ମହା ମିଳନର ଏହି ବିଷୟ ବସ୍ତୁ ଟି ଖୁବ୍ ଗୁରୁତ୍ଵ ପୂର୍ଣ୍ଣ।ଏହି ଅନୁଭୂତି ରେ ହାସ୍ୟ ର ଗନ୍ଧ ନାହିଁ।

କିନ୍ତୁ ଅଛି ଭକ୍ତି,ପବିତ୍ରତା,ସ୍ନେହ,ସମ୍ମାନ ଓ ଆନ୍ତରିକତା।ଅନେକ ଭକ୍ତଙ୍କର ମଉଦ ମଣି ସେ ତାଙ୍କୁ ଥରେ ଯେ ପାଇଛି ସଂସାର ରେ ସମସ୍ତଙ୍କୁ ଭୁଲି କେବଳ ତାର ହେବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କରିଛି।କାହିଁ କେତେ ଦୂରରୁ ସେ ସୁନ୍ଦର ଚକା ଚକା ଆଖି ଦୁଇଟି କୁ ଦେଖି କୋଟିଗୁନାନିଧି ପାଇଯାନ୍ତି।

ମୋର ଗୋଟିଏ ସୁନ୍ଦର ଅନୁଭୂତି ଟି ମୋ ଜଗା କୁ ନେଇ ଅଛି।କଥାରେ ଅଛି ଯଦି ଥରେ ଜାଗର ଡୋରି ଲାଗେ ତେବେ ସଂସାର ଓଲଟ ପାଲଟ ହୋଇଗଲେ ମଧ୍ୟ ମିଳନ କୁ କେହି ଏଡେଇ ଦେଇ ପାରିବେନି।

୨୦୧୮ ମସିହାରେ ମୋର ଜଗା ସଙ୍ଗେ ଦେଖା ସାକ୍ଷାତ ହୋଇଥିଲା।ବର୍ଷ ପରେ ବର୍ଷ ପ୍ରାୟ ୫ ବର୍ଷ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ମନରେ ଅନେକ ଉତ୍କଣ୍ଠା ଥିଲେ ମଧ୍ୟ ପୁରୀ ଯିବା ମୋର ସମ୍ଭବ ହୋଇ ପାରିଲା ନାହିଁ।ଥରେ ମୋର ଗୋଟିଏ ଏଣ୍ଟ୍ରାନ୍ସ ସେହି ସାକ୍ଷୀଗୋପାଳ ବାଳିକା ଉଚ୍ଚ ବିଦ୍ୟାଳୟ ରେ ଦେବାକୁ ଥାଏ।ସେହି ସମୟ ମଧ୍ୟ ରଥ ଯାତ୍ରା ର ସମୟ ମଧ୍ୟ ରଥ ଯାତ୍ରା ର ସମୟ ମଧ୍ୟ ରଥଯାତ୍ରାର ସମୟ।ପ୍ରାୟ ଜୁନ ମାସ ଶେଷ ଆଡ଼କୁ।ଯେହେତୁ ୨ ଟି ସିଫ୍ ଟ୍ ରେ ପରୀକ୍ଷା ଦେବାକୁ ଥାଏ।

ବାପା ମୋତେ ନେଇ ସକାଳ ୫ ଟା ରେ ବାହାରି ପଡ଼ିଲେ। ବାଟରେ ଅନେକ ଲୋକଙ୍କୁ ପଚାରି ପଚାରି ସ୍କୁଲ୍ ରେ ପହଞ୍ଚିଲୁ।ମୋର କିନ୍ତୁ ମନରେ ଭାରି ଇଚ୍ଛା ଥାଏ ପରୀକ୍ଷା ସରିଲେ ଟିକେ ଯାଇ ଜାଗା ଦର୍ଶନ କରି ଆସନ୍ତି।ପ୍ରଥମ ସିଫ୍ଟ ରେ ୭ ଟା ରୁ ୧୧ ମଧ୍ୟରେ ଥିବା ବେଳେ ଦ୍ଵିତୀୟ ସିଫ୍ଟ୍ ଟି ୧୨ ଟା ରୁ ୨:୩୦ ମଧ୍ୟରେ ଥିଲା।

