାବରେ ପରସ୍ପରକୁ ଚିହ୍ନିଛୁ ଆଉ ମୋ ହିସାବରେ ମୁଁ ଜୀବନସାରା ତା ସହିତ ଖୁସିରେ ରହିପାରିବି।"

ଏହାକୁ ଶୁଣି ଦେଇ ସାଙ୍ଗେସାଙ୍ଗେ ସୁମିତ୍ରା ଦେବୀ କହିଲେ,ତମେ ଦୁଇଜଣ ଏକା ବୟସର, ହମ୍ ମାନୁଛି ସ୍ବପ୍ନା ଗୋଟେ ଭାରି ଭଲ ଝିଅ କିନ୍ତୁ ସେ ଯେ ମୋ ଘରର ବୋହୁ ହେବ ସେମିତି ତ କିଛି ଗୁଣ ମୁଁ ତା' ପାଖରେ ଦେଖିନି।ଏକା ବୟସର ପୁଅ ଝିଅ ବାହାଘର କଥା କହୁଛ ଲୋକ କଣ କହିବେ ଜାଣିଛ? ଲୋକ ତ ବାରମ୍ବାର କହିବା ଆରମ୍ଭ କରିଦେବେ ଯେ ଦେଖ,ସୁମିତ୍ରା ତୁ ପରା କହୁଥିଲ ତୋ ପୁଅ କୁଆଡେ ତୋ କଥା ସବୁଠାରୁ ବେଶୀ ମାନେ।ଏବେ ଦେଖ କେମିତି ସାଙ୍ଗ ହୋଇ ପାଠ ପଢୁଥିବା ସାଙ୍ଗ ସହ ବାହା ହେବାକୁ କହୁଛି।

ଆଦିତ୍ୟ ରାଗିଯାଇ ପ୍ରତିଉତ୍ତରରେ କହିଲେ ଯେ,ଆଜି ବି ତ ତୋ ପୁଅ ର ଖୁସିଠାରୁ ତତେ ବାହାର ଲୋକ କ'ଣ ଚିନ୍ତା କରିବେ ସେଟାର ବେଶି ଚିନ୍ତା ମାମା।ତାହାଲେ ଶୁଣ ଯଦି ମୁଁ ସ୍ୱପ୍ନାକୁ ବାହା ହେବିନି ତାହାଲେ କେବେ ହେଲେ ଆଉ କାହାକୁ ମଧ୍ୟ ବାହା ହେବିନି।
ଏହାକୁ କହିଦେଇ ରାଗ ତମତମ ହୋଇ ଆଦିତ୍ୟ ଘରୁ ବାହାରି ଯାଇଥିଲେ।

ଅନିରୁଦ୍ଧ ବାବୁ ସୁମିତ୍ରାଦେବୀଙ୍କ କୁ ଯାଇ ବୁଝାଇ କହିଲେ ତୁମ୍ଭର ଜିଦି ପାଇଁ ତମ ପୁଅ ଆଜି କେମିତି ପ୍ରତ୍ୟୁତ୍ତର ଦେଲ ଦେଖିଲ ନା! ଆଉ ତାପରେ ବି ସ୍ୱପ୍ନା କୁ ନେଇ ତମର ଏତେ ଅସୁବିଧା କ'ଣ ପାଇଁ?ତୁମ ସହ ସେ ଛୋଟବେଳୁ ଜଣାଶୁଣା।ତମେ ତ ଖୁସି ହେବା କଥା ଯେ ଆଉ କେଉଁ ଝିଅ ସହିତ ନ ପଡ଼ି ସେ ସ୍ୱପ୍ନ କଥା ଆମ ଆଗରେ କହୁଛି।

ସୁମିତ୍ରା ଦେବୀ କହିଲେ ତୁମ୍ଭ ସାଙ୍ଗ ଙ୍କର ଝିଅ ତ ସେଥିପାଇଁ ତମକୁ ଖୁସି ଲାଗୁଚି କିନ୍ତୁ ପୁଅ ଝିଅ ମଧ୍ୟରେ ଯଦି ଟିକେ ବୟସ ପାର୍ଥକ୍ୟ ରହିବନି ତାହାଲେ ସେ ବାହାଘର କେତେ ସମୟ ତିଷ୍ଠେ ଯେ? ଏକା ବୟସ ର ପୁଅ ଝିଅ ବାହା ହେଲେ, ଖାଲି ଝଗଡା ହେବ।
ଆଉ ତୁମେ ଜାଣିଚ,ମୋ ସାଙ୍ଗ ଅହଲ୍ୟାର ଝିଅ ମୋନା ମଧ୍ୟ ସ୍ୱପ୍ନାର ଭଲ ସାଙ୍ଗ।ଅହଲ୍ୟା ବି ମୋତେ ବହୁତ ଥର କହିଛି ଯେ ସ୍ୱପ୍ନା କାହାକୁ ଡରିବା ଝିଅ ନୁହେଁ, ଆଉ ତା' ରଙ୍ଗ ମଧ୍ୟ ଏତେ ସଫା ନୁହେଁ ଯେମିତି ମୋନା ର।
ଅନିରୁଦ୍ଧ ବାବୁ କହିଲେ, କିନ୍ତୁ ତମ କୁ ଆଉ ତମ ସାଙ୍ଗ କୁ ମାନିବା କୁ ପଡିବ ଯେ, ଆଦିତ୍ୟ, ସ୍ୱପ୍ନା କୁ ପସନ୍ଦ କରେ ନା କି ମୋନା କୁ।

