ପ୍ରାୟଶୀତ ଦିନ ସରିବା ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଏ ନିର୍ଜୀଵ ପଡି ରହିଥିବା
କେତୋଟି ଛତୁରି କୁ ମାଲିକ ମୋର ଯେମିତି ଖୋଜୁଥିଲେ
ମୋ ଆଖିରେ ଲୁହ ଆସିଗଲା ନା ମାଲିକଙ୍କ ପାଇଁ ନୁହେଁ ମ
ସେ ସାଧାରଣ ଛତୁରୀ ପାଇଁ କାହିଁକି ନା ଠିକ ଗତ ବର୍ଷ ର ମୌସୁମୀ ସ୍ପର୍ଶ ପୂର୍ବରୁ ମାଲିକ ଭାରି ଆପଣାର କହି କୋଳେଇ ନେଇଥିଲେ ମୁଁ ତ ମନେ ମନେ ଭାବିନେଲି ବୋଧେ ଏମିତି ଜୀବନ ଆଉ କେହି ପାଇନଥିବେ ଖୁସି ରେ ଗୋଡ଼ ତଳେ ଲାଗୁନଥିଲା ମୋର କଣ ପାଇଁ କି ସେ ଯେମିତି ସାଧାରଣ
ମୁଁ ବି ସେ ଯେମିତି ଘନ ଅବପାତ ବେଳେ ମାଲିକ ଙ୍କ ପାଇଁ ଜୀବନ ଦେଲା ଭଳି ଉପସ୍ଥିତ ହେଇଥିଲା ପରେ କିନ୍ତୁ ମନରେ ଟିକେ ଅହଂକାର ଆସିଗଲା
ଯା ହଉ ଏମିତିଆ ମାଲିକ ମୋର ସସ୍ନେହୀ ଆଉ ମେଳାପୀ

ଦୁନିଆରେ ଆଉ କେହି ପାଇ ନଥିବେ,
କି ସେ କେବେ ତାଙ୍କ ହାତରୁ ହାତଛଡା ହବନି କିନ୍ତୁ ମନ ର ସମସ୍ତ ଅସଂଖ୍ୟ ଅବାନ୍ତର ଯୁକ୍ତି ଗୁଡାକ ଯେମିତି ମୁହୂର୍ତ ମଧ୍ୟରେ ମିଳେଇ ଗଲା,
କି ହାତକୁ ଫେରେଇ ଦେଇ "ଓହୋ କେତେ ଓଜନ ଏଇଟା?
ୟାକୁ ନବଦଳେଇଲେ ଚଳି ହବନି, କୋଟ ରୁ ଗୋଟେ ଦେଖିବାକୁ ପଡିବ!ହଠାତ ଏ ଭିନ୍ନ ରୂପ ସହଜ ରେ ହଜମ ନହେଲେ ବି ସତ ମଣିବାକୁ ବାଧ୍ୟ କାରଣ ପରିଣତ ସମୟ ଆଉ ଅବସ୍ଥା କିଛି ବି ଗ୍ରହଣ କରିବାକୁ ବାଧ୍ୟ କରେ ଏଇ କଥା ରେ ଅନ୍ୟମନସ୍କ ହେବାବେଳେ ହଠାତ ମାଲିକଙ୍କ ପ୍ରଶ୍ନ କଣ
ଭାବୁଛୁ କିରେ ପ୍ରକୃତିସ୍ଥ ହେବା କଷ୍ଟ ହେଲେ ବି ଅନ୍ୟ ମାନଙ୍କ ଭଳି ଆଉ ଏକ ରୂପ ପାଇଗଲି ଯେ କେହି ନୁହେଁ କାହାର
ଆବଶ୍ୟକତା ଦେଖାଇ ଦିଏ ମୁହଁ ସୁଖ ଦୁଃଖ ର "!

ମୌସୁମୀ ଡାଏରୀ

ଛତା ର ଦୁଃଖ