ଅନ୍ଧାର କୋଠରୀ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଅଦୃଶ୍ୟ ଥିଲେ ମଧ୍ୟ ବାଦଲ ଖଣ୍ଡର ମିଳନରେ ଅଙ୍କୃତ ବିଜୁଳୀର ଚମକରେ ସାମାନ୍ୟ ମୂହୁର୍ତ୍ତ ଟେ ପାଇଁ ସ୍ୱଳ୍ପ ମାତ୍ର କିଛି କିଛି ଚିତ୍ର ଦୃଷିଭୂତ ହେଉଥାଏ । ଲାଗୁଥାଏ ଯେପରି ଚଟାଣରେ ରକ୍ତର ଧାରା ବହି ଯାଇଥାଏ କିଛି ଦୂରକୁ । ରକ୍ତ ଧାରାର ଆରମ୍ଭ ରେ ଥାଏ ଚାରୋଟି ମସ୍ତକ ବିହୀନ ଶରୀର । ବିବେକ ପାଖକୁ ଯାଇ ଦେଖେ ତ' ଶରୀର ଗୁଡ଼ିକ ଚିହ୍ନା ଚିହ୍ନା ଲାଗୁଥାଏ । ହଁ ଏମାନେ ତ' ତା ସାଙ୍ଗ ମାନେ ସବୁ । ଯେଉଁ ମାନଙ୍କ ସହ ସେ ଏହି ରହସ୍ୟମୟ ଗୃହ ଭିତରକୁ ପ୍ରବେଶ କରିଥିଲା ।
ଏହି ସମୟରେ ବିବେକ ଚିତ୍କାର କରି ଉଠିଲା ଶେଯ ରୁ । ଘର ଲୋକ ସବୁ ଧାଇଁ ଆସି ଦେଖନ୍ତି ତ ବିବେକ ଝାଳରେ ପୁରା ଉବୁଠୁବୁ । ଭୟରେ ଥରୁଥାଏ ସେ । ମା' ତାକୁ କିଛି ସମୟ ନିଜ ଦେହରେ ଜାବୁଡ଼ି ରଖିବା ପରେ ଯାଇ ସେ ଶାନ୍ତ ହେଲା ।

ଯେବେଠୁ ତା'ର ଚାରି ସାଙ୍ଗଙ୍କର ଗାଡ଼ି ଦୁର୍ଘଟଣା ରେ ମୃତ୍ୟୁ ଘଟିଛି ସେବେଠୁ ଏସବୁ ତା ପାଇଁ ନିତିଦିନିଆ ଘଟଣା ପାଲଟି ଯାଇଛି । ଘର ଲୋକ ଅନେକ ସାଧକ ଙ୍କୁ ଦେଖେଇ ସାରିଲା ପରେ ମଧ୍ୟ କିଛି ଫଳପ୍ରଦ ହେଲାନାହିଁ । ପରେ ଡାକ୍ତର ଙ୍କୁ ମଧ୍ୟ ଦେଖେଇଲେ । ଡାକ୍ତର କହିଲେ କି, ସାଙ୍ଗ ମାନଙ୍କ ମୃତ୍ୟୁର ଖବର ତାକୁ ଏକ ବଡ଼ ଆଘାତ ଦେଇଛି । ଯେହେତୁ ସେ ବୋହୁତ ଭାଙ୍ଗି ପଡ଼ିଛି ତେଣୁ ଏସବୁ ସ୍ବପ୍ନ ତାକୁ ଆସୁଛି । କିଛି ଔଷଧ ଗ୍ରହଣ କରିବାକୁ ପରାମର୍ଶ ଦେଲେ ଏବଂ କିଛି ଦିନ ମଧ୍ୟରେ ଏସବୁ ସ୍ଵାଭାବିକ ହେଇଯିବ ବୋଲି ଆଶ୍ଵାସନା ଦେଲେ । ହେଲେ ଏଠାରେ ପ୍ରଶ୍ନ ଆସୁଛି ଯେ, ଏକ ପ୍ରକାର ସ୍ବପ୍ନ ବାରମ୍ବାର ଆସିବା କେବଳ ଏକ ସଂଯୋଗ ନା' କୌଣସି ଏକ ସତ୍ୟ ଘଟଣା ର ପ୍ରତିଛବି ? ବିବେକ ଆଜି କାଲି ବୋହୁତ ନୀରବ ରହୁଥାଏ । କୌଣସି ପ୍ରକାର ପ୍ରଶ୍ନର ଉତ୍ତର ଦେବାକୁ ସେ ପ୍ରସ୍ତୁତ ନଥାଏ । କିଛି ଲୁଚାଇବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କରୁନି ତ' ବିବେକ ?

