ଈଶ୍ୱରଙ୍କ ସୃଷ୍ଟିର ଅଦ୍ୱିତୀୟ ଦାନ ମାଆ। ମା ଡାକ ର ମଧୁରତା ,ମା ଶବ୍ଦର ଯାଦୁଗରୀ ,ମାଆ ନାମର ସୌନ୍ଦର୍ଯ୍ୟ, ସବୁରି ମନ କୁ କିଣି ନେଲା ପରି ଆତ୍ମୀୟତା ଭାବ, ସମସ୍ତେ ଦେଖିଛନ୍ତି ।ମାଆ ବିନା ସଂସାର ଅସମ୍ଭବ ।ନିଜ ସନ୍ତାନର ରକ୍ଷକ, ଗୁରୁ ,ସାଙ୍ଗ, ସଂସ୍କାର ଦାତ୍ରି ସବୁ ମାଆ ହୋଇଥାଏ । ଈଶ୍ୱରଙ୍କ ସୃଷ୍ଟିର ସବୁ ପ୍ରାଣୀ ମାନଙ୍କ ର ରକ୍ଷା ର ଦାୟିତ୍ଵ ,ଈଶ୍ୱର ଙ୍କର ସବୁ ସମୟରେ।ସବୁ ପ୍ରାଣୀମାନଙ୍କର ରକ୍ଷାର ଦାୟିତ୍ୱରେ କାଳେ କୌଣସି ସମୟରେ ଅବହେଳା ହୋଇଯିବ ଭାବି ଈଶ୍ୱର ମାତୃ ହୃଦୟର ସୃଷ୍ଟି କଲେ। ଯେଉଁ ହୃଦୟରେ ସନ୍ତାନର ମଙ୍ଗଳ କାମନା, ଅନାବିଳ ସ୍ନେହ ସହିତ ସମାଜରେ ଉପଯୋଗ କରିବାର ଦକ୍ଷତା ପ୍ରଦାନ କରିବା ଠାରୁ ଆରମ୍ଭ କରି ପ୍ରତି ବହୁତ ଥର ସମୟ ଅନୁଯାୟୀ ପଦକ୍ଷେପ ନେବାର କ୍ଷମତା ଭରିଦେଲେ ।ମାଆ ନିଜ ଜନ୍ମକଲା ସନ୍ତାନ କୁ ପାଳିବା ତ ଈଶ୍ୱର ଙ୍କର ବରଦାନ। ଆମେ ଆଜି ଦେଖିବା ମାଆର ଦରଦି ହୃଦୟର କଥା ।
ମଦର୍ ଟେରେସା
ଧନୀ ଦରିଦ୍ର,ବଡ ସାନ, ଶିଶୁ ବୃଦ୍ଧ ର ବାଛବିଚାର ତାଙ୍କ ପାଖରେ ନଥିଲା ।ଥିଲା ତ ମଣିଷ ଶରୀରର କଷ୍ଟକୁ ନିଜ କଷ୍ଟ ପରି ଅନୁଭବ କରିବା ।ଅନ୍ୟ କଷ୍ଟ ଦେଖି ନିଜ ଭିତରେ କଷ୍ଟକୁ ଅନୁଭବ କରିବାକୁ ଭଳି ସେହି ଦରଦୀ ହୃଦୟଟି ଆଜି ତାଙ୍କୁ ସାରା ବିଶ୍ୱରେ ମାତୃତ୍ୱର ସ୍ଥାନ ର ରଖିଛି ।
ରାଣୀ ଲକ୍ଷ୍ମୀବାଇ ଯେ ନିଜର ସନ୍ତାନ ପରି ନିଜ ପ୍ରଜାମାନଙ୍କୁ ଭାବିଥିଲେ ଛୋଟ ଶିଶୁଟିକୁ ପିଠିରେ ବାନ୍ଧି ଯୁଦ୍ଧକ୍ଷେତ୍ରକୁ ଲଢିବାକୁ ବାହାରି ଯାଇଥିଲେ।ନଥିଲା ତାଙ୍କ ଜୀବନ ଭୟ ନିଜ ପ୍ରଜା ମାନଙ୍କୁ ନିଜସନ୍ତାନ ପରି ଦେଖୁଥିଲେ।
ଏହି ପରି ବଡ଼ ବଡ଼ ଲୋକ ମାନଙ୍କର ଚରିତ୍ର ତ ବହୁତ ଦେଖାଯାଏ।

