ଈଶ୍ୱର ଙ୍କ ସୃଷ୍ଟି ରେ ସବୁଠାରୁ ଅନନ୍ୱ ଓ ଅଦ୍ୱିତୀୟ ଯଦି କିଏ ଥାଏ ତେବେ ସେ ହେଉଛନ୍ତି ବାପା। କିନ୍ତୁ ବାପା ଙ୍କ ସେହି କଠୋର ଶାସନରେ ସୁନ୍ଦର ଶୈଶବ ଟି ପରବର୍ତ୍ତୀ ସମୟରେ ସମାଜରେ ଜଣେ ପ୍ରତିଷ୍ଠିତ ବ୍ୟକ୍ତି ହୋଇ ଠିଆ ହେବାରେ ଶତ ଶତ ସିଂହ ର ବଳ ଯୋଗାଇଥାଏ।

ମୋ ଲେଖନୀ ରେ ହୁଏତ ବାପା ଏକ କ୍ଷୁଦ୍ର ଶବ୍ଦ ଭଳି ପ୍ରତୀତ ହେଉଛି। କିନ୍ତୁ ଆମ ମାନଙ୍କର ଦାୟିତ୍ଵ ର ବୋଝ ଯେ କେତେ କଷ୍ଟକର ସେଇଟା ତାଙ୍କ ଝାଳୁଆ ଗାମୁଛା ର ଦାଗ କୁ ଦେଖିଲେ ଅନୁଭଵ କରିହେବ। ସଂସାର ର ଦାୟିତ୍ଵ ଓ କର୍ମ ଜଞ୍ଜାଳ ର ଦାୟିତ୍ଵ କୁ ସମାନ୍ତର କରି ଆଗକୁ ନେବାର କୌଶଳ ମୁଁ ଦେଖିଛି।
ସେହି ଛିଣ୍ଡା ଚପଲ ର କଣା କୁ ନିଜ ଗୋଇଠି ରେ ଲୁଚାଇ ଆମ ଭାଇ ଭଉଣୀ ଙ୍କ ପାଇଁ ସ୍କୁଲ ପିନ୍ଧି ଯିବା ପାଇଁ ଜୋତା ଆଣି ଦିଆନ୍ତି। ଏତେ ସବୁ ବଳିଦାନ କେବଳ ସେହି ଇଶ୍ଵର ସମ ବାପା ହିଁ କରିପାରନ୍ତି।

ସମାଜ ରେ ମୁଁ କିପରି ପ୍ରତିଷ୍ଠିତ ହୋଇ ଅନ୍ୟ ମାନଙ୍କ ସହ ସମକକ୍ଷ ହୋଇ ଠିଆ ହେବି ଆଜି ବି ତାଙ୍କ ଆଶ୍ରୀବଚ଼ନ ମୋ ସହିତ ସଂଶ୍ଳିଷ୍ଟ।
ମୋର ଗୋଟିଏ ଅନୁଭୂତି ଟିଏ ମନେ ପଡୁଛି। ମୁଁ ସରସ୍ବତୀ ଶିଶୁ ବିଦ୍ୟା ମନ୍ଦିରରେ ପଞ୍ଚମ ଶ୍ରେଣୀରେ ପଢ଼ୁଥିଲି। ଯଦିଓ ମୋର ବୋଉ ଆମ ଭାଇ ଭଉଣୀଙ୍କ ପାଇଁ ସ୍କୁଲ୍ ପୋଷାକ ସଫା କରେ ବାପା କିନ୍ତୁ ଇସ୍ତ୍ରି କରି ଆମ ଦୁହିଁଙ୍କୁ ନେଇ ସ୍କୁଲ୍ ରେ ଛାଡି ସେ ଦୋକାନ ଯାଆନ୍ତି। ପୁଣି ତିନିହେଁ ଏକାଠି ଫେରୁ।ବାପା ବରାବର ନିଜ ହାତରେ ଖୁଆଇ ଦିଅନ୍ତି।

ଦିନ କର କଥା ସେଦିନ ବାପା ଙ୍କ ଦୋକାନ ରେ ଗ୍ରାହକ ଙ୍କ ଭିଡ଼ ହେତୁ ବାପା ବୋଉ କୁ ଆଦେଶ ଦେବା ଭଙ୍ଗୀ ରେ କହିଲେ ପିଲା ଙ୍କୁ ଆଜି ଖୁଆଇ ଦେ ମୁଁ ନେଇ ସ୍କୁଲ ରେ ଛାଡି ଆସିବି।
ଘର ର ଜାବତ୍ୟ କାମ କରି ଟିକେ ଚିଡ୍ ଚିଡ୍ ସ୍ୱଭାବର ହୋଇଯାଏ। କାରଣ ଦୁଇଜଣ ବୃଦ୍ଧା ଙ୍କ ଦେଖା ଶୁଣା କରି ଥକି ଯାଏ।

