ସୋନାଲି ନିଜ ଜିଦ୍ ରେ ଅଟଳ ଥିଲା । ସେ ନିଜ ଅଭିଯୋଗ ସପକ୍ଷରେ ସୃଦୁଢ ଭାବେ ଛିଡ଼ା ହେଇଥିଲା । ତେଣୁ କଲେଜ୍ କତୃପକ୍ଷ ବାଧ୍ୟ ହେଇ ସୋନାଲିର ଅଭିଯୋଗ କୁ ଗ୍ରହଣ କଲେ । ହେଲେ ତାଙ୍କୁ ସୋନାଲି ର ଚିନ୍ତା ଘାରୁଥାଏ । ସେ ଜାଣିଥିଲେ ସୋନାଲି ଜଣେ ମେଧାବୀ ଛାତ୍ରୀ । ସେ ଚାହୁଁ ନଥିଲେ ତା'ର ଭବିଷ୍ୟତ ଉପରେ କିଛି ଆଞ୍ଚ୍ ଆସୁ ବୋଲି । ହେଲେ ସୋନାଲିର ଜିଦ୍ ଆଗରେ ସେ ନିରୁପାୟ ହେଇ ସେଇ ପାଞ୍ଚ ଜଣ ପିଲାଙ୍କୁ ନିଜ ପ୍ରକୋଷ୍ଠ କୁ ଡକାଇଲେ ।

କିଛି ସମୟ ପରେ ବିବେକ ଆଉ ତାର ଚାରି ସାଙ୍ଗ ପ୍ରକୋଷ୍ଠ ଭିତରକୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ । ସେତେବେଳେ ସୋନାଲି ପାଖ ଏକ ବେଞ୍ଚ ରେ ବସିଥାଏ । ବେଞ୍ଚ ଟି ପ୍ରକୋଷ୍ଠର ଏକ ପାର୍ଶ୍ଵରେ ପଡ଼ିଥାଏ । ତେଣୁ ସୋନାଲି ସେଠାରେ ବସିଥିବାର ସେମାନେ ଦେଖିପାରି ନଥିଲେ । ସେମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ନୀତେଶ କତୃପକ୍ଷ ଙ୍କୁ ପ୍ରଶ୍ନ କଲା, ସାର୍ ଆମକୁ ଏଠାକୁ କାହିଁକି ଡାକିଲେ ? କ'ଣ ଆମ ପାଖରେ କିଛି କାମ ଥିଲାକି ? କୁହନ୍ତୁ ଆମକୁ ଆମ ଛଡ଼ା ଯଦି ଆପଣଙ୍କୁ ଆଉ କିଏ ହଇରାଣ କରିଛି । ଆମେ ତା କଥା ବୁଝିଦବୁ । ଯେତେହେଲେ ବି ଆପଣ ଆମ ସାର୍ ନା । ଆପଣଙ୍କୁ ହଇରାଣ କରିବାର ଅଧିକାର କେବଳ ଆମ ପାଖରେ ହିଁ ଅଛି ।
ସାମାନ୍ୟ ପରିହାସ ଭରା ବାକ୍ୟ ଥିଲା ଏ । କତୃପକ୍ଷ ଙ୍କୁ ଏ କଥାଟି ବୋହୁତ ଖରାପ ଲାଗିଲା । ପ୍ରଥମେ ତ' ସେ ବୋହୁତ ରାଗି ଯାଇଥିଲେ ହେଲେ ବାଧ୍ୟ ହେଇ ତାଙ୍କୁ ଶାନ୍ତ ହେବାକୁ ପଡ଼ିଲା । ସେ ଚାହିଁଲେ ବି ଏମାନଙ୍କ କିଛି କ୍ଷତି କରି ପାରିବେ ନାହିଁ । ଯଦି କିଛି କରିବାକୁ ବି ଚେଷ୍ଟା କରନ୍ତି, ସିଏ ନିଜ ବିପଦ କୁ ନିଜେ ହିଁ ଡାକିବେ । ତେଣୁ ସେ ନିଜ ରାଗ କୁ ଶାନ୍ତ କରି କହିଲେ, ଦେଖ ତୁମ ମାନଙ୍କ ନା' ରେ ଗୋଟେ ଅଭିଯୋଗ ଆସିଛି ।

କତୃପକ୍ଷ ଙ୍କ କଥା ସରିନଥାଏ, ହେଲେ ସେହି ସମୟରେ ଅଭିଯୋଗ ର ଶବ୍ଦ ଶୁଣି ବିବେକ କହିବାକୁ ଲାଗିଲା, ଦେଖନ୍ତୁ ସାର୍, ଏ କେଉଁ ନୂଆ କଥା କି । ଆମ ନା' ରେ ତ' ସବୁବେଳେ ଅଭିଯୋଗ ଆସେ । ଏହି ଛୋଟ ମୋଟ କଥା ପାଇଁ ଆମକୁ ପ୍ରକୋଷ୍ଠକୁ ଡାକିବା ଠିକ୍ ନୁହେଁ । ଆମର କଲେଜ୍ ରେ ଗୋଟେ ଇଜ୍ଜତ ଅଛି । ଆମକୁ ସବୁବେଳେ ଏଠାକୁ ଆସିବା ଠିକ୍ ଲାଗୁନି । ଆଉ ଯଦି କେବେ ଆମକୁ ଡାକିଛନ୍ତି ଏଠାକୁ ସେଦିନ ଆମକୁ ଚିହ୍ନିବେ ।