କାଳ କୁ କାଳ ବିବେକର ସ୍ବାସ୍ଥ୍ୟ ଅବସ୍ଥା ସୁଧୁରିବା ପରିବର୍ତ୍ତେ ଆହୁରି ବିଗିଡିବାରେ ଲାଗିଥାଏ । ସେ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଦୁର୍ବଳ ହେଇ ପଡ଼ିଥାଏ । ଘର ଲୋକ ଚିନ୍ତାରେ ପଡ଼ି ଯାଇଥାନ୍ତି । ବିବେକ ଏକ ସମ୍ଭ୍ରାନ୍ତ ପରିବାରର ପିଲା । ହେଲେ ଯେତେ ଅର୍ଥବଳ ଥିଲେ ମଧ୍ୟ ବିବେକ ପାଇଁ କୌଣସି ପ୍ରକାର ଉପଯୋଗୀ ହେଇପାରୁ ନଥାଏ ।
କୌଣସି ଏକ ସୂତ୍ରରୁ ପରିବାର ଲୋକେ ଜାଣିବାକୁ ପାଇଲେ ଯେ ସହରର ଶେଷରେ ଏକ ଉଚ୍ଚ ପାହାଡ଼ର ପାଦଦେଶରେ ମା' କାଳୀ ଙ୍କ ମନ୍ଦିର ଅଛି । ସେଠାରେ ଜଣେ ମହାନ୍ ସାଧକ ତାଙ୍କର ତନ୍ତ୍ର ସାଧନା କରନ୍ତି । ସେ କାଳେ ବୋହୁତ ଚମତ୍କାରୀ । କୌଣସି ପ୍ରକାର ଅଘଟଣ ଘଟିବା ପୂର୍ବରୁ ତାଙ୍କୁ ଆଭାସ ମିଳିଯାଏ । ଯେକୌଣସି ବ୍ୟକ୍ତି ସେଠାରେ ଯାଇ ମା' କାଳୀ ଙ୍କ ଶରଣ ପଶେ ସେ ସବୁ ବାଧା ରୁ ମୁକ୍ତ ହୋଇଯାଏ ।
ଏତେ ସବୁ କଲା ପରେ ମଧ୍ୟ ବିବେକ ସୁସ୍ଥ ହେଉ ନଥାଏ । ତେଣୁ ପରିବାର ଲୋକ ବିବେକ କୁ ନେଇ ସେଇ ସାଧକଙ୍କ ନିକଟକୁ ଯିବାର ମନସ୍ଥ କଲେ ।

ଆଉ ବେଶୀ ବିଳମ୍ବ କଲେ ବିବେକ ସହ କିଛିବି ଘଟିପାରେ । ତେଣୁ ତା' ପରଦିନ ସକାଳୁ ସକାଳୁ ପୁରା ପରିବାର ବିବେକ କୁ ନେଇ ଉକ୍ତ ମନ୍ଦିର ଅଭିମୁଖେ ବାହାରି ପଡିଲେ । ମନ୍ଦିରରେ ପହଞ୍ଚିଲା ବେଳକୁ ସାଧକ ଜଣଙ୍କ ଧ୍ୟାନରେ ବସିଥାନ୍ତି । ବିବେକର ପରିବାର ସେହି ମନ୍ଦିର ପ୍ରାଙ୍ଗଣରେ ଅପେକ୍ଷା ରେ ବସିଲେ । ଦୀର୍ଘ ସମୟ ପରେ ସାଧକଙ୍କ ଧ୍ୟାନ ଭଙ୍ଗ ହେଲା । ପୁରା ପରିବାର ବିବେକ କୁ ନେଇ ସାଧକଙ୍କ ନିକଟରେ ଯାଇ ବସି ପଡ଼ିଲେ । ବିବେକ ର ବାପା ସାଧକ ଙ୍କୁ ପୁଅର ସମସ୍ୟା ବିଷୟରେ କହିବାକୁ ଆରମ୍ଭ କରିଛନ୍ତି ତ' ସାଧକ ତାଙ୍କୁ ଅଟକାଇଦେଲେ । ସାଧକ ନିଜ ଆଡୁ ଏତେ ଦିନ ଧରି ବିବେକ ସହ ଯାହା ସବୁ ଘଟିଛି ସେସବୁକୁ ଟିକି ନିଖି କରି ବଖାଣି ଗଲେ । ସମସ୍ତେ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ, ସତରେ ଏ ସାଧକ ଜଣଙ୍କ ବଡ଼ ଚମତ୍କାରୀ । ତାଙ୍କ ବିଷୟରେ ଯାହା ବି ସବୁ ଶୁଣି ଥିଲେ ସବୁ ସତ୍ୟ ଥିଲା । ତାଙ୍କୁ ପୂର୍ବରୁ ଏସବୁର ଆଭାସ ହେଇ ସାରିଥିଲା ।

ବିବେକର ମା' କାନ୍ଦି କାନ୍ଦି ସାଧକଙ୍କୁ ନେହୁରା ହେଲେ, ମୋ ପୁଅ କୁ ଠିକ୍ କରିଦିଅନ୍ତୁ ବାବା । ମୁଁ ଆଉ ତା' କଷ୍ଟ ଦେଖି ପାରୁନି । ସାଧକ ତାଙ୍କୁ ଆଶ୍ଵାସନା ଦେଇ କହିଲେ ଯେ, ବ୍ୟସ୍ତ ହେବାର କିଛି ନାହିଁ । ଯାହା କାଳୀ ମା' ଙ୍କ ଆଦେଶ ଥିବା ତାହା ହିଁ ଘଟିବ । ପ୍ରଥମେ ତୁମେ ମାନେ ଯାଇ ମା' ଙ୍କ ଦର୍ଶନ କରିଆସ । ମା' ଙ୍କ ଆଶିଷ ଲାଭ କର । ତା ପରେ ଯାଇ ସମସ୍ୟା ର ସମାଧାନ ବାହାର କରିବା ।

ସାଧକଙ୍କ ଆଦେଶ ମୁତାବକ ସମସ୍ତେ ଯାଇ ମା' କାଳୀ ଙ୍କ ଆଶ୍ରୀବାଦ ଭିକ୍ଷା କରି ଆସି ସାଧକଙ୍କ ନିକଟରେ ପୁର୍ନବାର ପହଞ୍ଚିଲେ । ସାଧକ ବିବେକ କୁ ନିଜ ନିକଟକୁ ଡାକିଲେ ଏବଂ ନୀରବରେ କିଛି ସମୟ ତା' ମୁହଁ କୁ ଚାହିଁବାକୁ ଲାଗିଲେ । କିଛି ମୂହୁର୍ତ୍ତ ପରେ ସାଧକ କହିବାକୁ ଲାଗିଲେ, ନିଜର ସମସ୍ୟା ବିବେକ ନିଜେ ହିଁ ସମାଧାନ କରି ପାରିବ । ମୋ ହାତରେ କିଛି ନାହିଁ । ଯଦି ବିକେକ ସବୁ ସତ୍ୟ ମାନିଯାଏ ତେବେ ହୁଏତ ସବୁ କିଛି ଠିକ୍ ହୋଇଯାଏ ପାରେ । ମା' ଙ୍କ ଦୁଆରେ ସମସ୍ତଙ୍କୁ ନ୍ୟାୟ ମିଳେ ।
ଏହା ଶୁଣି ବିବେକ ଥରିବାକୁ ଲାଗିଲା ଏବଂ କହିବାକୁ ଲାଗିଲା, କି ପ୍ରକାର ସତ୍ୟ । କିଛିବି ସତ୍ୟ ନାହିଁ । ଏ ସାଧକ ଜଣଙ୍କ ଭଣ୍ଡ । ମୋତେ ଏଠାରୁ ନେଇଯାଅ ବାପା । ମୁଁ ଏଠାରେ ରହିବାକୁ ଚାହୁଁ ନାହିଁ । ହେଲେ ସାଧକ ଜଣଙ୍କ ବିବେକ କୁ ଚାହିଁ ହସି ହସି କହିବାକୁ ଲାଗିଲେ, ମୁଁ ସେଇ ସତ୍ୟ ବିଷୟରେ କହୁଛି ଯେଉଁ ସତ୍ୟକୁ ମୁଁ ମୋ ସାଧନା ବଳରେ ଜାଣି ସାରିଛି । ହେଲେ ମୁଁ ଏସବୁ ତୋ ମୁଖରୁ ଶୁଣିବାକୁ ଚାହୁଁଛି । ଏହାହିଁ ତୋ ବଞ୍ଚିବାର ଶେଷ ରାସ୍ତା । ପରିବାର ଲୋକେ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ, କେଉଁ ପ୍ରକାର ସତ୍ୟ ବିଷୟରେ ଜାଣିବାକୁ ଚାହୁଁଛନ୍ତି ସାଧକ ! କିଛି ସମୟ ପାଇଁ ପୁରା ପରିବେଶ ନିସ୍ତବ୍ଧ ହେଇଗଲା । ସମସ୍ତେ ବିବେକ ର ମୁହଁ କୁ ଚାହିଁ ରହିଥାନ୍ତି । କ'ଣ ଘଟିଛି ବିବେକ ସହ ?

କ୍ରମଶଃ...............

ରହସ୍ୟର ଛାୟାପଥ (ଭାଗ-୧)

ଅନ୍ଧାରରେ ଲୁକ୍କାୟିତ ସତ୍ୟର ସନ୍ଧାନ