ବୋଉ ମତେ ଖୁଆଇବା ଆରମ୍ଭ କରନ୍ତା ଖାଦ୍ୟ ଟି ଅତ୍ୟନ୍ତ ଗରମ ହେତୁ ମୁଁ ଫୁ ଫୁ କରି ଫୁଙ୍କି ଆରମ୍ଭ କରିଛି କିଛି ଖାଦ୍ୟ ବୋଉ ମୁହଁ ରେ ପଡିଲା। ବୋଉ ରାଗ ତମ ତମ ହୋଇ ମତେ ଭୋକ ରେ ସ୍କୁଲ୍ କୁ ପଠେଇ ଦେଲା।

ମାଆ ମନ ସ୍କୁଲ୍ ପଠେଇ ଦବା ପରେ ବାପା ଙ୍କୁ ସବୁ କହିଲା।ବିଦ୍ୟାଳୟର ଖାଇବା ଛୁଟି ହୋଇଥାଏ ମୁଁ ଖେଳ ପଡ଼ିଆରେ ଥିବା ସାଇକେଲ ଷ୍ଟାଣ୍ଡ ପାଖରେ ବାପାଙ୍କୁ ଦେଖି ଦଉଡ଼ି ଦଉଡ଼ି ବାପାଙ୍କ ପାଖରେ ହାଜର।ବାପା ପ୍ରଧାନ ଆଚାର୍ଯ୍ୟ ଙ୍କୁ କହି ସ୍କୁଲ୍ ଅଧାରୁ ମୋତେ ଆଣି ନେଇ ଗଲେ ଖୋର୍ଦ୍ଧା ପୁରୁଣା ବସଷ୍ଟାଣ୍ଡ ପାଖରେ ଥିବା ଦିନାସାହୁ ଦୋକାନକୁ।ସୁସଜ୍ଜିତ ଖାଦ୍ୟ ପଦାର୍ଥକୁ ଦେଖି ମୋ ପାଟି ଟାକୁ ଟାକୁ ହେଲା।ବାପା ତ ମୋ ଜନ୍ମଦାତା ସେ ମୋ ମନକଥା ଜାଣିପାରି ପେଡ଼ା, ଗୁଲାବଜାମୁନ୍ ଆଣି ଖାଇବାକୁ ଦେଲେ।ମୋ ଆଗରେ ବୋଉ କୁ ବହୁତ ଗାଳି ଦେଲେ।

ଏ ଘଟଣାଟି ମୋ ଟିଉସନ୍ ରେ ପଢ଼ୁ ଥିବା ଛାତ୍ର ଛାତ୍ରୀଙ୍କ ଙ୍କୁ ମଧ୍ୟ କହିଛି।ହେଲେ ନିରଳା ବସି ଏବେ ବି ଏ କଥା ଭାବିଲା ବେଳେ ଜାଣିପାରେ ମୋ ପ୍ରତି ସେ ସ୍ନେହ,ଭଲ ପାଇବା ମୂଲ୍ୟ ମୁଁ କେବେ ସୁଝି ପାରିବି ନାହିଁ।

ପ୍ରଥମ ଠାରୁ ଆରମ୍ଭ କରି ମାଷ୍ଟର ଡିଗ୍ରୀ ପ୍ରଜ୍ୟନ୍ତ ମୋର ଗୋଟିଏ ଖରାପ ଅଭ୍ୟାସ ଟି ଅଛି।ଏବେ ବି ଚାକିରି କରି ମଧ୍ୟ ସ୍ଵଭାବ ବଦଳାଇ ପାରି ନାହିଁ।ଯେ କୌଣସି ଜିନିଷକୁ ଅନ୍ୟମନସ୍କ ତା ରେ ହେଉ କିମ୍ବା ଅସାବଧନତା ଯୋଗୁଁ ହେଉ ପ୍ରତ୍ୟେକ ଜିନିଷ ଏଠି ସେଠି ରଖିଦିଏ।ବାପା ସବୁ ବେଳେ କହନ୍ତି ଦାଣ୍ଡରେ ମୋଜା,ଅଗଣାରେ ବ୍ୟାଗ୍,ରୁମରେ ଡ୍ରେସ ପଟା ସବୁ ଗୋଟାଇ ଆଣି ଗୋଟିଏ ସ୍ଥାନରେ ରଖି ଦିଅନ୍ତି।କୁହନ୍ତି ଦାୟିତ୍ଵ ହିନ ପିଲାଟା।

