ମାଁ ଉପରେ ଲେଖିବା ପାଇଁ ଚାଲିଛି ପ୍ରତିଯୋଗିତା କିନ୍ତୁ ମାଁ ସହ ପ୍ରତିଯୋଗିତା କରିବା ପାଇଁ ସ୍ବୟଂ ସେହି ପରମବ୍ରହ୍ମ ବି ଯୋଗ୍ୟ ନୁହନ୍ତି କାରଣ ସେ ବି ଜନ୍ମ ହେବାପାଇଁ ମାଁ ର ସାହାଯ୍ୟ ଲୋଡ଼ନ୍ତି। ବିନା ମାଁ ଆମ ପରମ ପୂଜ୍ୟ ଭଗବାନଙ୍କର ବି କିଛି ଅସ୍ତିତ୍ବ ନାହିଁ କି ବିନା ମାଁ ତାଙ୍କର ଏହି ଧରାପୃଷ୍ଠରେ ଜୀବନ ବା ଜନମ ସମ୍ଭବପର ନୁହ।ଏହି ଦୁନିଆରେ କେବଳ ଗୋଟିଏ ମାଁ ପାଖରେ ହିଁ ଶକ୍ତି ଅଛି ଯେ ସେ ନିଜର ଶରୀରରୁ ଅନ୍ୟ ଗୋଟିଏ ଶରୀର ବା ଜୀବନକୁ ଜନମ ଦେଇଥାଏ। ମାଁ ବ୍ୟତୀତ ଆଉ ଏହି ଦୁନିଆରେ କାହାର କ୍ଷମତା ନାହିଁ।କେବଳ ମାଁ ଦ୍ଵାରା ହିଁ ତାହା ସମ୍ଭବ ସେ ହିଁ ସନ୍ତାନ ର ରକ୍ଷା କବଚ।ସେଇଥିପାଇଁ ଲୋକେ କହନ୍ତି ଯାହାର ମାଁ ନାହିଁ ତା'ର ସାହା ନାହିଁ।

ଯେତେବେଳେ ଦୁନିଆ ଗଠନ ହୋଇଛି ମାଁ ର ବକ୍ଷରୁ ଦୁନିଆ ର ଅନ୍ତ ବି ଘଟିବ ମାଁ ର ବକ୍ଷରେ । ସେତେବେଳେ ଆମ ପରି ଛୋଟ ଛୋଟ ଲେଖକଙ୍କ ମୁଖରୁ ମାଁଙ୍କ ବିଷୟରେ କ'ଣ ବା ଲେଖିବ । ମାଁ ବିଷୟରେ ଲେଖିବା ବା ମାଁ ର ଦୁଃଖ,କଷ୍ଟ ବା ମା'ର ଚିନ୍ତାଧାରା କୁ ବର୍ଣ୍ଣନା କରିବା କୈାଣସି ଲେଖକ ବା କବି ଦ୍ୱାରା ସମ୍ଭବପର ନୁହେଁ। ମାଁ ବିଷୟରେ ଜଣେ ଲେଖକ କ'ଣ ଲେଖିବ...

କ'ଣ ଏହା ଲେଖିବା ମା ହେଉଛି ଭଗବାନ
କ'ଣ ଏହା ଲେଖିବା ମା ହେଉଛି ସୃଷ୍ଟି
କ'ଣ ଏହା ଲେଖିବା ମା ହେଉଛି ବୃଷ୍ଟି
କ'ଣ ଏହା ଲେଖିବା ମା ହେଉଛି ଦୃଷ୍ଟି
କ'ଣ ଏହା ଲେଖିବା ମା ହେଉଛି କର୍ତ୍ତା
କ'ଣ ଏହା ଲେଖିବା ମା ହେଉଛି ଋପ
କ'ଣ ଏହା ଲେଖିବା ମା ହେଉଛି ଗୁଣ
କ'ଣ ଏହା ଲେଖିବା ମା ହେଉଛି ବର୍ଣ୍ଣ
କ'ଣ ଏହା ଲେଖିବା ମା ହେଉଛି ପ୍ରେମ
କ'ଣ ଏହା ଲେଖିବା ମା ହେଉଛି ଭାଗ୍ୟ
କ'ଣ ଏହା ଲେଖିବା ମା ହେଉଛି ଆତ୍ମା
କ'ଣ ଏହା ଲେଖିବା ମା ହେଉଛି ଜୀବନ
କ'ଣ ଏହା ଲେଖିବା ମା ହେଉଛି ହୃଦୟ
କ'ଣ ଏହା ଲେଖିବା ମା ହେଉଛି କରୁଣା
କ'ଣ ଏହା ଲେଖିବା ମା ହେଉଛି ଦୟା
କ'ଣ ଏହା ଲେଖିବା ମା ହେଉଛି ଭାବ