ଗୋଟିଏ ଛୋଟ କଥା କାହାଣୀ ନୁହେଁ ସତ୍ୟ ଘଟଣା

ସକାଳୁ ସକାଳୁ ନାଳ କୂଳରେ ବହୁତ ଗୁଡିଏ କୁକୁରଙ୍କ ଭୁକିବା ଶବ୍ଦ ଶୁଣି ଗାଁର କିଛି ଲୋକ ସେଠାରେ ସାପ କିମ୍ବା କିଛି ଅନ୍ୟ ଜିନିଷ ପଡ଼ିଥିବା ଭାବି ଦୁଇ ଚାରି ଜଣ ସାଙ୍ଗ ହୋଇ ଠେଙ୍ଗା ଧରି ସେଆଡେ ଗଲେ। କୁକୁର ଘଉଡ଼ାଇ ବୁଦା ଆଡୁଆଳକୁ ଯାଇ ଦେଖିଲା ବେଳକୁ ଗୋଟେ ଛୋଟ ବିଲୁଆ ଛୁଆ ଟି ଗାତ ଭିତରେ ପୋଡ଼ିଯାଇଛି ଗାତ ପାଖରେ ଆଉ ଗୋଟିଏ ବିଲୁଆ ମୁହଁ ଦେଖେଇ ଆଖିରୁ ଅଶ୍ରୁ ଝରଉଛି ।ଆଉ କୁକୁର ସେଠାରେ ଜଗି ରହି ଯେପରି ତାର ରକ୍ଷା କରିବା ପାଇଁ।ଚେଷ୍ଟା ଚଳାଇଛନ୍ତି।ମାଆ ବିଲୁଆଟି ମଝି ମଝିରେ ଦୁଇ ଗୋଡ଼ ରେ ମାଟିକୁ ଜାବୁଡି ଧରି ଭିତରକୁ ମୁହଁ ପୂରାଇ ସେ ଛୁଆକୁ ରକ୍ଷା କରିବା ପାଇଁ ଚେଷ୍ଟା କରୁଛି ।ଏସବୁ ଦେଖି ଲୋକମାନେ ପଶୁମାନଙ୍କୁ ଘଉଡ଼ାଇ, ଗାତ ଭିତରୁ ଛୋଟ ବିଲୁଆଟିକୁ ବାହାରକୁ ଉଦ୍ଧାର କରି ବାହାରକୁ ଆଣିଲେ।ତାକୁ ପାଣି ଦେଇ ସାଷ୍ଟାଙ୍ଗ କରାଇଲେ ।ଭୟରେ ଥରୁଥାଏ ସେ ଛୋଟ ବିଲୁଆଟି। ଅନ୍ୟ ବିଲୁଆ କୁକୁର ମାନେ ମଣିଷମାନଙ୍କୁ ଦେଖି ଖଣ୍ଡ ଦୂରରେ ଲୁଚି ଠିଆ ହୋଇଥାନ୍ତି ।ଟିକିଏ ସମୟ ପରେ ସେ ବିଲୁଆ ଛୁଆଟି ଉଠି ବୁଦାମୂଳକୁ ଚାହିଁବୁକି ଭୁକିବାକୁ ଲାଗିଲା। ସେତେବେଳେ ସମସ୍ତେ ଭାବିଲେ କିଛି ଇସାରା କରୁଛି ବୋଧେ।କଣ ଦେଖିବା ପାଇଁ ଲୋକ ମାନେ ବୁଦାଆଡେ ଚାହିଁଲା ବେଳକୁ ସେଠାରେ ଗୋଟିଏ ଗଛର ଡାଳ ଖେଞ୍ଚରେ ଆଉ ଗୋଟିଏ ବିଲୁଆ ଲାଖି ମରିଯାଇଛି ।