ଝିଅଟେ ହୋଇ ସଜାଇ ରଖିବାର ସାମର୍ଥ୍ୟ ମୋର ନାହିଁ।ବାପାଙ୍କ କଥା ଶୁଣି ହସି କହିଦିଏ ତୁମେ ତ ଅଛ ରଖିବାକୁ ସେଥିପାଇଁ ମୋର ଚିନ୍ତା ନାହିଁ।
ଆଜି ବାହାରେ ଘର ଭଡ଼ା ନେଇ ରହିଲୁ ବେଳେ ବାପାଙ୍କ କଥା ବହୁତ୍ ମନେ ପଡୁଛି।ଦାୟିତ୍ଵ ହିନ ରୁ ଦାୟିତ୍ଵ ବାନ୍ ହୋଇଯାଇଛି ପ୍ରତ୍ୟେକ ଝାଳ ବୁହା ଜିନିଷ ର ମୂଲ୍ୟ କୁ ବୁଝିପରିଛି।

ବାପା ଙ୍କ ର ସେହି ନିଃସ୍ଵାର୍ଥପର ସେବା ପ୍ରବାସ ରେ ରହି ବୁଝିପାରିଛି।ଆଜି ବାପାଙ୍କ ଲେଖିଲା ବେଳେ ଆଖିରୁ ଲୁହ ଜକେଇ ଆସୁଛି। ପିଲା ବେଳେ ବାପା ଙ୍କ ସେହି ଗଡି ହର୍ଣ୍ଣ ଶବ୍ଦ କୁ କୋଶ ଦୂରରୁ ଶୁଣି ଦାଣ୍ଡ କୁ ଧାଇଁ ଯିବାର ମଜା ଆଜି ସ୍ମୃତି ପାଲଟି ଯାଇଛି।

ବାପା ଙ୍କ ବିଷୟରେ ଯେତେ ଲେଖିଲେ ହୁଏତ ମୋ କାଗଜର ଫର୍ଦ୍ଦ ଗଣିବା ଅସମ୍ଭବ ହୋଇଯିବ ।ଉଗ୍ର, ହିଂସ୍ର ସମାଜରେ ଘଣ୍ଟ ଘୋଡେ଼ଇ ରଖିଥିବା ମଣିଷଟି ହେଉଛନ୍ତି ବାପା।

ସେଥିପାଇଁ ବୋଧେ ଜୀବନର ପ୍ରତ୍ୟେକ ପାହାଚରେ ଅନେ ଆଜି ସଫଳ ଆଉ ପ୍ରତିଷ୍ଠିତ। ଜଗତର ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଚେହେରା ମଧ୍ୟରେ ଗୋଟିଏ ଚେହେରା ହେଉଛନ୍ତି ବାପା।

ଆଜି ପିତୃ ଦିବସ ଅବସରରେ କୋଟି କୋଟି ପିତା ଙ୍କୁ ମୋର ଭୂମିଷ୍ଠ ପ୍ରଣାମ।ପିତା ଙ୍କ ପାଇଁ ଜୀବନର ପ୍ରତ୍ୟେକ ପଥ ଫୁଲର ପଥ ରେ ସଜେଇ ହୋଇଯାଇଥାଏ।

ମୋର ସୁସ୍ଥ ଶରୀର ,ସୁସ୍ଥ ମସ୍ତିଷ୍କ , ଉଜ୍ଜଳ ଭବିଷ୍ୟତ ,ସୁସ୍ଥ ମନ କେବଳ ତାଙ୍କ ପାଇଁ ।ସଂସାର ରେ ଯେତେଥର ପୁର୍ନ ଜନ୍ମ ହୁଏ ତେବେ ଇଶ୍ଵର ଙ୍କ ନିକଟରେ ଏତିକି ନିବେଦନ ମତେ ସବୁବେଳେ ବାପା ଙ୍କ ଝିଅ ଟିଏ କରି ଜନ୍ମ ଦିଅନ୍ତୁ।

ଆଶ୍ରିତା ଦାସ
ଡାଳତୋଳା(ଖୋରଧା)

ମୋ ଲେଖନୀ ରେ ବାପା