ଏହିସବୁ କଥା ଶୁଣି ସୁମିତ୍ରା ଦେବୀଙ୍କ ଭଉଣୀ ସୁଷମା ଦେବୀ ତାଙ୍କ ଘରକୁ ତା' ପରଦିନ ଆସିଥିଲେ।ତାଙ୍କ ସହ ଆସିଥିବା ତାଙ୍କର ଯାଆ ମଧ୍ୟ ସୁମିତ୍ରା ଦେବୀଙ୍କ ଠାରୁ ଏହିସବୁ ବିଷୟ ରେ ଶୁଣି କହିଲେ ମଲା! ଯାହାକୁ ଯିଏ ରସିଲା କିଆ ଫୁଲ ପରି ବାସିଲା।ତୋ ପୁଅ ତାକୁ ଭଲପାଉଛି ତୁ ଏତେ ଚିନ୍ତା କଲେ ଆଉ କଣ ହେବ।ଆଜି କାଲି ଝିଅ ସବୁ ସେମିତି, ବଡ ଘର ପୁଅ କୁ ଫସେଇବେ ଆଉ ନିଜେ ପ୍ରେମ ଜାଲ ରେ ଛନ୍ଦି ପୁଅ କୁ ଦୂର କୁ ନେଇଯିବେ।

ବିବାହ ହେବା ତ, ଦୂର ର କଥା ସମସ୍ତ ଙ୍କ କଥା ଶୁଣି ସୁମିତ୍ରା ଦେବି ସ୍ୱପ୍ନା କୁ ମୋବାଇଲ ଫୋନ୍ ରେ ମନ ଇଚ୍ଛା କଷ୍ଟ ଦେଲା ଭଳି କଥାବାର୍ତା କରନ୍ତି।
କିନ୍ତୁ ; କଥା ରେ ଅଛି ପରା, ଜୀବନ ପଶାପାଲି ରେ ସମୟ କୁ ଠିକ ଜଣା ଥାଏ, କେଉଁ ସମୟ ରେ ସେ କେଉଁ ଗୋଟି ଚାଳନା କରିବ। ସୁମିତ୍ରା ଦେବି ହଟାତ ଦିନେ ରୋଷେଇ କରୁଥିବା ବେଳେ ମୁଣ୍ଡ ବୁଲାଇ ପଡିଗଲେ, ଦେହ ମଧ୍ୟ ଟିକେ ଅସୁସ୍ଥ ଲାଗୁଥିଲା, ଅନିରୁଦ୍ଧ ବାବୁ ଯେବେ ଡାକ୍ତର ଙ୍କ ପାଖକୁ ଦେଖାଇବା କୁ ନେଲେ ଡାକ୍ତର ଙ୍କ କଥା ରେ ସ୍ଥାଣୁ ପାଲଟି ଗଲେ, କାରଣ ତାଙ୍କ ସ୍ତ୍ରୀ ଙ୍କୁ କୌଣସି ଛୋଟମୋଟ ରୋଗ ହୋଇ ନ ଥିଲା, ତାଙ୍କର ଦୁଇ ଟି ଯାକ ଯକୃତ ଖରାପ ହୋଇଯାଇଥିଲା। ଲିଭର ଖରାପ, ତୁରନ୍ତ ଅପରେସନ ନ କଲେ ସେ ବଂଚିବା ମୁସ୍କିଲ।
ହସ୍ପିଟାଲ ରେ ଆଡମିଟ ହେଲା ପରେ, ସୁମିତ୍ରା ଦେଵୀ ଙ୍କ ପାଖକୁ ଥରେ ହେଲେ ମଧ୍ୟ ସେ ପଡିଶା ଘର ମାଉସୀ କି ଭଉଣୀ ଙ୍କ ଯାଆ ଦେଖା କରିବା କୁ ଆସିଲେ ନାହିଁ। ଅତୀତ ରେ ପାଇଥିବା ସମସ୍ତ ଅପମାନ କୁ ଭୁଲାଇ ଦେଇ ପ୍ରଥମେ ପହଞ୍ଚିଥିଲା ସେଠି ଆଦିତ୍ୟ ସହ ସ୍ବପ୍ନା।
ଭାରତ ଭଳି ଦେଶ ରେ ଡୋନର ମିଳିବା ହୁଏ ତ ସହଜ ହୋଇଥାଇପାରେ କିନ୍ତୁ ଡାକ୍ତର ଙ୍କ ପରୀକ୍ଷା ଅନୁଯାୟୀ ମିଳିଲେ ତ।
ଭଗବାନ ଙ୍କ କୃପା ରୁ ଡୋନର ବି ମିଳିଗଲା। ଗୋଟିଏ ଯକୃତ ରେ ସୁମିତ୍ରା ଦେବୀ ସୁସ୍ଥ ହେବା କୁ ଲାଗିଲେ। ଡାକ୍ତରଖାନା ର ଖଟ ରେ ବସି ସୁମିତ୍ରା ଦେବୀ ଅନିରୁଦ୍ଧ ପଚାରିଲେ, ମୋତେ ଯିଏ ନୂଆ ଜୀବନ ଦେଇଛି, ତାଙ୍କୁ ଟିକେ ମୁଁ ଦେଖା କରନ୍ତିନି। ଆଦିତ୍ୟ କହିଲେ, ମା' ତମେ ଏବେ ଆରାମ କର, ମୁଁ ଦେଖା କରେଇଦେବି। ଅନିରୁଦ୍ଧ ବାବୁ କହିଲେ ତୋ ମା' ଙ୍କ ର ଇଚ୍ଛା ହଉଛି ନେଇଯା, ତାଙ୍କୁ ଦେଖା କରେଇ ଦେ।
ହସ୍ପିଟାଲ ର ହୁଇଲ ଚେୟାର ରେ ବସାଇ ଯେବେ ଆଦିତ୍ୟ ନେଇଗଲା ତା ମା' କୁ ଗୋଟିଏ ଅଲଗା ପ୍ରକୋଷ୍ଠ କୁ। ସୁମିତ୍ରା ଦେବୀ ଙ୍କ ପାଦ ତଳୁ ମାଟି ଖସିଗଲା। ଡୋନର ଆଉ କେହି ନଥିଲା, ସେ ଥିଲା ସ୍ୱପ୍ନା।