ଆଉ କ'ଣ ଲେଖିବି ଯାହା ଲେଖିଲେ ବି ମାଁ ଆଗରେ ସବୁ ଛୋଟ ସବୁ କ୍ଷଣ ସବୁ ଲିନ ସବୁ ମୁଲ୍ୟହୀନ।ଲୋକେ ପରା କହନ୍ତି ଯେହେତୁ ଭଗବାନ ସବୁ ସମୟରେ ସବୁ ଜାଗାରେ ଗୋଟିଏ ଥରକେ ପହଞ୍ଚି ପାରିବେ ନାହିଁ। ସେଥିପାଇଁ ସେ ମାଁ କୁ ତିଆରି କରିଛନ୍ତି।ଏହି ବାଣୀ ଟି ନିରାଟ ସତ୍ୟ।ଏହା ଲେଖିବା ସମୟରେ ବି ମୋ ଚକ୍ଷୁ ରୁ ଲୋତକ ବହି ଯାଉଛି କାରଣ ଆମେ ମାନେ ସମସ୍ତେ ଏହି ବିଷୟ ରେ ଏକମତ ହେବା ଯେ ଆମେମାନେ କେବେ ବି ମାଁ ଯେଉଁ ସମ୍ମାନର ହକଦାର ସେହି ସମ୍ମାନ ଆମେମାନେ ତାକୁ ଦେଇନାହୁ। ହଁ କି ନାଁ କୁହନ୍ତୁ। ବାପାଙ୍କୁ ଆମେମାନେ ସମସ୍ତେ ସସମ୍ମାନର ସହ କଥା ହେଉ କିନ୍ତୁ ମାଁ କୁ ଆମେମାନେ ସମସ୍ତେ ତୁ,ତା ରେ,ରା କହିଥାଉ.... ହଁ ମୁଁ ମାନୁଛି ଏହା ଆମେ ମାଁ କୁ ଅପମାନିତ କରିବାକୁ କହିନଥାଉ କେବଳ ପ୍ରେମରେ ହିଁ କହିଥାଉ। କିନ୍ତୁ କ'ଣ ମାଁ ଏହା ପାଇଁ ଯୋଗ୍ୟ କି ? ମୁଁ ଆପଣ ସମସ୍ତଙ୍କୁ ପ୍ରଶ୍ନ କରୁଛି। ଦୁନିଆର ସମସ୍ତ ସୁଖ ପାଇବା ପାଇଁ ମାଁ ଯୋଗ୍ୟ ମାଁ ହକଦାର କିନ୍ତୁ ତାକୁ ମିଳୁଛି କ'ଣ ଉପେକ୍ଷା, ଅପମାନ, ପରିଶ୍ରମ, ବ୍ୟଥା। ଏହି କଥା ନିରାଟ ସତ୍ୟ ଯେ ଯେତେବେଳ ଯାଏଁ ମାଁ ଘରକାମ କରିଥାଏ ସେତେବେଳେ ଯାଏ ସମସ୍ତେ ମାଁ କୁ ଖୋଜନ୍ତି କିନ୍ତୁ ଯେତେବେଳେ ମାଁ ବୁଦ୍ଧ ହୋଇଯାଏ ଗୃହ କାର୍ଯ୍ୟ କରିବାର ଯୋଗ୍ୟ ରହୁନାହିଁ ସେତେବେଳେ ତାକୁ କରାଯାଏ ଅବହେଳା, ଅବାଞ୍ଛିତ।

