"ଆଲୋ, ବିଛଣା ରୁ ଉଠିଲୁ କି ନାଇଁ", ସକାଳୁ ସକାଳୁ ଯାହା ଡାକ କାନ ରେ ବାଜେ ସେ ହେଲା ମୋ ବୋଉ।

ବୋଉ ଭୋକ ଲାଗିଲାଣି କହିଲେ ଯାହାର ଉତ୍ତର ଥାଏ, "ମତେ ଚାରି ଆଡୁ ଖାଇ ଯାଉନ, ଯାଉନୁ ଯାହା ଅଛି ନେଇ ଖାଇ ଦବୁ, କଣ ଛୋଟିଆ ଛୁଆ ହେଇଛୁ" ଏମିତି କହି ପୁଣି ଯାଇ ରୋଷେଇ ଘର ଦରାଣ୍ଡି ପକାଏ ଏମିତିକା ମୋ ବୋଉ।

ଟିକେ ଟିକେ କଥାରେ ମୋ ଉପରେ ଚିଡୁଥାଏ,ହେଲେ ସବୁ କଥାରେ ସୀମା ପାଇଁ ଏଇଟା କରିବା, ସୀମାଲି ପାଇଁ ସେଇଟା କରିବା କହି ଯିଏ ବାପାଙ୍କୁ ବୁଝଉ ଥାଏ, ଏମିତିଆ ମୋ ବୋଉ।

କେହି ଯଦି ମୋତେ କମ୍ ଗୋରା କି ଆଉ କାହା ସହ ତୁଳନା କରି କମ୍ ସୁନ୍ଦର କହିଦିଏ, ତେବେ "କାଇଁକି ବା ମୋ ଝିଅ କାଇଁ କମ୍ ଗୋରା ହବ ସିଏ ତ ସବୁଠୁ ସୁନ୍ଦରୀ ଝିଅ ମୋର"କହି ସମସ୍ତଙ୍କ ମୁହଁ ଉପରେ ମୁହଁ ମୋଡି ଦିଏ, ଏମିତିଆ ମୋ ବୋଉ।

ପଡିଶା ଘରର ଭାଉଜ ମାନେ ଯଦି ଥଟ୍ଟା କରି କିଛି ମନକୁ କଷ୍ଟ ଦେଲା ଭଳି ଚୁଗୁଲି କରନ୍ତି, ତେବେ ମୋ ବୋଉ ଯିଏ ଆଗ ଯାଇ ତାଙ୍କ ମୁହଁ ବନ୍ଦ କରେ, ଏମିତିକା ମୋ ବୋଉ।

ଓଷା ବ୍ରତ କରେ କି ଦେହ ଖରାପ ଥାଉ ଯିଏ ତୁହାକୁ ତୁହା ମୋ ଯତନ ନେଇ ସବୁ ଯୋଗେଇ ଦଉଥାଏ ସିଏ ହେଲା ମୋ ଏମିତିଆ ବୋଉ।

ମୋତେ କାମ କରିବାକୁ ବରାଦ୍ କଲେ,ମୁଁ ରାଗି ଯାଇ ଭୁବନେଶ୍ୱର ପଳେଇବି କହିଲେ, ମୋତେ ଉତ୍ତର ମିଳେ "ଯାଉନୁ ମୋର କଣଟା କରୁଛୁ କି, ପୁଣି ସେଠି ପହଞ୍ଚୁ ପହଞ୍ଚୁ ଯାହର ପ୍ରଥମ କଲ ଆସେ ଆଉ ପଚାରେ କେବେ ଆସିବୁ" ସିଏ ହେଲା ମୋ ବୋଉ।

ମୁଁ କି ମୋ ଭାଇ ଭଉଣୀ ମାନେ ଘରକୁ ଆସୁଛୁ ବୋଲି ଜାଣିବା ମାତ୍ରେ ଯିଏ ବାଟ ଚାହିଁ ବସିଥାଏ,ସିଏ ହେଲା ମୋ ଏମିତିଆ ବୋଉ।

ସମସ୍ତଙ୍କ ଆଗରୁ ଉଠି,ସମସ୍ତଙ୍କ ପରେ ଖାଇ ଆଉ ସବୁ କାମ ଶେଷ କରି ସମସ୍ତଙ୍କ ପରେ ଯିଏ ସୁଏ ସେ ଏମିତିଆ ମୋ ବୋଉ।

ମୋର ଆଜି ବି ମନେ ଅଛି, ନବମ ରେ ପଢୁଥାଏ ...ହଠାତ୍ ଦିନେ ଯାଇ କହିଲି..