ସୁମିତ୍ରା ଦେବୀ ଙ୍କୁ ନିଜ ଉପରେ ଧିକ୍କାର ଅନୁଭବ ହେଉ ଥିଲା। ଅନୁତାପ ର କୋହ ରେ ସେ ଭିତରୁ କୁହୁଳୁଥିଲେ। ଯେଉଁ ସମାଜ କୁ ଡରି, ସମାଜ ର ଲୋକମାନ ଙ୍କ କଥା କୁ ପ୍ରାଧାନ୍ୟ ଦେଇ ସେ ଏତେ ଭୁଲ କଥା ଭାବୁଥିଲେ,ଆଉ କରୁଥିଲେ ଆଜି କେହି ବି ତାଙ୍କ ଖରାପ ସମୟ ରେ ତାଙ୍କ ପାଖରେ ନ ଥିଲେ। ସ୍ୱପ୍ନା ପାଖକୁ ଯାଇ ତା' ମୁଣ୍ଡ ଆଉଁସି ଦେଇ କହିଲେ, "ମୋତେ କ୍ଷମା କରିଦେବୁ ରେ ମା', ତୋତେ ମୁଁ କେତେ କଥା ନ କହିଛି ହେଲେ ତୁ ତୋ ଆଜି ମୋ ଦ୍ଵିତୀୟ ମା' ହେଇଗଲୁ। କ'ଣ ବୁଝିପାରୁନୁ କି? ଯିଏ ଜନ୍ମ ଦିଏ ସେ ମା' ଆଉ ଯିଏ ପୁର୍ନଜନ୍ମ ଦିଏ ସିଏ କଣ ମା ' ନୁଁହେଁ? "
ଏୟା କହି ସ୍ୱପ୍ନା ଆଉ ସୁମିତ୍ରା ଦେବୀ ଉଭୟ ପରସ୍ପର ର କୋଳାଗ୍ରତ ହେଲେ।

ସାମାଜିକ ପ୍ରାଣୀ ହିସାବ ରେ ସୁମିତ୍ରା ଦେବୀ ସମାଜ ବିଷୟ ରେ ଚିନ୍ତା କରିବା ତାଙ୍କ ଭୁଲ ନ ଥିଲା କିନ୍ତୁ ; ସମାଜ ର ଲୋକ ମାନ ଙ୍କୁ ଏତେ ମାତ୍ରା ର ପ୍ରାଧାନ୍ୟ ଦେବା ତାଙ୍କର ଭୁଲ ଥିଲା। ସମାଜ ରେ କୌଣସି ନିୟମ ଆରମ୍ଭ ରୁ ନାହିଁ ଲୋକ ମାନ ଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ହିଁ ସବୁ ତିଆରି ହୋଇଛି। ତେଣୁ ହାତ ର ପାଞ୍ଚ ଆଙ୍ଗୁଠି ଭଳି ସମାଜ ରେ ସବୁ ମଣିଷ ସମାନ ନୁଁହନ୍ତି।ତେଣୁ, ସାମାଜିକ ପ୍ରାଣୀ ହିସାବ ରେ ଆମ କୁ ସବୁବେଳେ ପରସ୍ପର ମଧ୍ୟ ରେ ଅଭାବ ଣ ଖୋଜି, ସ୍ଵଭାଵ କୁ ଖୋଜି ପ୍ରେମ ଆଉ ସହାନୁଭୂତି ବଢେଇବା ଦରକାର।

ମତାନ୍ତର

ସମାଜ ର ଏକ ଭିନ୍ନ ଦୃଷ୍ଟିକୋଣ