ସାତ୍ତ୍ୱିକ ଅହଙ୍କାର

ଡାକ୍ତର କହିଲେ ଅପରେସନ ଜରୁରୀ।ଆଉ ଟାଳିବା ଠିକ୍ ହେବନି।ମା ଙ୍କର ଅପରେସନ ହେବ।ଆଠଦିନ ପୂର୍ବରୁ ପ୍ରସ୍ତୁତି ଆରମ୍ଭ ହୋଇଗଲା।ପଥୋଲୋଜି ଠୁ ଆରମ୍ଭ କରି ଇକୋ ଇସିଜି ଯାଏ।ପୁଣି ସବୁଥିର କ୍ରସ ଚେକିଙ୍ଗ।ଶେଷରେ ଅପରେସନ ତାରିଖ ଧାର୍ଯ୍ୟ ହେଲା।ଆଜିକାଲି ସବୁ ସୁବିଧା ହୋଇଗଲାଣି।ଆଧୁନିକ କର୍ଯ୍ୟଶୈଳୀ,ଅଭିଜ୍ଞ ଡାକ୍ତର ସହିତ ଅନ୍ୟ ସବୁ ସୁବିଧା ଥିବା ନର୍ସିଂ ହୋମ। ଏ ସବୁ ସତ୍ତ୍ୱେ ଗୋଟିଏ ଜିନିଷ ଟିକିଏ ବି ବଦଳି ନାହିଁ ଯାହାହେଲା ଚିନ୍ତା।ନିଜ ଲୋକଟି ପାଇଁ ଆତ୍ମୀୟ ସ୍ଵଜନଙ୍କ ମାନସିକ ବ୍ୟଗ୍ରତାର କୌଣସି ମାପକାଠି ନାହିଁ।ଅପରେସନ ଥିଏଟର ଭିତରକୁ ଯିବାବେଳେ ମା ଶାନ୍ତ ଥିବା ଅଭିନୟ କରୁଥିଲେ।ଲୁହ ଲୁଚାଇବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କରୁଥିଲେ।ଆମେ ସମସ୍ତେ ବି କରୁଥିଲୁ।ଭିତରକୁ ଗଲାପରେ ମୋର ସେଇ ଚିନ୍ତା ଟା ଦୁଶ୍ଚିନ୍ତା ରେ ରୂପାନ୍ତରିତ ହୋଇଗଲା।ଚେଷ୍ଟା କରିବି ଲୁହ କୁ ଅଟକାଇ ପାରୁ ନ ଥିଲି।ସମୟ ଯେତିକି ବଢ଼ି ବଢ଼ି ଯାଉଥାଏ ସେତେ ବେଶି ଅଧର୍ଯ୍ୟ ଲାଗୁଥାଏ।

