ଆକାଶ କଳା ପାଆଁଶିଆ ହୋଇଗଲା । ହଠାତ୍ ଗର୍ଜନ ମାରିଲା ମେଘ! ତା’ପରେ... ଟପ୍ ଟପ୍, ଟିପ୍ ଟିପ୍... ପ୍ରଥମ ବର୍ଷାବିନ୍ଦୁ । ମୋ ଗାଁ ଘର ଆଗର ଧୂଳିଆ ରାସ୍ତା ଉପରେ ଯେତେବେଳେ ସେଇ ବୃଷ୍ଟିବିନ୍ଦୁଗୁଡ଼ିକ ପଡିଲା, ଏକ ଅଦ୍ଭୁତ "ମାଟିର ସୌରଭ" ବାହାରି ଆସିଲା । ଏହି ସୁଗନ୍ଧ ଯେପରି ଜାଦୁଗର ଚାବି, ଯାହା ମୋ ମନର ତାଳା ଖୋଲିଦେଲା ଅନେକ ବର୍ଷ ପଛକୁ ।

ମନେ ପଡିଲା, ମୁଁ ଯେତେ ଛୋଟ ଥିଲି, ପ୍ରଥମ ବର୍ଷା ପଡିବା ମାତ୍ରେ ବାପାଙ୍କ ହାତ ଧରି ଘରୁ ବାହାରି ପଡୁଥିଲି । ଖାଲି ପାଦରେ କାଦୁଅ ରାସ୍ତାରେ ଦୌଡିବା, ଗୋଡ଼ ତଳେ ଯେଉଁ ଥଣ୍ଡା ଥଣ୍ଡା ଅନୁଭୂତି, ତାହା ଆଜି ମଧ୍ୟ ମୋ ଚର୍ମକୁ ଛୁଇଁଯାଏ । ମା’ ଡାକୁଥିଲେ, "ଆ... ଆ... ସୁଶାନ୍ତ ! ଭିଜିଯିବି, ଜ୍ୱର ହେବ ,କିନ୍ତୁ କେଉଁ ସୁଶାନ୍ତ ଶୁଣେ? ବର୍ଷା ତଳେ ନାଚିବା ତା’ର ଶଦ୍ଦ। ଶେଷରେ ମା’ ଆସି ମୋତେ ଜବରଦସ୍ତି ଘରେ ଟାଣି ନେଇ ଶୁଖିଲା ଲୁଗା ପିନ୍ଧାଇଦେଉଥିଲେ, ଆଉ ଗରମ ଗରମ "ଆରିସା ପିଠା"ର ଗନ୍ଧ ଘର ଭିତରେ ଭରିଯାଉଥିଲା । ସେଇ ପିଠା ଖାଇବାର ସୁଖ, ଆଉ ବାହାରେ ଝର ଝର ବର୍ଷା ଶୁଣିବା... ମୋ ପିଲାଟି ବେଳର ସବୁଠାରୁ ସୁନ୍ଦର "ସ୍ମୃତି" ।

ସେତେବେଳେ ବୁଝି ନଥିଲି, କିନ୍ତୁ ଏବେ ବୁଝିପାରୁଛି, ଏଇ ମୌସୁମୀ ଋତୁ କେବଳ ପାଣି ପକାଉ ନଥାଏ, ଏହା ଆମ "ହୃଦୟର ଗଭୀରତମ କୋଣ"ରେ ଗୋଟିଏ ଗୋଟିଏ କାହାଣୀ ଲେଖିଥାଏ । ପ୍ରତି ବର୍ଷ, ପ୍ରଥମ ବର୍ଷାଧାରା ସହିତ ସେଇ କାହାଣୀଗୁଡ଼ିକ ଫେରି ଆସେ, ଯେପରି ପୁରୁଣା ଏକାଳିଆ ଫଟୋ ଆଲବମ୍ ଖୋଲିଲା ଭଳି । ମା’ କହୁଥିଲେ, "ବର୍ଷା ମାଟିକୁ ଜୀବନ ଦେଇଥାଏ, ଆମ ମନକୁ ମଧ୍ୟ ଜୀବନ୍ତ କରିଥାଏ"। ଏହି ଭାବନା ମୋ ମନେ ଗଭୀର ଭାବେ ଲୁଚି ରହିଛି । ଆଜି ମଧ୍ୟ ଯେତେବେଳେ ପ୍ରଥମ ବର୍ଷା ପଡେ, ମୁଁ ମୋ ନାତି ନାତୁଣୀଙ୍କୁ କାଦୁଅରେ ଖେଳିବାକୁ ଛାଡିଦେଇଥାଏ, ଯେପରି ମା’ ମୋତେ ଛାଡିଦେଇଥିଲେ କ୍ରମଶଃ ........

!! ସୁଶାନ୍ତ କୁମାର ସାସମଲ

ହନୁମାନ ନଗର ଆସ୍କା ରୋଡ଼

ବ୍ରହ୍ମପୁର ଗଞ୍ଜାମ !!

ମୌସୁମୀ ଡାଏରୀ

ପ୍ରଥମ ଭାଗ :--ପ୍ରଥମ ବର୍ଷା ଓ ପିଲାଟି ବେଳର ମଧୁର ସ୍ମୃତି