ବୋଉ ! ମୋର ଦୁଇଟା ସାଙ୍ଗ ଆସିଛନ୍ତି ।ବୋଉ କହିଲା ତୁ କୁଆଡେ଼ ଯାଇଥିଲୁ.. ଖାଇନୁ ଏଯାଏଁ, ଆ ଖାଇବୁ..ଡାକେ ତୋ ସାଙ୍ଗ ମାନଙ୍କୁ.. ମୁଁ କହିଲି ନାଁ ଥାଉ,ସେମାନଙ୍କୁ ଡାକିବା ଦରକାର ନାହିଁ। ମୁଁ ତ ତୋତେ କହିନଥିଲି ନା ସେମାନେ ଆସିବେ ବୋଲି।ତୁ କଣ ସେମାନଙ୍କ ପାଇଁ ରାନ୍ଧିଚୁ? ବୋଉ କହିଲା ମୋ ଝିଅର ସାଙ୍ଗ ଅଖିଆ ଫେରିଯିବେ!ତୁ ଜାଣିନୁ ମୋର ଅକ୍ଷୟ ଭଣ୍ଡାର,ସେଥିରୁ କେବେ କଣ ସରେ।ଯା ଡାକେ ତୋ ସାଙ୍ଗ ମାନଙ୍କୁ।ଭାତ,ଡାଲି, ଚୁନାମାଛ ଭଜା, ବାଇଗଣ ଭଜା,ଶାଗ,ବଡି ଚୁରା ଆମେ ପେଟ ଭରି ତିନି ଜଣ ଯାକ ଖାଇଲୁ।ସାଙ୍ଗମାନେ ଚାଲିଗଲେ।ମୁଁ ଦେଖିଲି କବାଟ ପାଖରୁ...ଭିତରକୁ ଗଲିନି...ମୋ ବୋଉ ଖାଉଛି ଭାତ ପିଆଜ ଆଉ ମୁଠାଏ ମିକ୍ଚର....

ବୋଉ ଲୋ ତୋ ପାଇଁ ଲେଖିବି ବା କଣ?ତୋ କଥା ବର୍ଣ୍ଣନା କରିବା ପାଇଁ ତ ମୋ ପାଖେ ଶବ୍ଦ ନିଅଣ୍ଟ, ଯେତେ ଲେଖିଲେ ବି ସରିବନି।ଆଉ ମୋତେ ଲାଗେ ତୋ କଥା ଟିକିଏ ଲେଖିଦେଲେ ଯେମିତି ଶବ୍ଦ ସରିଗଲା ଏ ଦୁନିଆର ।

ଖାଲି "ବୋଉ" ଶବ୍ଦ ଟି ମୋ ପାଇଁ ଏତେ ମଧୁର ଏତେ ସୁନ୍ଦର ଯେ ତୋର "ଓ...." ପଦକ ରେ ମନ ତୃପ୍ତ ହେଇଯାଏ ।

ଆଜି ଏଇ ବିଶ୍ଵ ମାତୃତ୍ଵ ଦିବସ ରେ ତୋ ପାଇଁ ଏତିକି କହିବି ଯାହା ପ୍ରଭୁ ରାମଚନ୍ଦ୍ର ଦିନେ ପଵନ ନନ୍ଦନ ହନୁମାନ ଙ୍କୁ ବୁଝାଇ କହିଥିଲେ...

ଜନନୀ ଓ ଜନ୍ମଭୂମି ସ୍ୱର୍ଗ ଠାରୁ ଉଚ୍ଚ ପୁଣି

ମାତା ଯୁଗେ ଯୁଗେ ବଡ଼ ଏହି ସଂସାରେ .....

ଚାଲିଯାଅ ବୀର ମାରୁତି....

ମାତା ଙ୍କୁ କହିବ ଯାଇ

ଶ୍ରୀରାମ ନିଷ୍ପତି...

ଏହି ଶ୍ରୀରାମ ନିଷ୍ପତି ।

ମୋ ବୋଉ ଏମିତିଆ.....

"ବୋଉ"ଲେଖିବା ପରେ ଯେମିତି ଲାଗେ ଏଇଟା ହିଁ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଶବ୍ଦ, ଆଉ କିଛି ଶବ୍ଦ ନାହିଁ, ଦୁନିଆର ସବୁ ଶବ୍ଦ ସରିଗଲା ।