ମା ବଡ଼ କରେ ଦେଇ ମମତା
ମମତା ତାହାର ଆଶିଷ,
ସାଗର ସଦୃଶ ବିଶାଳ ହୃଦୟେ
କିଏ ହେବ ତା'ର ସଦୃଶ।

ମାଆ ସେନେହ ଯେ ସବୁବେଳେ ଥାଏ
କାୟାରେ ଛାୟା ଯେପରି,
ଆଉ ଜଣେ ଥା'ନ୍ତି ପ୍ରଚ୍ଛଦପଟ୍ଟରେ
ପ୍ରେମ ଦେଖାନ୍ତି'ନି କାହାରି।

ମାଆ ପରି ସ୍ନେହ କରନ୍ତିନି ସିଏ
ଆକଟେ କରନ୍ତି ଆଦର,
ଆକଟ ଶାସନେ ଗଢନ୍ତି ଭବିଷ୍ୟ
ମୁହଁ ଟାଣ ହୃଦ କୋମଳ।

ମାଆ ଭାରିଥାନ୍ତି ମୁଖରେ ଆହାର
କମେ ଉଦରର ଜ୍ଵାଳା,
ସେହି ଆହାରରେ ତାଙ୍କ ଶ୍ରମ ଥାଏ
କେବେ ନ କରନ୍ତି ହେଳା।

ନିଜ ସୁଖ କଥା ଭୁଲି ଯାଇ ପରା
ସନ୍ତାନ ସୁଖ ଦେଖନ୍ତି,
କି ବରଷା କି ଖରାର ପ୍ରକୋପ
ସବୁ କିଛି ସହି ଯାଆନ୍ତି।

ଟିକେ ବିପଦ ଯେ ଆମ ପାଇଁ ବଡ଼
ବୋଲି ସେ ଭାବି ଦିଅନ୍ତି,
ସବୁଠାରୁ ବଡ଼ ବିପଦକୁ ସିଏ
ସାମାନ୍ୟ ଭାବି ଯୁଝନ୍ତି।

ଜୀବନ ଯାକ ଯେ ବିଷ ପିଉଥାନ୍ତି
ସନ୍ତାନେ ଭରି ପୀୟୂଷ,
ସନ୍ତାନ ପାଇଁକି ପ୍ରଭୁଙ୍କୁ ଡାକନ୍ତି
ବଢାଇ ଦେବାକୁ ଆୟୁଷ।

ବାପା ଥିଲା ପୁଅ ସଭାରେ ହାରେନି
ଏ କଥା ଅନ୍ୟଥା ନୁହଁଇ,
ପିତା ଶ୍ରେଷ୍ଠ ପିତା ପରମ ଈଶ୍ୱର
ଲେଖିଲେ କି ଶବ୍ଦ ଅଣ୍ଟଇ।

ମୋ ବାପା

ଜୀବନ ପ୍ରଚ୍ଛଦପଟ୍ଟର ନାୟକ....