ମନୁଷ୍ୟ ଜନମ ହେଲା ଠାରୁ ମୃତ୍ୟୁ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ କେବଳ ମାଁ ର ସହାୟତା ଓ ସହଯୋଗ କାମନା କରିଥାଏ। ଦୁଃଖ, ସୁଖ, ଝଡ଼,ବତାସ ଯାହା ଆସିଲେ ବି ସେ ସବୁର ଦୃଢ଼ ମୁକାବିଲା କରି ସଫଳ ହୋଇଥାଏ ଯେତେ ବେଳେ ତା ପାଖରେ ମାଁ ର ଆଶିର୍ବାଦ ଥାଏ।ଆଉ ଏହା ବି ସତ୍ୟ ଯେ ସୁଖ ସମୟରେ ସମସ୍ତେ ନିଜ ପାଖରେ ଥାଆନ୍ତି କିନ୍ତୁ ଦୁଃଖର ସମୟରେ ସମସ୍ତେପାଖ ଛାଡି ଦିଅନ୍ତି ସେହି ମୃହୁତ୍ତ ରେ କେବଳ ଗୋଟିଏ ମନିଷ ପାହାଡ଼ ବା ଚଟାଣ ପରି ଠିଆ ହୋଇଥାଏ ସେ ହେଉଛି ମାଁ। ମାଁ ଏମିତି ଗୋଟିଏ ସୃଷ୍ଟି ତାକୁ କେହି କିଛି ମାଗନ୍ତୁ କି ନ ମାଗନ୍ତୁ ସେ ସମସ୍ତଙ୍କ ମନ କଥା ଜାଣି ଦେଇଥାଏ ଓ ମନ ମୁତାବକ ସମସ୍ତ କାର୍ଯ୍ୟ କରି ବି ଦେଇଥାଏ। କିନ୍ତୁ ଆମେମାନେ କେବେ ବି ମାଁ ର ମନ ଜାଣିପାରି ନ ଥାଉ ନା କେବେ ଜାଣିପାରିବା।ମାଁର ମନର କଥା ଜାଣିବାକୁ ହେଲେ ମାଁ ହିଁ ହେବାକୁ ପଡିବ।

ମାଁ ର ମହତ୍ଵ ଯଦି ଜାଣିବା ପାଇଁ ଚାହୁଁଚ ତା ହେଲେ କେବଳ ଗୋଟିଏ ଉଦାହରଣରୁ ହିଁ ଜାଣିପାରିବ। ଯେତେବେଳେ ମାଁ ସୁସ୍ଥ ଥାଏ ଘର ର ଯେତେ ବଡ଼ କାମ ହେଉନା କାହିଁକି ଯେମିତି କି ବାହାଘର ଭୋଜି ଭାତ ସବୁ ସୁରୁଖୁରୁରେ ସମାପ୍ତ ହୁଏ କିନ୍ତୁ ଯେତେବେଳେ ମାଁ ଅସୁସ୍ଥ ହୋଇପଡନ୍ତି ସେତେବେଳେ ଘର ର ଅବସ୍ଥା ପାଇଖାନା ପରି ହୋଇ ଯାଇଥାଏ।ଆମ ବାପା କି ଆମେମାନେ ଯେତେ ବଡ଼ ହୋଇଗଲେ ବି ମାଁ ର ଅନୁପସ୍ଥିତିରେ ଆମେ ନିଜର ପେଣ୍ଟ୍ ଆଉ ସାର୍ଟ ବି ପାଇନଥାଉ। କିନ୍ତୁ ମାଁ ସବୁ ଯାଣିଥାଏ ଆଉ ଗୋଟାଏ ନିମିଷଟାରେ ସବୁ ଆମ ହାତରେ ଦେଇଦିଏ।

