ଏହି ଘଟଣା କୁ କିଛି ଦିନ ଘଟି ସାରିଥାଏ । ଯେହେତୁ ସୋନାଲି ର ବାପା ମା' ମରି ଯାଇଥିଲେ । ତେଣୁ ତାକୁ ମାମୁଁ ଘରେ ଜମାବି ଭଲ ପାଉନଥିଲେ । ତା' ପ୍ରତି ସେତେବି ଧ୍ୟାନ ଦେଉ ନଥିଲେ । ସୋନାଲି ଆଜି ଯୋଉଠି ବି ପହଞ୍ଚି ଥିଲା ସେସବୁ ତାର ନିଜ ଚେଷ୍ଟା ରେ । ବୋହୁତ ଦିନ ଧରି କଲେଜ୍ ନଆସିବା ରୁ କଲେଜ୍ ରେ ସମସ୍ତେ ଭାବି ନେଇଥିଲେ କି ସୋନାଲି ବୋଧେ ଅର୍ଥ ଅଭାବରୁ ପାଠ ଛାଡ଼ି ଦେଇଛି । ବିବେକ ଆଉ ତାର ସାଙ୍ଗ ମାନେ ନିଶ୍ଚିତ ହୋଇ ଯାଇଥିଲେ ଯେ ସେମାନେ ଆଉ କେବେବି ଧରା ପଡ଼ିବେ ନାହିଁ ।
ସମୟାନୁକ୍ରମେ ଗ୍ରୀଷ୍ମ ଛୁଟିର ବେଳ ହେଇଗଲା । ରୋହନ ସମସ୍ତଙ୍କୁ କହିଲା, ମୁଁ ମୋ ଗାଡ଼ି ରେ ସମସ୍ତଙ୍କୁ ଘରେ ଛାଡ଼ି ଦେଇ ଆସିବି । ଚାରି ସାଙ୍ଗ ତା କଥାରେ ରାଜି ହୋଇଗଲେ ।

କଲେଜ୍ ଏବେ ଛୁଟି । ଅନେକ ଦିନ ଧରି ସେମାନଙ୍କର ଦେଖା ହେବ ନାହିଁ । ତେଣୁ ହଷ୍ଟେଲ ରୁ ଘରକୁ ଫେରିବା ଦିନ ପୁର୍ନବାର ଉକ୍ତ ଫାର୍ମହାଉସ ଆଉ ଏକ ଭୋଜିର ଆୟୋଜନ ହେଲା । ଭୋଜି ସରିଲା ବେଳକୁ ସାମାନ୍ୟ ରାତି ହେଇ ଯାଇଥାଏ । ସମସ୍ତେ ଗାଡ଼ି ଧରି ଘର ଅଭିମୁଖେ ଯାତ୍ରା ଆରମ୍ଭ କଲେ । ଫାର୍ମହାଉସ ରୁ ଘରକୁ ଫେରିବା ବାଟରେ ସେହି ଜଙ୍ଗଲ ପଡେ ଯେଉଁଠି ସେମାନେ ସୋନାଲି ର ମୃତ ଶବ କୁ ପୋତି ଥିଲେ । ଜଙ୍ଗଲ ଯେତେ ନିକଟର ହେଉଥାଏ ସେମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଭୟ ସେତେ ବଢ଼ୁଥାଏ । ରୋହନ ଗାଡ଼ି ଚଳାଉ ଥାଏ ଏବଂ ତାହା ସହ ତା'ର ସାଙ୍ଗ ମାନଙ୍କୁ ସାହସ ମଧ୍ୟ ଦେଉଥାଏ । ଜଙ୍ଗଲ ଅତିକ୍ରମ କରିବାକୁ ଆଉ ମାତ୍ର କିଛି ଦୂରତା ଥାଏ । ହଠାତ୍ ଗାଡ଼ି ର ଷ୍ଟାର୍ଟ ବନ୍ଦ ହେଇଗଲା । ରୋହନ ବାରମ୍ବାର ଷ୍ଟାର୍ଟ କରିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କରୁଥାଏ ଏବଂ ସବୁଥର ବିଫଳ ହେଉଥାଏ । ସାଙ୍ଗ ମାନେ ପୁରା ଡରି ଯାଇ ଥାଆନ୍ତି । ରୋହନ ସେମାନଙ୍କୁ ଆଶ୍ଵାସନା ଦେଇ ଗାଡ଼ି ବାହାରକୁ ଗଲା ଗାଡ଼ିକୁ ଚେକ୍ କରିବାକୁ । କିଛି ସମୟ ପରେ ରୋହନ ଫେରି ଆସି କହିଲା, ଗାଡ଼ିଟି ଖରାପ ହେଇ ଯାଇଛି । ଏହା ଶୁଣି ସମସ୍ତେ ଆହୁରି ଅଧିକ ଭୟଭୀତ ହେଇଗଲେ । ଜଙ୍ଗଲ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଅନ୍ଧାର ଥିଲା, ଦୂର ଦୂର ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ତିଳେ ଆତ୍ର ଆଲୋକ ର ଉତ୍ସ ନଥିଲା । ଜଙ୍ଗଲ ଭିତରୁ ଜଙ୍ଗଲି ଜୀବଙ୍କର ବିକଟାଳ ଶବ୍ଦ ଭାସି ଆସୁଥିଲା । ସାଧାରଣତଃ ସେ ସ୍ଥାନର ରୂପ ଏତେ ଭୟଙ୍କର ଥିଲା ଯେ, ଯେକେହିବି ଡରିଯିବ । ଆଉ ଏହି ସ୍ଥାନରେ ଏମାନଙ୍କ କରିଥିବା କୁକର୍ମ ର ଫଳ ତ' ଲୁଚି ରହିଛି ତେଣୁ ଏମାନଙ୍କୁ ଡର ଲାଗିବା ସ୍ଵାଭାବିକ ।
ରୋହନ କହିଲା ଆମ ପକ୍ଷେ ଏ ଗାଡ଼ିକୁ ସଜାଡ଼ିବା ସମ୍ଭବ ନୁହେଁ । ଆଉ ଟିକେ ଆଗରେ ଜଙ୍ଗଲ ଶେଷ ହେଇଯିବ । ସେଠି କୌଣସି ଗାଡ଼ି ସଜାଡ଼ିବା ପାଇଁ ମେକାନିକ୍ ମିଳିଯାଇ ପାରନ୍ତି । ମୋ ସାଙ୍ଗରେ ଦୁଇ ତିନି ଜଣ ଆସ । ଜଙ୍ଗଲ ରାସ୍ତାରେ ମୁଁ ଏକା ଯିବାଟା ଠିକ୍ ହେବ ନାହିଁ । ହେଲେ କାହାକୁ ଗୋଟେ ଗାଡ଼ି ପାଖରେ ରହିବାକୁ ପଡିବ । ଗାଡ଼ିକୁ ଏପରି ଏକୁଟିଆ ଛାଡି ଦେବାଟା ଠିକ୍ ହେବ ନାହିଁ । ଦାମିକିଆ ଗାଡ଼ି ଚୋରି ବି ହେଇପାରେ । ହେଲେ ଭୟରେ ଗାଡ଼ି ପାଖରେ କେହି ରହିବା ପାଇଁ ଚାହୁଁ ନଥିଲେ । ଅତ୍ୟଧିକ ବାଧ୍ୟ କରିବାରୁ ବିବେକ ଗାଡ଼ି ପାଖରେ ରହିବା ପାଇଁ ରାଜି ହେଲା । ସେ ଗାଡ଼ି ଭିତରେ ବସିଥାଏ । ଗାଡ଼ି କୁ ଭଲ ଭାବେ ଲକ୍ କରି ଅନ୍ୟ ମାନେ ଚାଲିଲେ ମେକାନିକ୍ ଖୋଜିବା ପାଇଁ । ବିବେକ କୁ ଭାରି ଭୟ ଲାଗୁଥାଏ । ସାଙ୍ଗ ମାନେ ଯିବାର କିଛି ସମୟ ବିତି ଯାଇଥାଏ । ବିବେକ ସାଙ୍ଗ ମାନଙ୍କୁ ଅପେକ୍ଷା କରି ବସିଥାଏ । ଝରକା କାଚ ବାଟେ ବାରମ୍ବାର ସାଙ୍ଗ ମାନେ ଫେରିଲେ କି ନାହିଁ ଦେଖୁ ଥାଏ । ସେହି ସମୟରେ ବିଜୁଳି ଘଡଘଡି ସହ ପବନ ଆରମ୍ଭ ହେଇଗଲା । ଘଡଘଡି ର ଶବ୍ଦ ଯେତେ ତୀବ୍ର ହେଉଥାଏ, ଜଙ୍ଗଲ ମଧ୍ୟରେ ମଧ୍ୟ ସେତେ ବିକଟାଳ ଶବ୍ଦ ସୃଷ୍ଟି ହେଉଥାଏ । ଏକ ମୂହୁର୍ତ୍ତ ରେ ବିବେକକୁ ଜଙ୍ଗଲ ମଧ୍ୟରୁ କାହାର ଏକ କାନ୍ଦିବାର ଶବ୍ଦ ଶୁଭିଲା । ବିବେକ ଟିକେ ସାହସ ସହିତ ଝରକା ବାଟେ ଦେଖିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କଲା । ସେ ଦେଖିଲା, ଜଙ୍ଗଲର କଳା ଅନ୍ଧାର ଭିତରୁ ଏକ ଧଳା ଆଲୋକ ତା ଆଡ଼କୁ ମାଡ଼ି ଆସୁଛି । ସେ ଚିତ୍ର ଯେବେ ନିକଟତର ହେଲା ବିବେକ ଅସ୍ପଷ୍ଟ ରୂପେ ଏକ ଝିଅ ର ପ୍ରତିଛବି ଦେଖିଲା । ଏକ ତରୁଣୀ ଝିଅ , ଯିଏ କାନ୍ଦି କାନ୍ଦି ତା ଆଡକୁ ଆସୁଛି । ତା ଶରୀର କ୍ଷତାକ୍ତ ହେଇଥାଏ । ବିବେକ ଭୟ ରେ ଚିତ୍କାର କରିବାକୁ ଲାଗିଲା । ହେଲେ ଡୋର୍ ଲୋକ୍ ଥିବାରୁ ତାର ଶବ୍ଦ ବାହାରକୁ ଶୁଭୁ ନଥାଏ । ତାର ଶରୀର ତାଳ ବରଡ଼ା ପରି ଥରୁଥାଏ । ବିବେକ ଏତେ ଡରି ଯାଇଥିଲା ଯେ ସେ ସେହି ଗାଡ଼ି ଭିତରେ ବେହୋସ୍ ହେଇଗଲା ।
ସେପଟେ ବର୍ଷା ଆରମ୍ଭ ହେଇ ଯାଇଥାଏ । ଅନ୍ୟ ସାଙ୍ଗ ମାନେ ଜଙ୍ଗଲ ରାସ୍ତା ମଝିରେ ଥାଆନ୍ତି । ପବନର ବେଗ ଏତେ ବଢ଼ି ଯାଇଥିଲା ଯେ ଆଗକୁ ବଢିବା କିମ୍ବା ପଛକୁ ଫେରିବା ଅସମ୍ଭବ ହେଇ ପଡ଼ିଥିଲା । ତାଙ୍କୁ ନିକଟରେ ଏକ ଭଙ୍ଗା ଘର ଦୃଶ୍ୟମାନ ହେଲା । ଘଡଘଡି ର ଶବ୍ଦ ରେ ଡରିଯାଇ ସେମାନେ ଦୌଡ଼ି ଯାଇ ସେ ଭଙ୍ଗା ଘରେ ପଶିଗଲେ । ଯେଉଁଠାରେ ତାଙ୍କୁ ତାଙ୍କ ମୃତ୍ୟୁ ଅପେକ୍ଷା କରିଥିଲା । ସେଠାରେ ରୋହନ ଆଉ ତାର ତିନି ସାଙ୍ଗକୁ ବିଜୁଳିର ସୂକ୍ଷ୍ମ ଆଲୋକରେ କେହି ଜଣେ ଛିଡ଼ା ହେଇ ଥିବାର ଦୃଶ୍ୟମାନ ହେଲା । ସେମାନେ ଭାବିଲେ ତାଙ୍କ ଭଳି ଆଉ କେହି ଜଣେ ବର୍ଷାରୁ ରକ୍ଷା ପାଇବା ନିମନ୍ତେ ସେଠାରେ ଆଶ୍ରୟ ନେଇଛି । ଏମାନେ ତା ପାଖକୁ ଯିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କଲେ । ଅନ୍ୟ ଏକ ବିଜୁଳିର ପ୍ରଖର ଆଲୋକ ରେ ସେ ଶରୀର ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଦେଖାଗଲା । ସେମାନଙ୍କୁ ଆଉ ବୁଝିବାରେ ଡେରି ହେଲାନି ଯେ ଏ ଶରୀର ହେଉଛି ସୋନାଲିର । ଯାହାକୁ ସେମାନେ କିଛି ଦିନ ପୂର୍ବରୁ ହତ୍ୟା କରିଥିଲେ । ସୋନାଲି ର ସେ ମୃତ ଶରୀର କାନ୍ଦି କାନ୍ଦି କହୁଥାଏ, କାହିଁକି ମୋତେ ମାରିଲ ? ମୁଁ ତୁମ ମାନଙ୍କର କଣ କ୍ଷତି କରିଥିଲି ? କାହିଁକି ମୋର ସବୁ ସ୍ବପ୍ନ ସବୁ ଇଚ୍ଛା କୁ ଅଧୁରା ରଖିଦେଲ ? ମୁଁ କାହାକୁ ବି ଛାଡ଼ିବି ନାହିଁ । ମୋତେ ଯେମିତି ମାରିଛ, ତୁମେ ମାନେ ସମସ୍ତେ ସେମିତି ମରିବ ।
ଚାରି ସାଙ୍ଗ ବୁଝି ସାରିଥିଲେ ଯେ ସେମାନଙ୍କ ମୃତ୍ୟୁ ସୁନିଶ୍ଚିତ । ସେମାନେ ଭୟରେ ପୁରା ଥରୁ ଥାଆନ୍ତି ଏବଂ କାନ୍ଦି କାନ୍ଦି ନିଜ ଜୀବନ ବଞ୍ଚାଇବାକୁ ନେହୁରା ହେଉଥାନ୍ତି । ପୁର୍ନବାର ଏକ ବିଜୁଳିର ଆଲୋକ କୋଠରି କୁ କିଛି ମୂହୁର୍ତ୍ତ ପାଇଁ ଆଲୋକିତ କରିଦେଲା । ଚଟାଣରେ ପଡ଼ିଥାଏ ଏ ଚାରି ସାଙ୍ଗଙ୍କର ମୁଣ୍ଡ କଟା ଶରୀର । ଶରୀର ମଧ୍ୟରୁ ନିର୍ଗତ ରକ୍ତ କଠୋରୀ ମଧ୍ୟରେ କିଛି ଦୂର ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ବୋହି ଯାଇଥାଏ ।
ଏହା ମଧ୍ୟରେ ସେ ଭୟଙ୍କର ରହସ୍ୟମୟୀ ରାତି ପାହି ସକାଳ ହେଇ ଯାଇଥାଏ । ବର୍ଷା ପବନ ବି ଥମି ସାରିଥାଏ । କିଛି ଲୋକ ସେ ରାସ୍ତା ଦେଇ ଯାତାୟାତ ଆରମ୍ଭ କରିଦେଇ ଥାଆନ୍ତି । ଏକ ଭୟଙ୍କର ସଡ଼କ ଦୁର୍ଘଟଣା ଦେଖି କିଛି ଲୋକ ସେଠାରେ ଅଟକି ଗଲେ । ସେମାନେ ଦେଖିଲେ, ଗୋଟେ ଗାଡ଼ି ଏକ ମୋଟା ଗଛରେ ବାଡେଇ ହେଇ ଯାଇଛି । ସେ ଗାଡ଼ିଟି ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଆଗ ଆଡୁ ନଷ୍ଟ ହେଇ ଯାଇଛି । ସେ ଗାଡ଼ିରେ ଥିବା ସବୁ ପିଲାଙ୍କର ମୃତ୍ୟୁ ଘଟିଛି । କେବଳ ଜଣଙ୍କର ନିଃଶ୍ୱାସ ଏବେବି ଚାଲିଛି । ସେମାନେ ପୋଲିସ କୁ ଏ ବିଷୟରେ ଖବର ଦେଲେ । ପୋଲିସ ଆସି ତନାଘନା କରିବାରୁ ସେମାନଙ୍କୁ ଏମାନଙ୍କ ନିକଟରୁ କଲେଜ୍ ପରିଚୟ ପତ୍ର ମିଳିଲା । ପରିଚୟ ପତ୍ର ରୁ ଘର ଲୋକଙ୍କ ଠିକଣା ବାହାର କରି ସେମାନଙ୍କ ଘରକୁ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଘଟଣା ଜଣାଇଲା ପୋଲିସ । ଏକ ଅପମୃତ୍ୟୁ ମାମଲା ରୁଜୁ କରି ଚାରି ମୃତ ଶରୀର କୁ ବ୍ୟବଚ୍ଛେଦ ପାଇଁ ପଠାଇଲା ପୋଲିସ । ଆଉ ଯାହାର ନିଃଶ୍ୱାସ ଏବେବି ଚାଲୁଥିଲା ତାକୁ ମେଡିକାଲ ପଠାଇଲା । ଏମାନେ ଆଉ ଅନ୍ୟ କେହି ନଥିଲେ, ଏମାନେ ଥିଲେ ବିବେକ ଆଉ ତାର ଚାରି ସାଙ୍ଗ । ଚାରି ସାଙ୍ଗଙ୍କର ମୃତ୍ୟୁ ଘଟି ସାରିଥିଲା କେବଳ ବିବେକ ଏକ ମାତ୍ର ହିଁ ଜୀବିତ ଥିଲା । ପିଲା ମାନଙ୍କ ମୃତୁ ଖବର ପାଇ ସେମାନଙ୍କ ପରିବାର ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଭାଙ୍ଗି ପଡ଼ିଥିଲେ ।
ସ୍ଵଳ୍ପ ଦିନରେ ବିବେକ ସୁସ୍ଥ ହେଇ ଘରକୁ ଫେରିଲା । ହେଲେ ସେ ଘରେ ପହଞ୍ଚିବା ପରେ ଜାଣିବାକୁ ପାଇଲା ତା'ର ସାଙ୍ଗ ମାନଙ୍କ ମୃତ୍ୟୁ ସଡ଼କ ଦୁର୍ଘଟଣା ରେ ଘଟିଛି । ହେଲେ ସେଦିନ ସେମାନଙ୍କର କିଛି ଦୁର୍ଘଟଣା ଘଟି ହିଁ ନଥିଲା । ସେ ଜାଣିଥିବା ସତ୍ୟ କିଛି ଭିନ୍ନ ଥିଲା । ଭୟରେ ସେ ଜାଣିଥିବା ସତ୍ୟ ଘଟଣା କୁ କାହା ଆଗରେ ପ୍ରକାଶ କଲା ନାହିଁ । ସେ ଜାଣିଥିଲା ଯେ ଏସବୁ ତାଙ୍କ କର୍ମର ଫଳ । ହେଲେ ତାକୁ କାହିଁକି ଜୀବିତ ଛଡ଼ାଗଲା ସେ ଉତ୍ତର ତାକୁ ମିଳୁ ନଥାଏ । ସେବେଠାରୁ ତାକୁ ଏପରି ଭୟଙ୍କର ସ୍ବପ୍ନ ଆସେ ଆଉ ଆଜି ତା'ର ଏପରି ଅବସ୍ଥା ।

ବିବେକ ମୁଖରୁ ଏତେ ଭୟଙ୍କର ସତ୍ୟର ଅତୀତ ଶୁଣି ସମସ୍ତେ ତାଜୁବ୍ । ସାଧକ ଜଣକ କହିଲେ, ମୁଁ ଏସବୁ ଘଟଣା ପୂର୍ବରୁ ଜାଣି ସାରିଥିଲି । ହେଲେ ଯେତେବେଳେ ସବୁ ସତ ସାମ୍ନା କୁ ଆଣିବା ପାଇଁ ସୋନାଲି ନିଜେ ତତେ ଜୀବିତ ଛାଡ଼ିଛି ମୁଁ କାହିଁକି ସେ ପବିତ୍ର ଆତ୍ମା ର ଶେଷ ଇଛା ଟିକୁ ଜଳାଞ୍ଜଳି ଦେଇଥାନ୍ତି । ସେଥିପାଇଁ ଏସବୁ ଘଟଣା ମୁଁ ତୋ ମୁଖ ରୁ ଶୁଣିବା ପାଇଁ ଚାହିଁଲି ।

ଏତେପରେବି ବିବେକ ର ବାପା ସାଧକ କୁ କହୁଥାନ୍ତି, ଯେମିତିବି ହେଉ ମୋ ପୁଅ କୁ ବଞ୍ଚେଇ ଦିଅନ୍ତୁ । ମୁଁ ମୋର ଏକ ମାତ୍ର ପୁଅ କୁ ହରାଇବାକୁ ଚାହୁଁ ନାହିଁ । ଯେତେ ଅର୍ଥ ଆବଶ୍ୟକ ମୁଁ ଦେବି, ହେଲେ ମୋ ପୁଅର ଜୀବନ ରକ୍ଷା କରନ୍ତୁ ।