ସାକ୍ଷୀଗୋପାଳ ଠାରୁ ପୁରୀ ମାତ୍ର ୧୪ ରୁ ୧୫ କିମି ଦୂରତା।ପରୀକ୍ଷା ଶେଷ ହେଲା।ସେଠାକୁ ଆସିଥିଲା ସମସ୍ତ ପରୀକ୍ଷାର୍ଥୀ ନିଜ ନିଜ ଯାନ ବାହନରେ ପୁରୀ ଯାଇ ଜଗା ଦର୍ଶନ କଲେ।ମୁଁ ମଧ୍ୟ ବହୁତ ବାପାଙ୍କୁ ଅନୁରୋଧ କାଲି।ଦିନସାରା ଦିନସାରା ଅଖିଆ ଅପିଆ ବାପା ବିତୁଷ୍ଣରେ ନାଇଁ କହିଲେ।ଆଉଥରେ ଜୋର୍ କରି କହିବାକୁ ମଧ୍ୟ ମୋର ସାହସ ନ ଥିଲା।ବୟସର ଅଧିକ୍ୟତା ତଥା ଭୋର ପାଞ୍ଚଟା ରୁ ଦିପାହ୍ୱର ୩ ଟା ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଅପେକ୍ଷା କରି ସେ ମଧ୍ୟ ବିରକ୍ତ ଅନୁଭବ କଲେ।

କାରଣ ୩୦ ବର୍ଷ ତଳର ସାକ୍ଷୀଗୋପାଳ ଆଉ ଏବେ ମଧ୍ୟରେ ଅନେକ ପାର୍ଥକ୍ୟ।କୌଣସି ଗୋଟିଏ ଜାଗାରେ ମାଟି ପିଣ୍ଡା ଟିଏ ନାହିଁ ବସିବାକୁ ଚାଳ ଛପର ଘର ଗୋଟିଏ ମଧ୍ୟ ନଥିଲା। ଜଣଙ୍କର ଟିଣ ଆଜବେଷ୍ଟସ ତଳେ ଖର ର ତାପମାତ୍ରା କୁ ସହ୍ୟ କରି ନ ପରି ମୋ ମୁହଁ ରେ ମନା କରିଦେଲେ। ଏତେ ବର୍ଷ ଧରି ନ ଯାଇପରିଥିବାରୁ ବାଟ ସାରା ଗାଡ଼ିରେ ବସି ଭାରି ମନରେ ଗୃହକୁ ଫେରିଲି । ଘରେ ବୋଉ କୁ କହିଲି ଯେ ବାପା ପୁରୀ ନେବାକୁ ମନା କରିଲେ ।ବାପା ଶୁଣି ପାଖରେ କହିଲେ ଯେ ହଉ ନ ହେଲେ ନାଇ କିନ୍ତୁ ନିଶ୍ଚୟ ଗୋଟିଏ ଦିନ ତୋର ମୋର ମିଶିଯିବା ଦେଖିବା।

ପାଖା ପାଖି ବର୍ଷକ ପରେ। ହଠାତ୍ ମତେ ସୁଯୋଗ ମିଳିଲା।ଆମ କୁଟୁମ୍ବ ର ଜଣେ ବଡ଼ ମା ପୁରୀ ଯିବାକୁ ସ୍ଥିର କଲେ।ହେଲେ ସେ ଏକୁଟିଆ ମଣିଷ ସଂସାର ତାଙ୍କର କିଏ ନାହିଁ। ମତେ ଆସି କହିଲେ ଗୁଡୀ ମୋ ସଙ୍ଗେ ଟିକେ ପୁରୀ ଯିବୁ ମୁଁ ବୁଢ଼ୀ ଲୋକ ଚଳିପରିବିନି ।ମୁଁ ତାଙ୍କ କଥା ଶୁଣି ଉତ୍କଣ୍ଠା ରେ ବଡ଼ ହଁ ଟିଏ ଭରିଦେଲି। ତା ପର ଦିନ ସକାଳ ଛଅ ଟା ରେ କାର୍ ଟିଏ ଭଡ଼ା କରି ବାହାରି ପଡିଲୁ ।

ଏତେ ସୁବିଧାରେ ଯିବି ବୋଲି ମନରେ ତିଳେ ହେଲେ ଆଶା ନ ଥିଲା। ଦେଖୁ ଦେଖୁ ଦୁଇ ଘଣ୍ଟା ମଧ୍ୟରେ ପୁରୀ ରେ ପହଞ୍ଚିଲୁ। ବଡ଼ ମା ଙ୍କୁ ପ୍ରାୟ ସତୁରୀ ବର୍ଷ ତେଣୁ ସେଠାରେ ବୃଦ୍ଧ ବୃଦ୍ଧା ଙ୍କ ପାଇଁ ଅଲଗା ବ୍ୟବସ୍ଥା ଥିଲା।ବ୍ୟାଟେରୀ ଗାଡ଼ିରେ ମୁଁ ମଧ୍ୟ ବଡି ସିଧା ସିଂହଦ୍ଵାର ରେ ଓହ୍ଲେଇଲି ।ମାନେ ଏତେ କଥା ଲେଖିଲା ବେଳେ ହୃଦୟ ଖୁସିରେ ବିଗଳିତ ହୋଇ ଉଠୁଛି।ବଡ଼ ମା ଙ୍କ ହାତ ଧରି ବାଇଶି ପାହାଚ ପାରିହେଲୁ।