ମାଁ କୁ ନ ମାନିବ ନର
ତାଙ୍କ ପାଇଁ ହିଁ ଚାଲିଛି ଘର
ସେ ଯଦି ନ ଥିବ ଘରେ
ସବୁ ହୋଇଯାଏ ଛାରଖାର

ବଞ୍ଚିଥିବା ଯାଏ ସେ
କର ତାର ସେବା ଯତନ
ନ ହେଲେ ଜୀବନରେ
ହେଇଯିବ ସବୁ ପତନ

ମାଁ ସୁନା ହୀରା ରତନ
ତାକୁ ସୁଖରେ ରଖିବା ପାଇଁଁ
ଦେବାକୁ ପଡ଼ିବ ବଚନ
ହଁ ଦେବାକୁ ପଡ଼ିବ ବଚନ।

ପରିଶେଷରେ ମୋର ସମସ୍ତ ପାଠକ ବନ୍ଧୁ ମାନଙ୍କୁ ମୁଁ କେବଳ ଏତିକି କହିବାକୁ ଚାହୁଁଛି ଯେ ଯଦି ଆପଣଙ୍କ ଘରେ ମାଁ ଏବେବି ଅଛନ୍ତି ତା ହେଲେ ଆପଣଙ୍କ ଠାରୁ ଅତି ଭାଗ୍ୟବାନ କେହି ନୁହନ୍ତି।ଏହି ସମୟର ସେହି ଉପଯୋଗ କରି ମାଁ ର ସେବା କରିବାରେ ଲାଗିଯାଅ ତୁମର ଏହି ଜନମ ନୁହଁ ପରବର୍ତ୍ତୀ ସାତ ଜନମ ସୁଧୁରି ଯିବ।

ସେବାମାନେ କ'ଣ କରିବ । ମାଁ ର ଗୋଡ଼ ମୋଡିଦବ, ରାନ୍ଧିବା ବେଳେ ପରିବା କାଟିବା,ବାସନ କୁସନ ମାଜିବାରେ ସାହାଯ୍ୟ କରିବ।ଭାତରେ ଚୁଟି ମିଳିଲେ ଅଣଦେଖା କରିଦେବ।ତା ପାଇଁ ପ୍ରିୟ ଖାଦ୍ୟ ଆଣିଦେବ,ଘର ଝାଡୁ କରିଦେବ ଏମିତି ଛୋଟ ଛୋଟ କାମ କରିଦେଲେ ଚଳିବ ଆଉ କିଛି କରିବାର ଆବଶ୍ୟକ ନୁହଁ। ମାଁ ଯଦି ବୁଦ୍ଧ ଅବସ୍ଥା ଯୋଗୁଁ କିଛି କହି ଦିଅନ୍ତି ତା ହେଲେ ତାଙ୍କୁ ଓଲଟା ଜବାବ୍ ଦିଅନାହି କାହିଁକି ନା ବୁଦ୍ଧ ଅବସ୍ଥାରେ ସେମାନେ ଟିକେ ଜିଦ୍ଦି ହୋଇ ଯାଆନ୍ତି। ବହୁତ ଜିନିଷ ଭୂଲି ଯାଆନ୍ତି, ଦୃଷ୍ଟିଶକ୍ତି କମିବାରେ ଲାଗେ ସେଇଥିପାଇଁ ନିଜର ବୁଦ୍ଧ ପିତାମାତାଙ୍କୁ ଛୋଟ ଛୁଆ ବୋଲି ଭାବ, ତାଙ୍କର ଭୁଲ୍ କାମକୁ ଅଣଦେଖା କରିଦିଅ।

ଆପଣଙ୍କୁ ଯଦି ମୋ ଲେଖା ପସନ୍ଦ ଆସିଲା ତା ହେଲେ ଆପଣଙ୍କ ମୂଲ୍ୟବାନ ମତ ଦେବାକୁ ଭୂଲିବେ ନାହିଁ।

ଲେଖକ: ସୁନୀଲ୍ କୁମାର୍ ଚୈାଧୁରୀ
ଜୟ ଶ୍ରୀରାମ

ମାଁ MAA Mother

The Eternal