ଜୀବନ ନାମକ ଏହି ରଙ୍ଗମଞ୍ଚ ରେ ଜନ୍ମ ଯେତେବେଳେ ପାଇଁଛୁ ମାନେ ସମସ୍ତଙ୍କୁ ନିଜ ନିଜର କର୍ମ ତ କରିବାକୁ ପଡ଼ିବ। ଏଥିରୁ କେହି ବର୍ତ୍ତି ପାରିବେ ନାହିଁ।ଧରା ପୃଷ୍ଠରେ ଜନ୍ମ ପାଇଁ ଥିବାରୁ ଆମ ସମସ୍ତଙ୍କ ଆଦ୍ୟ ଓ ଆରାଧ୍ୟ ଭଗବାନ ବିଷ୍ଣୁ ବି କର୍ମ କରିବାରୁ ବଞ୍ଚିତ ନ ଥିଲେ ।ସେ ଏହି ଧରା ପୃଷ୍ଠରେ କର୍ମ କରିଥିଲେ ଆଉ ତାହାର ଫଳ ବି ଭୋଗିଥିଲେ ହଁ ଆମେ ତାଙ୍କ କର୍ମକୁ ଲିଳା ର ନାମ ଦେଇଥାଉ।

ବିଭିନ୍ନ ଲୋକ ବିଭିନ୍ନ ମତ କାହାକୁ ଏହି ମନୁଷ୍ୟ ଜୀବନ ପାପ ସଦୃଶ୍ୟ ଲାଗିଥାଏ ତ କାହାକୁ ଲାଗେ କୋଟି କୋଟି ଜନ୍ମ ର ପୁଣ୍ୟ ବଳରେ ମନୁଷ୍ୟ ଜୀବନ ପ୍ରାପ୍ତ ହୋଇଥାଏ।ଆଉ କିଛି କହନ୍ତି ଆର ଜନ୍ମ ରେ କଣ ପାପ କରିଥିଲୁ ବୋଧେ ଏହି ଜନ୍ମରେ ମନିଷ ଯୋନି ରୁ ଧରାପୃଷ୍ଠ ହେଲୁ ସେଇଥି ପାଇଁ ପୂଣ୍ୟ କର୍ମ କରି ଏହି ଯୋନି ରୁ ମୁକ୍ତି ପାଇବା। କାହାରି ମତକୁ ଖଣ୍ଡନ କରିବା ପାଇଁଁ ଆମ ପାଖରେ ତ ଯଥାର୍ଥ ପ୍ରମାଣ ନାହିଁ ନା ଅଛି ବିଶେଷ ଜ୍ଞାନ। ସେଇଥି ପାଇଁ ଏହି ବିଷୟବସ୍ତୁ ଉପରେ ବହୁତ ଆଲୋଚନା କି ବିତର୍କ ନ କରି ଆଗକୁ ବଢିଯିବା ଆମ ଶିର୍ଷକ ଉପରେ ସବିଶେଷ ଧ୍ୟାନ ଦେବାପାଇଁ।

ଏହି ଆମର ଶିର୍ଷକ ଉପରେ ଆପଣଙ୍କ ଧ୍ୟାନ କୁ ଆକର୍ଷଣ କରିବା ପାଇଁଁ ରାମାୟଣର ଗୋଟିଏ ଛୋଟିଆ ଅଂଶକୁ ଆପଣ ମାନଙ୍କ ନିମନ୍ତେ ପରଶିବାକୁ ଯାଉଛି ଖାଇବେ ନିଶ୍ଚୟ।

