ମୌସୁମୀ କେବଳ ସୁନ୍ଦର ସ୍ମୃତି ନୁହେଁ, ମୋର ଜୀବନର ସବୁଠାରୁ ଭୟାନକ ରାତି ମଧ୍ୟ ଜଡିତ ଅଛି ଏହି ଋତୁ ସହିତ ସେଇ ବର୍ଷ ବର୍ଷା କମିଲା ନାହିଁ । ଦିନ ରାତି ପାଣି ଗଡିଲା । ନଦୀ ଉପରକୁ ଆସିଲା, ବନ୍ୟା ଆସିଲା ।
ମନେ ପଡୁଛି ସେଇ ଭୟଙ୍କର ରାତି । ପାଣି ଘର ଭିତରକୁ ଆସିବାକୁ ଲାଗିଲା । ବାପା, ମାଆ, ଭାଇ ଭଉଣୀ ସହିତ ମୁଁ ମଧ୍ୟ ଛାତ ଉପରକୁ ଚଢିଗଲି । ଚାରିପାଖେ କେବଳ ପାଣି, ଆକାଶରେ କଳା ମେଘ, ଆଉ ଭୟଙ୍କର "ମେଘ ଗର୍ଜନ" । ମା’ ଭଗବାନଙ୍କୁ ପ୍ରାର୍ଥନା କରୁଥିଲେ, ଭଉଣୀ କାନ୍ଦୁଥିଲା । ମୋ ହୃଦୟ ଧକଧକ କରୁଥିଲା ।
ତା’ପରେ କ’ଣ ହେଲା? ଆମ ଗାଁର ଯୁବକମାନେ, ଯେମିତି ରାଜେନ ଦାଦା, ସେମାନେ ନାଉରି ବୋହି ଆସି ଆମକୁ ଉଦ୍ଧାର କଲେ । ସେଇ ଅନ୍ଧାର ରାତିରେ, ପାଣିର ବେଗରେ ନାଉରି ଚଳାଇବା କେତେ ଭୟଙ୍କର, କିନ୍ତୁ ସେମାନେ ନ ଡରି କାମ କଲେ । ରାଜେନ ଦାଦା ମୋତେ କାନ୍ଧରେ ବସାଇ ନେଇଥିଲେ । ତା’ର କାନ୍ଧର ଗରମ, ଆଉ ଚାରିପାଖର ଥଣ୍ଡା ପାଣି... ସେଇ ବିପଦରେ ମଧ୍ୟ ମାନବିକ ପ୍ରେମ ଓ ସାହସର ଏକ "କାହାଣୀ" ମୋ "ହୃଦୟର ଗଭୀରତମ କୋଣରେ ସ୍ଥାନ ପାଇଯାଇଛି । ଏଇ ମୌସୁମୀ ଋତୁ ପ୍ରତିବର୍ଷ "ମନେ ପକେଇଦିଏ" ସେଇ ଭୟ ଆଉ ତା’ପରେ ମିଳିଥିବା ରକ୍ଷା । ରାଜେନ ଦାଦା କହିଥିଲେ, "ବନ୍ୟା ମଣିଷକୁ ଭୟ ଦେଖାଏ, ମାତ୍ର ମଣିଷର ସାହସକୁ ବି ଜାଗ୍ରତ କରେ" । ଏହା ମୋ ଜୀବନର ସବୁଠାରୁ ମହତ୍ତ୍ୱପୂର୍ଣ୍ଣ ପାଠ ଥିଲା । ଆଜି ମଧ୍ୟ ଯେତେବେଳେ ବଡ଼ ବର୍ଷା ହୁଏ, ମୁଁ ରାଜେନ ଦାଦାଙ୍କ କଥା ମନେ ପକାଇଥାଏ ।  କ୍ରମଶଃ......

!! ସୁଶାନ୍ତ କୁମାର ସାସମଲ
ହନୁମାନ ନଗର ଆସ୍କା ରୋଡ଼
ବ୍ରହ୍ମପୁର ଗଞ୍ଜାମ !!

ମୌସୁମୀ ତୃତୀୟ ଭାଗ

ବନ୍ୟା ଓ ଜୀବନର ଭୟାବହ ରାତି