ସେ ଯାହାହେଉ ଦୀର୍ଘ ପାଞ୍ଚ ଘଣ୍ଟାର ପରିଶ୍ରମ ପରେ ଡାକ୍ତର ଆସି କହିଲେ ଅପରେସନ ସଫଳ ହୋଇଛି ବୋଲି।ଛାତିରୁ ଗୋଟେ ବଡ଼ ପଥର ର ବୋଝ ଯେମିତି ଓହ୍ଲାଇ ଗଲା ଆଖିରେ ଲୁହ ଓ ଓଠରେ ହସର ମିଶ୍ରିତ ପ୍ରତିକ୍ରିୟା।ମା କେବିନ୍ କୁ ଆସିଲେ।ତାପରେ ଇଞ୍ଜେକସନ, ସାଲାଇନ୍, ମେଡିସିନ, ବ୍ଲଡ଼ପ୍ରେସର୍ ଚେକ୍ଅପ୍, ସମୟ ଅନୁଯାୟୀ ଡାକ୍ତର,ନର୍ସ ସଫେଇ କର୍ମଚାରୀ ଓ ଆହୁରି ଅନେକ ଧାରାବାହିକ କାର୍ଯ୍ୟସୂଚୀ।ମା ଆଂଶିକ ସୁସ୍ଥ ହୋଇ ଆସିଲେ।ଘରକୁ ଫେରିବା ଦିନ ଆସିଗଲା।ମା ଙ୍କୁ ସୁସ୍ଥ ଅବସ୍ଥାରେ ଘରକୁ ନେଇ ଆସିବାଟା ଗଡ ବିଜୟ କଲାପରି ଲାଗୁଥାଏ।ସବୁ କାଗଜପତ୍ର କାମ ସରିଲା। ଆସିଲାବେଳକୁ ନର୍ସ ଓ ଚତୁର୍ଥ ଶ୍ରେଣୀ କର୍ମଚାରୀ ମାନଙ୍କର ଅକୁହା ଶବ୍ଦ ଓ ରୋଗୀ ନିଜ ଲୋକଙ୍କର ସବୁ ବୁଝିପାରିବାର କାର୍ଯ୍ୟକ୍ରମ ଟି ବାକି ଥିଲା।ଟିପ୍ସ ଦେଇ ଆସିଲା ବେଳକୁ ସେମାନଙ୍କ ଆଖିର ଚମକ ସାଙ୍ଗରେ ମୋର ଖୁସି ତ ଥିଲା କିନ୍ତୁ ଟା ସାଙ୍ଗରେ ନିଦେଇ ଯାଇଥିବା ଅଦୃଶ୍ୟ ଅହଙ୍କାର ଟିଏ ମୁଣ୍ଡ ଟେକି ଠିଆ ହୋଇଯାଇଥିଲା। ମୁଁ ଦେଇପାରୁଛି ର ଅହଁ ଭାବରେ ମୋଟେଇ ଯାଇଥିଲି ମୁଁ।କପଟ ଗାମ୍ଭିର୍ଯ୍ୟ ଭରା ଅର୍ଦ୍ଧ ଲୁକ୍କାୟିତ ହସ ସହିତ ଅଯଥା ବ୍ୟସ୍ତଭାବ ମୋ ସମଗ୍ର ସତ୍ତା କୁ ଆବୋରି ବସିଥିଲା।ଅଳ୍ପ ଜିନିଷ ସହିତ ମା ଓ ଭାଇ ପ୍ରଥମେ ଲିଫ୍ଟ ରେ ଗଲେ।ଲିଫ୍ଟ ଆସିଲା ପରେ ବାକି ଜିନିଷ ସହିତ ମୁଁ ବାହାରିଲି।ଦୁଇ ସେକେଣ୍ଡ ରେ କରେଣ୍ଟ ଚାଲିଗଲା।ଓଃ……..କି ଭୟାନକ ସେ ଅନୁଭବ !ଏହା ପୂର୍ବରୁ ଜୀବନରେ କେବେ ଏମିତି ଅସହାୟ ହୋଇଥିଲି ମନେପଡୁ ନ ଥିଲା।ଲାଇନ ଆସିବାର କିଛି ନିର୍ଦ୍ଦିଷ୍ଟତା ନାହିଁ।ଜେନେରେଟର ଲିଫ୍ଟ ସହିତ ଆଟାଚ ହୋଇଛି କି ନାହିଁ ଜଣା ନ ଥିଲା।ସମୟ ଯେମିତି ସ୍ଥିର ହୋଇଯାଇଥିଲା।

ଅବଶ୍ୟ ଗୋଟିଏ ମିନିଟ ଭିତରେ ଲାଇନ ଆସିଗଲା।ପୁନର୍ଜନ୍ମ ପାଇଲା ଭଳି ଲାଗିଲା।ସମସ୍ତେ ଆଶ୍ବସ୍ତ।ତଳେ ପହଞ୍ଚି ମୁଁ ଲିଫ୍ଟ ରୁ ବାହାରିଲା ବେଳକୁ ମା ଓ ଭାଇ ତ ବ୍ୟସ୍ତ ଥିଲେ କିନ୍ତୁ ସେହି ନର୍ସମାନେ ହିଁ ପ୍ରଥମେ ମୋତେ ଅସହାୟତା ରୁ ମୁକ୍ତି ଦେଲେ।ସେହି ଚତୁର୍ଥ ଶ୍ରେଣୀ କର୍ମଚାରୀ ଜାତୀୟ ବ୍ୟକ୍ତି ଗୁଡ଼ିକ ମତେ ସାଷ୍ଟାମ କରାଇଥିଲେ।ମାନବିକତା ଯେମିତି ସେମାନଙ୍କ ପାଖରେ ହିଁ ଥିଲା।ସେମାନଙ୍କ ଭିତରୁ ଅଧିକାଂଶ ଙ୍କୁ ମୁଁ ଜାଣିନଥିଲି ମଧ୍ୟ।ଅନ୍ୟ ସମସ୍ତେ ଦେଖଣାହାରୀ।କେତେ ସହଜ,ସରଳ ଶାସ୍ତି ଟିଏ ଭଗବାନ୍ ମୋ ପାଇଁ ସଜେଇଦେଲେ।ନିଜ ଜାଣ ଅଜାଣ ତରେ କରିଥିବା ଭୁଲ ପାଇଁ ସୁନ୍ଦର ସଚେତନତା ଟିଏ।ଶାଶ୍ଵତ,ସାତ୍ତ୍ୱିକ ଅହଙ୍କାର ପାଇଁ ଅଭୁଲା ଶିକ୍ଷା।

ସମାପ୍ତ

ମିନାକ୍ଷୀ ପଣ୍ଡା

!

ମିନି ଗଳ୍ପ

ସାତ୍ତ୍ୱିକ ଅହଙ୍କାର