ମହର୍ଷି ବାଲ୍ମୀକିଙ୍କ ଦ୍ଵାରା ରଚିତ ମହାକାବ୍ୟ ରାମାୟଣ ରୁ ପଦେ:-

ରାମାୟଣ ଏମିତି ଗୋଟିଏ ମହାନ୍ ଗ୍ରନ୍ଥ ଯାହାର ଆଦି ଅଛି ନା ଅନ୍ତ । ଯେତେ ଶ୍ରବଣ କରିଲେ ବି ନୂଆ ହିଁ ଲାଗୁଥାଏ କେବେ ବି ମନ ଭରେନାହିଁ ।ଆଉ ଏହା ବି ନିରାଟ ସତ୍ୟ ଯେ ରାମାୟଣ ଗୋଟିଏ ପୂରାଣ ନୂହେ ଏହା ହଉଛି ଆମର ଇତିହାସ ଆଉ ପ୍ରଭୂ ରାମଚନ୍ଦ୍ର ହେଉଛନ୍ତି ଆମ୍ଭ ମାନଙ୍କର ପୂର୍ବଜ। ସେଇଥି ପାଇଁ ଯେତେବେଳେ ଶ୍ରାଦ୍ଧ କରାଯାଏ ଆମ୍ଭ ମାନଙ୍କର ୭ ପୂର୍ବଜ ମାନଙ୍କୁ ଆମନ୍ତ୍ରଣ କରାଯାଏ ଆଉ ତାଙ୍କର ନାମ ଉଚ୍ଛାରଣ କରାଯାଇ ଥାଏ।ଆଉ ଯେଉଁମାନେ ନିଜର ସାତ ପୂର୍ବଜ ମାନଙ୍କର ନାମ ଜାଣି ନ ଥାଆନ୍ତି ସେମାନେ ପ୍ରଭୁ ରାମଚନ୍ଦ୍ରଙ୍କର ବା କୃଷ୍ଣଙ୍କର ନାମ ଉଚ୍ଚାରଣ କରି ନିଜ ପୂର୍ବପୁରୁଷ ମାନଙ୍କୁ ପିଣ୍ଡଦାନ କରିଥାନ୍ତି।

ଆମେ ସମସ୍ତେ ଏହି ବିଷୟରେ ଅବଗତ ଅଛୁ ଯେ...ଯେ କୋୖଣସି ଜାଗାରେ ରାମାୟଣ ପାଠ କରାଯାଏ ସେଇଠି ହନୁମାନ ପହଞ୍ଚି ଯାଆନ୍ତି ରାମାୟଣ ପରି ସୁମଧୁର କାବ୍ୟ କୁ ଶ୍ରବଣ କରିବା ପାଇଁଁ ପ୍ରଭୁ ରାମଙ୍କର ପରମ ଭକ୍ତ ହନୁମାନ ବିଭିନ୍ନ ଋପ ଧାରଣ କରି ପହଞ୍ଚି ଯାଆନ୍ତି ଆଉ ସେ ସପ୍ତ ଅମର ମଧ୍ୟରୁ ଜଣେ ଯାହାଙ୍କର ମୃତ୍ୟୁ ନାହିଁ ଆଉ ସେ କ୍ଷୁଦ୍ର କଣିକା ଠାରୁ ଆରମ୍ଭ କରି ବିଶାଳକାୟ ରୂପ ବି ଧାରଣ କରିପାରନ୍ତି। ସେଇଥି ପାଇଁ ସେ କେବେ ମର୍କଟ‌, କେବେ ବିହଙ୍ଗ,କେବେ କୀଟ, କେବେ ସରିସୂପ ଆଉ କେବେ ମାନବ ରୂପରେ ରାମାୟଣ ଶ୍ରବଣ କରିବା ପାଇଁଁ ପହଞ୍ଚି ଯାଆନ୍ତି।ଆଉ ଏହା ବି ସତ୍ୟ ଯେ ଯେ କଉଠି ବି ରାମାୟଣ ପଠନ କରାଯାଏ ସେଇଠାରେ ଗୋଟିଏ ସିଟ୍ ଖାଲି ରଖାଯାଇଥାଏ କି ଭଗବାନ ହନୁମାନ ନିଶ୍ଚୟ ଆସିବେ କଥା ଶ୍ରବଣ କରିବା ପାଇଁଁ।ଏହା ହଉଛି ବିଶ୍ବାସ।

ଥରେ ଭାରତ ର ଗୋଟିଏ ମହାନ୍ ମୁନିଋଷି ଯିଏ କି ସମର୍ଥ ଋଷି ରାମଦାସ ନାମରେ ସୁପ୍ରସିଦ୍ଧ ଦିନେ ରାମାୟଣ କଥା କରିବା ପାଇଁଁ ନିଷ୍ପତ୍ତି ନେଲେ।ଆଉ ସେ ରାମ କଥା କରିବା ପାଇଁ ବହୁତ ଦୂର ଦୂର ଯାଏଁ ସୁଖ୍ୟାତି ଅର୍ଜନ କରିଥିଲେ। ଏମିତି କି ତାଙ୍କ ମୁଖରୁ ରାମାୟଣ ପ୍ରବଚନ ଶ୍ରବଣ କରିବା ନିମନ୍ତେ ଦେବତା ମାନେ ବି ପହଞ୍ଚି ଯାଉଥିଲେ।ଏହା ଯେତେବେଳେ ହନୁମାନଙ୍କ କାନରେ ପଢିଲା ସେ ବି ଚାଲିଗଲେ କଥା ଶ୍ରବଣ କରିବା ପାଇଁଁ। ସେଠାରେ ଯାଇ ଦେଖିଲେ ପ୍ରବିତ୍ର ବାତାବରଣ ରେ ରାମ କଥା କରାଯାଉଛି। ହନୁମାନ ଦର୍ଶକ ଦୀର୍ଘା ରେ ବସି କଥା ଶୁଣିବାକୁ ଲାଗିଲେ। ରାମଦାସ ମହର୍ଷି କଥା କ‌ହି ଚାଲୁଥାଆନ୍ତି।ଆଉ ପ୍ରଭୁ ହନୁମାନ ବସି ତାଙ୍କ କଥାକୁ ନିଜର ଅଭିଜ୍ଞତା ସହ ତୂଳନା କରି ଚାଲିଥାଆନ୍ତି। ମଝିରେ ମଝିରେ କହି ଉଠନ୍ତି ହଁ ହଁ ଠିକ୍ ଏମିତି ହିଁ ହୋଇଥିଲା। ଏମିତି କଥା ପହଞ୍ଚିଲା ଯାଇ ଅଶୋକ ବାଟିକା ରେ ଋଷି ରାମଦାସ କହି ଉଠିଲେ ମାଁ ସୀତାଙ୍କୁ ଯେଉଁ ବାଟିକା ରେ ନଜର ବନ୍ଧି କରି ରଖାଯାଇଥିଲା ସେହି ବଗିଚାରେ ସବୁ ପୁଷ୍ପ ଥିଲା ଶ୍ଵେତ ବର୍ଣ୍ଣର .ବା..ଧଳା ରଙ୍ଗର ପୁଷ୍ପ ଏହା ଶୁଣି ହନୁମାନ କହି ଉଠିଲେ ଏ ରୂହ ଟିକେ ରୂହ ମହାଶୟ ଅଶୋକ ବାଟିକା ରେ ଯେଉଁ ଫୁଲ ସବୁ ଫୁଟିଥିଲା ତାହାଥିଲା ନାଲି ରଙ୍ଗର ଧଳା ରଙ୍ଗର ନୂହ। ମହର୍ଷି କହି ଉଠିଲେ ନାହିଁ ବାଳକ ଫୁଲ ଗୁଡ଼ିକ ଥିଲା ନାଲି ରଙ୍ଗର ଏହା ଶୁଣି ହନୁମାନ ରାଗିଯାଇ କହି ଉଠିଲେ ମୁଁ କିଏ ଜାଣିଛି ମୁଁ ହନୁମାନ ଆଉ ଅଶୋକ ବାଟିକା ମୁଁ ଜାଇଥିଲି ତୁମେନୁହ।ଏହା ଶୁଣି ସେଠାକାର ସବୁ ଶ୍ରୋତାଗଣ ଠୋ ଠୋ କରି ହସି ଉଠିଲେ।ଆଉ ଯେହେତୁ ପ୍ରଭୁ ହନୁମାନ ବାଳକ ରୂପ ଧାରଣ କରି କଥା ଶ୍ରବଣ କରିବାକୁ ଯାଇଥିଲେ ସେଠାର ସୈନ୍ୟ ମାନେ ହନୁମାନଙ୍କୁ ସେଠାରୁ ତଡିଦେଲେ।