ସାଧକ ଜଣକ କ୍ରୋଧିତ ହେଇ କହିଲେ, ଏହି ଅର୍ଥ ର ଗର୍ବ ରେ ହିଁ ଆଜି ବିବେକ ର ଏପରି ଅବସ୍ଥା । କ'ଣ ଆପଣ ଏବେବି ବୁଝି ପାରୁ ନାହାଁନ୍ତି । ମୁଁ କିଛିବି କରି ପାରିବି ନାହିଁ । ଜଣେ ନିରୀହ ଝିଅ ସହ ଏପରି ଅମାନୁଷିକ କାର୍ଯ୍ୟ କରିବାର ପରିଣାମ ବୋହୁତ ଭୟଙ୍କର ହୋଇପାରେ । ଏବେ ଯାହା ନ୍ୟାୟ କରିବେ ମା' କାଳୀ ହିଁ କରିବେ ।

ବିବେକ ର ବାପା ସାଧକ ଙ୍କୁ କହିଲେ , ମୋ ପୁଅ ଠିକ୍ କହିଥିଲା, ତୁ ଜଣେ ଭଣ୍ଡ ବାବା । ତୋ ପାଖରେ କିଛିବି ଶକ୍ତି ନାହିଁ । ମୁଁ ମୋ ଅର୍ଥ ବଳରେ ପୁଅକୁ ଠିକ୍ କରି ଦେଖେଇବି । ଗୋଟେ ସାମାନ୍ୟ ଝିଅ ମୋ ପୁଅର କିଛିବି କ୍ଷତି କରି ପାରିବ ନାହିଁ । ଏହା କହି ନିଜ ପରିବାରକୁ ଧରି ସେଠାରୁ ଚାଲିଯିବାକୁ ଲାଗିଲେ । ସାଧକ ଜଣକ ଅଟକାଇବା କୁ ଚେଷ୍ଟା କଲେ ହେଲେ ସେ ଶୁଣିଲେ ନାହିଁ ।

ଯେତେବେଳେ ବିବେକ ର ଦୁଇ ପାଦ ମନ୍ଦିର ପ୍ରାଙ୍ଗଣ ବାହାରେ ପଡିଛି ସେହିଠାରେ ହିଁ ରକ୍ତ ବାନ୍ତି କରି ସେ ଟଳି ପଡ଼ିଲା । ତାର ମୃତ୍ୟୁ ଘଟି ସାରିଥାଏ । ବିବେକ ର ବାପା ସାଧକ ଙ୍କୁ ଡାକିବାକୁ ମନ୍ଦିର ଭିତରକୁ ପୁର୍ନବାର ଦୌଡ଼ି ଯାଆନ୍ତି । ହେଲେ ସେ ଯାଇ ସାଧକ ବସିଥିବା ସ୍ଥାନରେ ପହଞ୍ଚି ଦେଖନ୍ତି ତ, ସେଠାରେ କେହିବି ସାଧକ ନଥାନ୍ତି । କେବଳ ସାଧକ ବସିଥିବା ସ୍ଥାନରେ ଏକ ପୁସ୍ତକ ରଖା ହେଇଥିଲା । ମନ୍ଦିର ପ୍ରାଙ୍ଗଣରେ ସେ ସାଧକ ଙ୍କୁ ଖୋଜିବା ବୋହୁତ ପାଇଁ ଚେଷ୍ଟା କରନ୍ତି ହେଲେ ସେଠାରେ କେହିବି ନଥିଲେ । ସେ ଯାଇ ସାଧକ ବସିଥିବା ସ୍ଥାନରେ ରଖା ଯାଇଥିବା ପୁସ୍ତକ ଉଠେଇଲେ । ସେ ପୁସ୍ତକର ନାମ ଥିଲା ରହସ୍ୟର ଛାୟାପଥ । ଯେତେବେଳେ ସେ ପୁସ୍ତକର ଫର୍ଦ୍ଦ ଲେଉଟାଇ ପଢ଼ିଲେ, ସେ ଦେଖିଲେ ପୁସ୍ତକଟିରେ ଘଟି ଯାଇଥିବା ପୂର୍ବ ଘଟଣା ଗୁଡ଼ିକ ଟିକିନିଖି ହେଇ ବର୍ଣ୍ଣିତ ହେଇଥାଏ । ପୁସ୍ତକ ପଢିଲା ପରେ ସେ ବୁଝି ଯାଇଥିଲେ ଯେ ଏସବୁ କେବଳ ଏକ ମାୟା ଥିଲା ।

ସମାପ୍ତ ।।

ରହସ୍ୟର ଛାୟାପଥ (ଅନ୍ତିମ ଭାଗ)

ଅନ୍ଧାରରେ ଲୁକ୍କାୟିତ ସତ୍ୟର ସନ୍ଧାନ