ଛୋଟ ଛୁଆ ବିଲୁଆଟି। ମୃତ ଶରୀରରକୁ ଟାଣି ଦୁଃଖରେ କାନ୍ଦୁଥାଏ। ଦୂରରେ ଡରି ଛକି ଥିବା ବିଲୁଆ ସବୁ ଦେଖୁଥାଏ। ମଣିଷମାନଙ୍କ ଭୟରେ ଦୂରରେ ଥାଏ। କିଛି ଲୋକ ଗଛର ପେଞ୍ଚର ବିଲୁଆଟିକୁ କାଢ଼ିଲେଣି ତଳେ ଥୋଇଦେଲେ ଟିକିଏ ଦୂରକୁ ପଳାଇ ଆସିଲେ ସମସ୍ତେ କଥା ହେଉଥାନ୍ତି ,ବିଲୁଆ ବୋଧେ ସେ ଛୁଆର ମା । ମାରଶବ ପାଖରେ ଡହଳ ବିକଳ ହୋଇ ତାକୁ ଉଠାଇ ବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କରିବାର ଦୃଶ୍ୟ ସମସ୍ତ ଙ୍କୁ ଭାବ ବିହ୍ୱଳ କରି ପକାଇଲା। କିଏ ସମୟ ପରେ ଦୂରରୁ ଲୁଚି ରହିଥିବା । ବିଲୁଆଟି ଟି ଧୀରେ ଧୀରେ ଆସି ଛୁଆ ବିଲୁଆକୁ ସାଥୀରେ ଧରି ନେଇଥିବାର ଦୃଶ୍ୟ ଦେଖିବାକୁ ମିଳିଲା । ପଶୁ ଯନ୍ତୁ ଟିଏ ହେଲେବି , ମାଆ ର ମମତାର ଦରଦି ହୃଦୟର ର ପରିଚୟ ଦେଇ, ମାତୃହରା ଛୋଟ ପିଲାଟିକୁ ଆଦରରେ ନେଇଗଲା ଏହା ହେଉଛି ମାତୃ ହୃଦୟ ।
ମାନବ ଜୀବନରେ ମାଆ
ମଣିଷ ଶିଶୁଟି ସବୁଠାରୁ ବେଶୀ ଦିନ ଅସହାୟ ପଡ଼ିରହେ।
ପଶୁପକ୍ଷୀ ମାନେ ତ ଅଳ୍ପ କିଛି ଦିନ ମଧ୍ୟରେ ନିଜ ନିଜ କାମ କରିପାରନ୍ତି ।ମଣିଷର ସେବା ଯତ୍ନ ପାଇଁ ତା ମାଆ ବହୁ ପରିଶ୍ରମ କରି ତାକୁ ବଡ଼ କରେ। ମାଆ ଟି ବାପା ,ମାଆ ,ଭାଇ ଭଉଣୀ ସମସ୍ତଙ୍କ ଅଭାବ ପୂରଣ କରିପାରିବା ଭଳି କ୍ଷମତା ରଖିଥାଏ ।ପିଲାର ପ୍ରଥମ ଗୁରୁ ହୋଇଥାଏ ମାଆ ।ସେ ହିଁ ତାର ପ୍ରଥମ ପରିଚୟ ,ପ୍ରଥମ ଚିହ୍ନା ମୁହଁ ,ପ୍ରଥମ ସାଥି ହୋଇଥାଏ ।ନଅ ମାସ ଗର୍ଭଧାରଣ କରି ରକ୍ତମାଂସରେ ଗଢ଼ିବାତ ଈଶ୍ୱରଙ୍କ ଦାନ ।ଗର୍ଭରୁ ବାହାରକୁ ଆସି ସାରିବା ପରେ ହିଁ ମାଆ ର ପରୀକ୍ଷାର ସମୟ ।ପ୍ରଥମ ଗୁରୁ ଭାବରେ ସଂସ୍କାର, ଚରିତ୍ର ଗଠନ ,ସମାଜ ଉପଯୋଗୀ ଚାଲିଚଳନ ଶିକ୍ଷା ଦେଇଥାଏ। ସେଥିରେ ରେ କିଛିବି ବିଚ୍ୟୁତି ଘଟିଲେ ପିଲାର ଜୀବନ ନଷ୍ଟ ହୋଇଯିବ।
