ସବୁଠାରୁ ସୁନ୍ଦର "କାହାଣୀ" ତ ଆସିଲା ଯେତେବେଳେ ମୁଁ ନିଷ୍ପତି ନେଲି ମୋ ଗାଁକୁ ଫେରିଯିବାକୁ । ମୌସୁମୀ ଋତୁ ଆସିବା ଆଗରୁ ମୁଁ ମୋ ପରିବାର ସହିତ ଗାଁରେ ପହଞ୍ଚିଗଲି ।
ଯେଉଁ ଦାଣ୍ଡରେ ବସି ମୁଁ ପିଲାଟି ବେଳେ ବର୍ଷା ଦେଖୁଥିଲି, ସେଇ ଦାଣ୍ଡରେ ବସି ଆଜି ମୁଁ ମୋ ନାତି ନାତୁଣୀଙ୍କୁ ବର୍ଷା ଦେଖାଉଛି । ସେମାନେ ମୋ ପିଲାଟି ବେଳ ଭଳି ଖାଲି ପାଦରେ ରାସ୍ତାରେ ଦୌଡୁଛନ୍ତି, କାଦୁଅରେ ଖେଳୁଛନ୍ତି । ସେମାନଙ୍କ ହାସ୍ୟରବ, ଆଉ ବାହାରେ "ଝର ଝର" ବର୍ଷାର ଶବ୍ଦ... ଏହା ଯେପରି ଏକ ସଂଗୀତ ।

ଏବେ ମୁଁ ବୁଝିପାରୁଛି, ମୌସୁମୀ ଋତୁ କେବଳ "ଅନେକ କାହାଣୀ ସୃଷ୍ଟି କରିଥାଏ" ନୁହେଁ, ଏହା ଜୀବନକୁ ଏକ ଚକ୍ର ଭଳି ଘୂରାଇ ଆଣେ । ଯାହା ମୁଁ ପିଲାଟି ବେଳେ ଅନୁଭବ କରିଥିଲି, ତାହା ଆଜି ମୋ ନାତି ନାତୁଣୀମାନେ ଅନୁଭବ କରୁଛନ୍ତି । ମୋ ମା’ ଯେପରି ମୋତେ ପିଠା ଖୁଆଉଥିଲେ, ମୋ ସ୍ତ୍ରୀ ସେମାନଙ୍କୁ ଖୁଆଉଛି । ରଜ ପର୍ବ ଆସିଲେ ନୂଆ ଦୋଳି ବନ୍ଧାଯାଉଛି ।

ଏବେ ଯେତେବେଳେ ବର୍ଷା ପଡେ, ଏକା ସାଥରେ ଅନେକ "ସ୍ମୃତି" ମନେ ପଡେ: ମୋର ପିଲାଟି ବେଳ, ମୋର ପ୍ରଥମ ଭାବନା, ବନ୍ୟାର ଭୟ, ସହରର ପରିବେଶ... ସବୁ ମିଶି ଯାଇ ମୋ "ହୃଦୟର ଗଭୀରତମ କୋଣ"ରେ ଏକ ବଡ଼ କାହାଣୀ ହୋଇଯାଇଛି । ଏବେ ମୁଁ ଏହି କାହାଣୀକୁ ଆଗକୁ ବଢାଇବାର ସମୟ । ପ୍ରତି ବର୍ଷାବିନ୍ଦୁ ସହିତ ଯେପରି ଏକ ନୂଆ ପୃଷ୍ଠା ଖୋଲାଯାଏ । ମୌସୁମୀ ତ ଜୀବନର ଅମୂଲ୍ୟ ଅଂଶ, ଯାହା ଅନେକ ଅନୁଭୂତି ଆଉ ସ୍ମୃତି ଦେଇ ଆମକୁ ପୁଣି ପୁଣି ଜୀବନ୍ତ କରିଥାଏ ମୋ ନାତି କହିଲା, "ବୁଦା, ବର୍ଷା ମୋତେ ଖୁବ୍ ଭଲ ଲାଗେ!" ତା’ର କଥାରେ ମୁଁ ମୋ ପିଲାଟି ବେଳକୁ ଫେରି ଯାଇଥାଏ । ଏହି ଅନୁଭୂତି ଅମୂଲ୍ୟ । 🌧️❤️

!! ସୁଶାନ୍ତ କୁମାର ସାସମଲ
ହନୁମାନ ନଗର ଆସ୍କା ରୋଡ଼
ବ୍ରହ୍ମପୁର ଗଞ୍ଜାମ !!

ମୌସୁମୀ ଡାଏରୀର ଅନ୍ତିମ ଭାଗ

ଫେରିବାର ପଥରେ ଓ ଜୀବନ ଚକ୍ର