ଯେଉଁଠି ଗୋଟିଏ ଭକ୍ତକୁ ଜଗାର ଦର୍ଶନ ମିଳିବା ଅତି ସହଜ ନୁହେଁ ମୁଁ ବିନା ଦ୍ଵନ୍ଦ ରେ ତାର ସୁନ୍ଦର ସୁଢ଼ଳ ମୁହଁ ଟିକୁ ଦେଖି ଅବାକ୍ ହେଇଗଲି।ଏପରି ଅନୁଭବ ହେଲା ଯେପରି ଜଗା ଦ୍ଵାରା ମୁଁ ନିୟନ୍ତ୍ରିତ ଏସବୁ ତାରି ଲୀଳା।ଦୀପଟିଏ ଲଗାଇ ଜଗା କୁ ସାମ୍ନା ରେ ଦୁଇହାତ ଉପରକୁ କରିଦେଲି ଏବଂ କହିଲି ତୋ ଶରଣ ରେ ମୋତେ ଟିକିଏ ଜାଗା ଦେ।ବଡ଼ ମାମା ଙ୍କୁ ଧରି ଚାଲିଲୁ ଆନନ୍ଦ ବଜାର । ଆହାଃ କି ସ୍ଵାଦ ସେ ଅଭଡ଼ା କୁ ଯିଏ ପାଇଛି ସେ ହୋଇଛି ଧନ୍ୟ ।

ମାମା ନିଜେ ତାଙ୍କ ହାତରେ ଅଭଡ଼ା କୁ ମତେ ଖୁଆଇ ଦେଲେ । ଯେଉଁଠି ସେଦିନ ମାତ୍ର ୧୫ କିମି ରାସ୍ତା ଯାଇ ନ ପାରି ଫେରି ଆସି ପାଶ୍ଚାତତାପ କରିଥିଲି। ହଠାତ୍ ଭାବିଲି ଏତେ ସୁନ୍ଦର ଯୋଜନା ମୋରି ପାଇଁ ଜଗା ବୋଧେ ରଖିଥିଲା। ମନେ ମନେ ହୃଦୟ ମୋର ବିଗଲିତ ହୋଇ ଉଠିଲା।

ଭାରି ଖୁସି ମନରେ ମୁଁ ତାକୁ ଦେଖି ପାରିଲି।ଘରେ ପହଞ୍ଚିଲା ବେଳକୁ ପାଖାପାଖି ରାତି ୯ ଟା।ବାପା ସବୁ କଥା ମତେ ଗୋଟି ଗୋଟି କରି ପଚାରିଲେ।ସବୁ ଅନୁଭୂତି କୁ ବାପା ଓ ବୋଉ ଆଗରେ ବଖାଣିଲି।ସେଇ ରାତ୍ରି ମୋ ପାଇଁ ସୁଖକର ନିଦ୍ରା ଥିଲା।

ଜଗତର ନାଥ ଜଗନ୍ନାଥ ସେ ତାଙ୍କୁ ଅବା କଣ ଅଛପା ।ସେ ସବୁ ଜାଣନ୍ତି। ସତ୍ ମନରେ ଥରେ ମନ ଖୋଲି ଡାକି ଦେଲେ ସେ ଯେମିତି ବି ହେଉ ସାହାଯ୍ୟ ର ହାତ ବଢ଼େଇ ଦିଏ।

ଆଶ୍ରିତା ଦାସ
ଡାଳତୋଳା (ଖୋର୍ଦ୍ଧା)

ମୋ ଅନୁଭୂତି ରେ ଜଗା

ଏତେ ବର୍ଷ ଧରି ନ ଜଗା ପାଖକୁ ନ ଯାଇପାରିଥିବାରୁ ବାଟ ସାରା ଗାଡ଼ିରେ ବସି ଭାରି ମନରେ ଗୃହକୁ ଫେରିଥିଲି ।