ଏହି ମଣିଷ ଜୀବନ ରକ୍ଷା କାରି ଡାକ୍ତର ହେଉଛି ,ଜୀବନ ମାରିବା ଦସ୍ୟୁ ମଧ୍ୟ ।ସମାଜର ଅଗ୍ରଗତିରେ ପ୍ରମୁଖ ଭୂମିକା ନିର୍ବାହ କରୁଛି, ପୁଣି ଗୁଳିବନ୍ଧୁକ ବୋମାର ଉପଯୋଗ ମଧ୍ୟ କରୁଛି ।ସାଧୁସନ୍ତ ହୋଇ ସମାଜକୁ ସତ୍ମାର୍ଗରେ ପ୍ରଦାନ କରିବା କ୍ଷମତା ମଧ୍ୟ ରଖିଛନ୍ତି ,ଆଉ ସମାଜକୁ ନେଇ ବିଭିନ୍ନ ପ୍ରକାର ଅଭାବନୀୟ ଘଟଣା ମଧ୍ୟ ଘଟାଇ ବାକୁ ଦ୍ୱିଧା ପ୍ରକାଶ କରୁନାହାନ୍ତି। ସମାଜରେ ସଂସ୍କାର ରେ ଚରିତ୍ର ଗଠନର ଓ ସୁବିଚାର ମୂଲ୍ୟ ବହୁତ।ଏହି ମାନବକୁ ଅବାଟରୁ ବାଟକୁ ଆଣିବାର ମଧ୍ୟ ଗୋଟିଏ ଦରଦୀ ହୃଦୟର ଭୂମିକା ବେଶ୍ ଗୁରୁତ୍ବପୂର୍ଣ୍ଣ।ଗୋଟିଏ ଅବିବେକି ଗୋବର ଗଣେଶକୁ ବୁଦ୍ଧି ବୁଦ୍ଧି ଦେଇ ବାଟକୁ ଆଣିବାକୁ ହେଲେ ତୁମକୁ ସେଇ ଲୋକର ଅପବ୍ୟବହାରକୁ ସହ୍ୟ କରିବା ପରି ଶକ୍ତି ର ଆବଶ୍ୟକ ଅଛି ।ଏପରି ଧର୍ଯ୍ୟ ଶକ୍ତି କେବଳ ଗୋଟେ ମା ଙ୍କ ପାଖରେ ଅଛି।ଯିଏ ଜୀବନର ପ୍ରତି ପାହାଚରେ ନିଜକୁ ତିଳ ତିଳ କରି ଜଳାଇ ମଧ୍ୟରେ ସନ୍ତାନର ମଙ୍ଗଳ କରିବା ପାଇଁ ଆଗକୁ ଆଗଇଆସେ।ସନ୍ତାନ ମୁହଁ ଦେଖି କହିପାରେ,ସେ ଦୁଃଖ ରେ ଅଛି କି ସୁଖରେ। ଏମିତି ତା ସନ୍ତାନ ଶରୀରରେ କ୍ଷତ ହେଲେ ସେ କ୍ଷତ ଦ୍ଵାରା ଅନୁଭୂତ କଷ୍ଟ କୁ ମାଆ ଅନୁଭବ କରିପାରେ ।ଡାକ୍ତରଖାନାରେ ଚିକିତ୍ସିତ ହେଉଥିବା ଶିଶୁଟି ଇଞ୍ଜେକସନ ନେଲା ବେଳେ ଛୁଆ ଠାରୁ ବେଶି ଆଖି ବନ୍ଦ କରି ମା ଠିଆହୋଇଥାଏ। ସନ୍ତାନର କଷ୍ଟ ମାଆକୁ ଜଣା ।ଆମ ଓଡିଶା ଗୋଟେ କଥା ଅଛି" "କାଲ ଠାର କାଲ ମାଆ ଜାଣେ" ।କାନକୁ ଶୁଭୁ ନ ଥିବା ଶିଶୁଟିର କଥା ଟିକେ ଅସ୍ପଷ୍ଟ ହୋଇଥାଏ ।ସେ ଯାହା କହେ ତା ମା ହିଁ ସବୁ କଥା ସ୍ପଷ୍ଟ ବୁଝି ପାରିଥାଏ ।ମାଆ ବିନା ଯେପରି ସଂସାର ପରିକଳ୍ପନା ଅସମ୍ଭବ,ସେହିପରି ମାତୃ ସ୍ନେହ ବିନା ଜୀବନ ଶୂନ୍ୟ "ମା ନାହିଁ ଜାର ଦୁନିଆରେ ସାହା ନାହିଁ ତାର "ମାଆ ଆଗରେ ମଥାନତ କରୁଛି। ଠାକୁରଙ୍କ ଗୃହରେ ମଥା ପିଟି ପିଟି ମା।