ତ୍ରେତୟା ଯୁଗେ ଜନ୍ମିଲା

ଏକ ସୁନ୍ଦରୀ ସୁକୁମାରୀ

ପିତା ନାମ ଜନକ

ସୁନୟନା ମାତା ଯେ ତାହାରି।।

ବୈଶାଖ ମାସ ଶୁକ୍ଳପକ୍ଷେ

ଜନ୍ମ ଯେ ତାହାରି

ସୀତା ଅଟେ ନାମ ତାର

ସେ ଯେ ମିଥିଳା କୁମାରୀ।।

ବାଲ୍ୟାବସ୍ଥା ଯାଇ ପୁଣି

ଯୌବନ ଆସିଲା

ମିଥିଳା ରାଜ୍ୟରେ ଏକ

ସ୍ୱୟଂବର ସଭା ଯେ ବସିଲା।।

ଯେ ଭାଙ୍ଗିବ ଶିିବଧନୁ

ସୀତା ଦେବେ ତାଙ୍କୁ ମନ

ସଭାରେ ଉପସ୍ଥିତ ଥିଲେ

ରାମ ସାଥେ ଯେ ଲକ୍ଷ୍ମଣ।।

ଗୁରୁଙ୍କ ଆଦେଶ ଶୁଣି

ରାମ ଯେ ଉଠିଲେ

ଶିବଧନୁ ଭାଙ୍ଗି

ସୀତା ମନକୁ ମୋହିଲେ।।

ଦଶରଥଙ୍କ ପୁତ୍ର ସେ ଯେ

କୌଶଲ୍ୟା ନନ୍ଦନ

ଅଯୋଧ୍ୟା ଆଣିଲେ

ସୀତାଙ୍କୁ ବିବାହ କରିଣ।।

ସୀତାଙ୍କୁ ରାଣୀ ରୂପେ ପାଇ

ପ୍ରଜା ଯେ ଆନନ୍ଦ

ଧିରେ ଧିରେ ଘୋଟିଗଲା

ଅଯୋଧ୍ୟାପୁରରେ ବିଷାଦ।।

ମନ୍ଥରାର ମନ୍ଦ ବୁଦ୍ଧି

କୈକେୟୀଙ୍କୁ ଗ୍ରାସିଲା

ଚଉଦ ବରଷ ରାମଙ୍କୁ

ବନବାସ ପଠାଇଲା।।

ସ୍ଵାମୀ ସଙ୍ଗେ ସୀତା ମାତା

ବନକୁ ଯେ ଗଲେ

ସୁନାର ହରିଣ ଦେଖି

ଲୋଭରେ ପଡ଼ିଲେ।।

ସେ ସମୟେ ରାବଣ

ଆସି କରିଲା ହରଣ

ସୀତାଙ୍କୁ ସାଙ୍ଗରେ ନେଇ

ଲଙ୍କାକୁ କରିଲା ଗମନ।।

ଫେରାଇ ଆଣିଲେ ସୀତାଙ୍କୁ

ରାମ ଦେଖାଇ ପରାକ୍ରମ

ତ୍ରିଭୁବନେ ନାହିଁ ଆଉ

କେହି ତାଙ୍କ ସମ।।

ଅଯୋଧ୍ୟାପୁରରେ ଖେଳିଲା

ଖୁସିରେ ଲହରୀ

ପୁଷ୍ପକ ବିମାନେ ରାମସୀତା

ଆସିଲେ ଯେ ଫେରି।।

ପ୍ରଜା କଥା ଶୁଣି ରାମଙ୍କ

ବୁଦ୍ଧି ହେଲା ଯେ ପତିତ

ସୀତାଙ୍କୁ ଶେଷରେ କଲେ

ଆଯୋଧ୍ୟାରୁ ବିତାଡିତ।।

ନା ରଘୁକୁଳ ନା

ରଘୁକୁଳର ନାୟକ

କେହି ହେଲେ ନାହିଁ

ସୀତାର ସହାୟକ।।

ବାଲ୍ମିକୀ ଆଶ୍ରମେ ଯାଇ

ସୀତା ଆଶ୍ରୟ ଯେ ନେଲେ

ଲବ, କୁଶ ଦୁଇ ପୁତ୍ର

ପ୍ରସବ ଯେ କଲେ।।

ଫୁଲ ଉଠାଇବା ଯାକୁ

କଷ୍ଟ ଲାଗୁଥିଲା

ସ୍ଵାଭିମାନ ରକ୍ଷା ପାଇଁ

ବନେ କାଠ ସେ କଟିଲା।।

ପୁତ୍ର ଦୁହିଁଙ୍କୁ

କରିବାକୁ ସ୍ବାବଲମ୍ବୀ

ପିଇଯାଏ ସବୁ ଲୁହ

ଭାଗ୍ୟ ବିଡମ୍ବନା ଭାବି।।

ବାଲ୍ମିକୀଙ୍କ ସଙ୍ଗେ

ଅଯୋଧ୍ୟା ଆସିଲା

ପୁତ୍ର ଦୁହିଁଙ୍କୁ

ତାଙ୍କ ପିତା ଭେଟାଇଲା।।

ଲବ,କୁଶ ବଖାଣିଲେ

ସୀତା ବନବାସର କାହାଣୀ

କେତେ ଦୁଃଖ ସହିଥିଲେ

ଅଯୋଧ୍ୟାର ରାଣୀ।।

ଶେଷରେ ସୀତା କହନ୍ତି

ହେ ରଘୁନନ୍ଦନ

ତୁମ ଛଡ଼ା ଦେଖିନାହିଁ

କାହାକୁ ଏ ନୟନ।।

ଜାଣିପାରିଲନି ମତେ

ତ୍ୟାଗ ଯେ କରିଲ

ପ୍ରଜା ସାଥେ ମିଶି

କେତେ କଷଣ ଯେ ଦେଲା।।

ଯେଉଁପୁରେ ହୁଏ ନାହିଁ

ନାରୀର ଆଦର

ସେ ପୁରରେ ରହିବାକୁ

ନାହିଁ ମନ ମୋର।।

ହେ ଧରିତ୍ରୀ ମାତା

ଆଉ ପାରୁନାହିଁ ସହି

ନେଇ ଯା ମତେ ତୋ

କୋଳରେ ଲୁଚାଇ।।

ଧରିତ୍ରୀ ଫାଟିଲା

ଶୁଣି ସୀତାର ବ୍ୟାକୁଳ

ଚାଲିଗଲେ ସୀତା ମାତା

ଅଯୋଧ୍ୟା ହୋଇଲା କାଙ୍ଗାଳ।।

ଏହା ଥିଲା ସେଇ

ସୁକୁମାରୀର କାହାଣୀ

ରାମଚନ୍ଦ୍ର ରାଜାଙ୍କର

ସେ ପତିବ୍ରତା ରାଣୀ।।