ବିଷୟ -ମା ତୁମେ ଅଛ ତ?

ଲେଖକ - ବିଶ୍ଵରଞ୍ଜନ ଦାସ

ନିଶବ୍ଦ ରାତି ଘନ ଅନ୍ଧାର

ଚାରିଆଡେ ଶୁନଶାନ୍ ।।

ସମୟ ରାତି ୧୧.୩୦ କଥା କହୁଥିବା ମଣିଷ ଟା

ଆଜି ଚୁପ୍ ହୋଇ ଶୋଇ ରହିଛି ଷ୍ଟ୍ରେଚର୍ ରେ ।।

ଅଜାଣତରେ ଆଖିରୁ ଅମାନିଆ ଲୁହ ଝରିଯାଉଛି

ମନେମନେ ଖୋଜୁଛି ମା ତୁମେ ଅଛ ତ।।

ଅପେକ୍ଷା ମାଙ୍କ ଉତ୍ତର କୁ! କିନ୍ତୁ ଉତ୍ତର ନାହିଁ ।।

ସବୁ ଯେମିତି ଚୁପ ହୋଇଯାଇଛି

ଦଶ ମାସ ଦଶ ଦିନ ଗର୍ଭ ରେ ରଖିଥିବା ମାଆ, ରକ୍ଷାକବଚ ବାନ୍ଧୁଥିବା ଭାଇ, ରକ୍ତ କୁ ପାଣି କରି ମୋ ଭବିଷ୍ୟତ ଦେଖୁଥିବା ବାପା ।।

ଆଉ ମଧ୍ୟ ବହୁଥିବା ପବନ, ଚାଲୁଥିବା ସମୟ, ସୁଖଦୁଃଖ ରେ ସାଥ ଦେଉଥିବା ସାଙ୍ଗସାଥୀ ମାନେ ବି ଚୁପ୍, ନିଶବ୍ଦ।।

ପୁଣି ମନେ ମନେ ପଚାରିଲି ମା ତୁମେ ଅଛ ତ।।

ମୋ କଷ୍ଟ କ'ଣ ଜାଣିପାରୁ ନାହଁ, ଯନ୍ତ୍ରଣା ଦେଖିପାରୁ ନାହିଁ

ଆଉ ସହିପାରୁ ନାହିଁ।।

ମାରିବାର ଅଛି ତ ମାରିଦିଅ ନଚେତ୍....!

ଶତ ସିଂହ ର ବଳ ଦିଅ

ମା ତୁମେ ଅଛ ତ! ମା ତୁମେ ଅଛ ତ।।

ଆଧୁନିକ ସମାଜରେ ମଣିଷ ରୂପକ ରାକ୍ଷସ ର ଛାଲ ପିନ୍ଧି ବୁଲୁଥିବା ଭଦ୍ର ମଣିଷ କୁ ଚିହ୍ନିବା ଭାରି କଷ୍ଟ।।

ମା ତୁମେ ଅଛ ତ !! ଏ ମା ତୁମେ ଅଛ ତ।।

ଯେବେ ଯେବେ ସୃଷ୍ଟି ରେ ଅଧର୍ମ ର ପୁଡ଼ି ପୁରି ଯାଇଛି

ସେବେ ସେବେ ଧର୍ମ ର ବିଜୟ ପାଇଁ ତମର ଆବିର୍ଭାବ ହୋଇଥାଏ।।

ମା ତୁମେ ମୋ କଥା ଶୁଣୁଚ ତ

ମୁଁ ଆଉ ସହି ପାରୁନାହିଁ, କଷ୍ଟ ହେଉଛି

ମା ତୁମେ ଅଛ ତ ! ମା ତୁମେ ଅଛ ତ।।

ଧରା ପୃଷ୍ଟ ରେ ଅଧର୍ମ ର ବିନାଶ ପାଇଁ ସ୍ୱୟଂ ବିଜୁଳୀ କନ୍ୟା ଜଗଦମ୍ୱା ଜଗତେଶ୍ୱରୀ ମା ତୁମେ ସ୍ୱୟଂ ଦୁର୍ଗା ରୂପରେ ଆସି ମହିଷାସୁର ର ବଧ କରିଥିଲ।।

ସର୍ବ ଦେବଦେବୀ ଙ୍କ ଆଶୀର୍ବାଦ ଏବଂ ଅସ୍ତ୍ରଶସ୍ତ୍ର ନେଇ ତାଣ୍ଡବ ରଚନା କରିଥିଲ।।

ଆଉ ମଧ୍ୟ ଧର୍ମ ର ବିଜୟ ପାଇଁ ନିଜ ସ୍ବାମୀ ଙ୍କ ଉପରେ ପାଦ ରଖିବାକୁ ପଛ ଘୁଂଚା ଦେଇନଥିଲେ।।

ମା ତୁମେ ଅଛ ତ, ମା ତୁମେ ଅଛ ତ।।

ମା ମୋତେ ମାରି ଦିଅ ନହେଲେ ସାହାସ ଶକ୍ତି ଦିଅ।

ଏ ରାକ୍ଷସ ଟା ମୋର ଶରୀର କୁ ଝୁଣି ଖାଇଛି

କିନ୍ତୁ ମୋ ମନର ବଳ କୁ ନୁହେଁ ମୁଁ ତାର ବିନାଶ କରିବି।।

ମା ତୁମେ ଅଛ ତ, ମା ତୁମେ ଅଛ ତ।।

କେତେ ଯେ ନାରୀ ବେବିନା, ପରୀ, ମମତା ଜୀବନ ହାରିଲେଣି ।।

ମା ମୋତେ ଶକ୍ତି ଦିଅ ମୁଁ ବିନାଶ କରିବି ସେ ମଣିଷ ରୂପକ ରାକ୍ଷସ କୁ

ପୁଣି ଜନ୍ମ ନେବ, ଧର୍ମର ଯୁଗର ଆରମ୍ଭ ହେବ।।

ସବୁ ନାରୀ କହିବେ ଆମେ ସମସ୍ତେ ଜଣେ ଜଣେ ଦୁର୍ଗା

ମା ମୋ ଆଖି ବୁଜି ହେଇଯାଉଛି, ହୁଏତ ଆଉ କିଛି ସମୟ ପରେ ଏ ଦୁନିଆ ଛାଡ଼ି ଚାଲିଯିବି କିନ୍ତୁ ଏ ରାକ୍ଷସ ମାନଙ୍କର ବିନାଶ ତୁମ ହାତରେ।

ମା ତୁମେ ଅଛ ତ! ମୋ କଥା ଶୁଣିପାରୁଛ ତ! ଭାରି କଷ୍ଟ ହୋଉଛି, ମୁଁ ଆଉ ସହିପାରୁନି।।

ମା ତୁମ ଅଛ ତ...!ମା ତୁମେ ଅଛ ତ।।

ମା ତୁମେ ଅଛ ତ?