ତାର ସନ୍ତାନର ମଙ୍ଗଳ କାମନା କରି ବାର ମାସେ ତେର ଓଷା ବ୍ରତ କରିଥାଏ।ଛୁଆର ରିଷ୍ଟ ଅଛି କହି ଯାହା କରିବାକୁ କୁହ ,ମା ସେଥିପାଇଁ ଦ୍ୱିଧା ପ୍ରକାଶ କରେନାହିଁ। ବାଟରେ ଦାଣ୍ଡରେ ମଙ୍ଗଳା ମାଆଙ୍କୁ ରଖି ଦାଣ୍ଡଦୁଆରେ ଲିପି ପୋଛି ମଙ୍ଗଳା ମାଆ କୁ ସ୍ମରଣ କରି ରାସ୍ତାରେ ଗଢିବାରେ ମାର କିଛି ସଙ୍କୋଚ ନଥାଇ । ଓଷା କରି ଦିନ ରାତି ବିନା ଖାଦ୍ୟ ବିନା ଜଳରେ ରହିବାର କଷ୍ଟ ତାକୁ ଭଲ ଲାଗେ। ସନ୍ତାନଟି ତାର ପରୀକ୍ଷା ଦେବାର ଥିଲେ।ମାଆ ସିନା ପାଠ ପଢେନାହିଁ , କିନ୍ତୁ ପିଲାତାର ଯେତେ ସମୟ ପଢ଼ିବ ସେତେ ସମୟ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ତା ଆଖିକୁ ନିଦ ଆସୁନଥାଏ ।ସନ୍ତାନଟି ରୋଗରେ ପଡିଲେ ଭୋକ ଶୋଷ ସବୁ ମରି ଯାଏ ମାଆର ।ଯାହାକୁ ମା ର ମମତା ମିଳୁଛି ଦୁନିଆର ସବୁ ସବୁ ଧନ ରତ୍ନ ମିଳିଯାଇଛି ।ଦୁନିଆକୁ ଗୋଟିଏ ପଟରେ ରଖି ଆରପଟେ ମାଆ କୁ ରଖି ଯଦି ଓଜନ କରାଯାଏ ,ତ ମା ବସିଥିବା ପାଲା ଟି ସବୁବେଳେ ଭାରି ହିଁ ହୋଇଯିବ।
ମୋ ମୁଣ୍ଡ ଉପରେ ଥାଏ ଯେଉଁ
ସ୍ନେହବୋଳା ଛାତ,
ସେ ମୋ ମା ର ହାତ।
ଦୁନିଆରେ ସବୁଠାରୁ ମୂଲ୍ୟବାନ
ଯେଉଁ କଥା କେଇପଦ,
ସେ ମୋ ର ଡାକ।
ସବୁ ସମୟରେ ସୁରକ୍ଷା
କବଚ ହୋଇ ମୋ ପାଖେ ରହିଥାଏ
ସେ ମୋ ମା ର ଆଶୀର୍ବାଦ ।
ଫେରିବା ବାଟକୁ ଚାହିଁ ଖୋଲା
ରଖିଥାଏ ଦାଣ୍ଡ କବାଟ
ବାହାରୁ ଆସିଲେ ଛାଡ଼ି
ଦିଏ ସବୁ ତକ ଦୁଃଖ
ସେ ମୋ ମାଆ ପଣତ।
ମୋତେ ନ ଖୁଆଇଲେ,
ଯାହାର ଭୋକ ମେଣ୍ଟେ ନାହିଁ
ସେ ମୋ ମାର ପେଟ
ମୋ ମୁହଁରେ ହସ ଦେଖିଲେ
ଯେ ହସୁଥାଏ ,କାରଣ
ନ ଜାଣିବି ସେ ମୋ ପାଇଁ ଖୁସି ହୁଏ
ଏମିତିକା ଯିବ ସେ ମୋ ମା ମୋ ମା।🙏🙏🙏

ଲିଳା ମୟୀ ଦାଶ
କେନ୍ଦ୍ରାପଡ଼ା

ମା।

Maa