ହନୁମାନ ସେଠାବରୁ କୈାଧିତ ହୋଇ ପହଞ୍ଚି ଗଲେ ପ୍ରଭୁ ଶ୍ରୀରାମଙ୍କ ପାଖରେ ଆଉ କହି ଉଠିଲେ ପ୍ରଭୂ ଭୂପୃଷ୍ଠ ରେ ଭୁଲ୍ ରାମାୟଣ କଥା ପଠନ କରାଯାଉଛି ମହର୍ଷି ରାମଦାସ କହୁଛନ୍ତି ଅଶୋକ ବାଟିକା ରେ ଶ୍ଵେତ ବର୍ଣ୍ଣର ପୁଷ୍ପ ଫୁଟିଥିଲା। ହନୁମାନଙ୍କ ମୁଖରୁ ଏମନ୍ତ ବଚନ ଶୁଣି ରାମଚନ୍ଦ୍ର କ‌ହିଲେ ଏଥିରେ ତ୍ରୁଟି କଉଠି ରହିଲା ରାମଦାସ ଠିକ୍ କହୁଛନ୍ତି ଅଶୋକ ବାଟିକା ରେ ଶ୍ଵେତ ବର୍ଣ୍ଣର ପୁଷ୍ପ ହିଁ ଫୁଟିଥିଲା।ଏହା ଶୁଣି ହନୁମାନ ପ୍ରଭୁ ଶ୍ରୀରାମଙ୍କୁ କହି ଉଠିଲେ ପ୍ରଭୁ ଆପଣ ତ ଅଶୋକ ବାଟିକା ଯାଇନାହାନ୍ତି ଆପଣ କେମିତି ଜାଣିବେ ସେଠାରେ କଉ ବର୍ଣ୍ଣର ପୁଷ୍ପ ଫୁଟିଥିଲା ମୁଁ ଯାଇ ମାତା ସୀତାଙ୍କୁ ଯାଇ ପଚାରିବି ଏହା ଶୁଣି ଭଗବାନ ରାମ ମୃଦୂ ଢଙ୍ଗରେ ହସିଦେଇ କହିଲେ ହଁଉ ଯାଅ ହନୁମାନ ପ୍ରଭୂ ରାମଚନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ଠାରୁ ବିଦାୟ ନେଇ ବେଗେ ଯାଇ ମାଁ ସୀତାଙ୍କୁ ବି ସେଇ ପ୍ରଶ୍ନ କରିଲେ ମାତା ସୀତା ଜବାବ୍ ରେ କହିଲେ ଶ୍ରୀରାମ ଆଉ ରାମଦାସ ଯାହା କହିଛନ୍ତି ତାହା ଠିକ୍ ଉତ୍ତର। ଅଶୋକ ବାଟିକା ରେ ଶ୍ଵେତ ବର୍ଣ୍ଣର ପୁଷ୍ପ ଫୁଟିଥିଲା କିନ୍ତୁ ଏହାର ଅର୍ଥ ଏହା ନୁହଁ କି ତୁମେ ଭୁଲ୍ ଦେଖିଛ ହନୁମାନ ତୁମେ ଯାହା ଦେଖିଛ ତାହା ବି ଠିକ୍। ହନୁମାନ ପ୍ରତିତ୍ତର ରେ କହିଲେ ଆମେ ଦୁଇଜଣ କେବେ ବି ଠିକ୍ ହେଇପାରିବୁ ନାହିଁ ମାତା କାରଣ ବଗିଚା ରେ କେବଳ ଗୋଟିଏ ରଙ୍ଗର ପୁଷ୍ପ ଫୁଟିଥିଲା। ମାତା କହିଲେ ହଁ ସତ ଯେହେତୁ ତୁମେ ବହୁତ କୈାଧିତ ଥିଲ ଯେ ରାବଣ ମୋତେ ଏଠାରେ ବାନ୍ଧି କରି ରଖିଛି ତୁମ ଆଖି କୈାଧ ରେ ଲାଲ୍ ହୋଇଯାଇଥିଲା ସେଇଥି ପାଇଁ ବାଟିକାର ପୁଷ୍ପ ତୁମକୁ ଲାଲ୍ ରଙ୍ଗର ଦେଖାଯାଇଥିଲା ପୁତ୍ର ଏହା ଶୁଣି ହନୁମାନ ସନ୍ତୁଷ୍ଟ ହୋଇଲେ।ଭାବିଲେ ମାତା ଠିକ୍ କହିଛନ୍ତି ମନରେ ଭାବନା ଯେମିତି ଦୁନିଆ ଦେଖାଯାଏ ସେମିତି।ଶିକ୍ଷକ ର ଉତ୍ତର ସମସ୍ତଙ୍କୁ ମିଳିଯାଇଥିବ।

ବୈଜ୍ଞାନିକ ମତ:-

ପୃଥିବୀରେ କୈାଣସି ପଦାର୍ଥର ରଙ୍ଗ କିଛି ନ ଥାଏ। ସୂର୍ଯ୍ୟ କିରଣ ଯେବେ କୈାଣସି ବସ୍ତୁ ଉପରେ ପଡେ ସେ ଗୋଟିଏ ରଙ୍ଗ ପ୍ରତିଫଳନ କରେ ।ଯେଉଁ ରଙ୍ଗ ପ୍ରତିଫଳନ ହୁଏ ଆମକୁ ବସ୍ତୁ ସେହି ରଙ୍ଗର ଦେଖାଯାଏ।

ଉପସ୍ଥାପନା/ଲେଖ କେମିତି ଲାଗିଲା ନିଜ ମତାମତ ନିଶ୍ଚୟ

ଦେବେ।

ଲେଖକ: ସୁନୀଲ୍ କୁମାର୍ ଚୌଧୁରୀ

Sunil Kumar Choudhury

ଯେମିତି ମନ ସେମିତି ଜୀବନ

Life is Same for All but it all Depends on your Perception