ଏହା କହି ସବୁ ସାଙ୍ଗ ସେଠାରୁ ଚାଲି ଯାଉଥିଲେ । ଏହି ସମୟ ରେ ବିବେକ ଧ୍ୟାନ ପାଖ ବେଞ୍ଚ ରେ ବସିଥିବା ସୋନାଲି ଉପରେ ପଡ଼ିଲା । ସେ ପୁର୍ନବାର ପଛକୁ ଫେରି କଲେଜ୍ କତୃପକ୍ଷ ଙ୍କୁ ପଚାରିଲା, ସାର୍ କଣ ଏହି ଝିଅ ଆମ ନା ରେ ଅଭିଯୋଗ କରିଛି କି ? କତୃପକ୍ଷ ନୀରବ ରହିବାଟା ଉଚିତ୍ ମନେ କଲେ ।
ପାଞ୍ଚ ଜଣ ସାଙ୍ଗ କତୃପକ୍ଷ ଙ୍କ ନିରବତା କୁ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ବୁଝି ଯାଇଥିଲେ । ତେଣୁ ସେମାନେ କିଛି ନକହି ସେଠାରୁ ଚାଲିଗଲେ । ଗଲାବେଳେ ବିବେକ ସୋନାଲି କୁ ବୁଲି ବୁଲି ରାଗିକରି ଚାହୁଁଥାଏ । ସେମାନେ ସେଠୁ ଗଲା ପରେ ସୋନାଲି ଆସି କତୃପକ୍ଷ ଙ୍କୁ ପ୍ରଶ୍ନ କଲା, ସାର୍ ଆପଣ ସେମାନଙ୍କୁ କିଛି କହିଲେ ନାହିଁ କାହିଁକି । କିଛି ନ କହିବାରୁ ସେମାନଙ୍କ ମୁହଁ ଦିନକୁ ଦିନ ବଢ଼ି ଚାଲିଛି । ପ୍ରତିଉତ୍ତର ରେ କତୃପକ୍ଷ କହିଲେ, ଦେଖ ମା' ସେମାନେ ବୋହୁତ ଖରାପ ପିଲା । ବାପାର ଟଙ୍କା ବଳରେ ସେମାନେ ବଳୀୟାନ । ସେମାନଙ୍କୁ କିଛି କହିଲେ, ମୋର ବି କ୍ଷତି ହବ ଆଉ ତୋର ବି । ତେଣୁ ମୋ ମତରେ ସେମାନଙ୍କ ସହ ନ ଲାଗିବା ଟା ହିଁ ଶ୍ରେୟସ୍କର । ସୋନାଲି ଟିକେ ଦମ୍ଭ ଦେଖେଇ କହିଲା, ଦେଖନ୍ତୁ ସାର୍ ଆପଣ ସେମାନଙ୍କୁ ଡରୁଥିବେ ହେଲେ ମୁଁ ଡରିନି । ମୋ ଭବିଷ୍ୟତ ଗଠନ ରେ ଯଦି ମୋତେ କିଏ ବାଧା ଦିଏ ମୁଁ ତାକୁ ଯମାବି ଛାଡ଼ିବି ନାହିଁ ।
ଏଠାରେ କହିଲେ କିଛି ଲାଭ ମିଳିବ ନାହିଁ ଭାବିକି ସୋନାଲି ସେଠାରୁ ଚାଲିଗଲା । କଲେଜ୍ କତୃପକ୍ଷ ଙ୍କ ନିକଟରେ କେବଳ ସୋନାଲି ର ସୁରକ୍ଷା ନିମନ୍ତେ ଭଗବାନ ଙ୍କ ନିକଟରେ ପ୍ରାର୍ଥନା କରିବା ବ୍ୟତୀତ ଆଉ କୌଣସି ଉପାୟ ନଥିଲା ।

ସୋନାଲି ପ୍ରକୋଷ୍ଠ ରୁ ବାହାରକୁ ବାହାରିଲା ବେଳକୁ ଏ ପାଞ୍ଚ ସାଙ୍ଗ ତାକୁ ବାହାରେ ଅପେକ୍ଷା କରିଥିଲେ । ସୋନାଲି ଏମାନଙ୍କୁ ନଦେଖିଲା ପରି ସେଠାରୁ ଚାଲି ଯାଉଥିଲା । ହେଲେ ବିବେକ ସୋନାଲି ର ହାତକୁ ଟାଣି ସେଠାରେ ତାକୁ ଅଟକାଇ ଦେଲା । ସୋନାଲି ର ଏସବୁ ଧର୍ଯ୍ୟ ବାହାରେ ହେଇ ଯାଇଥିଲା । ସେ ରାଗିଯାଇ ବିବେକ ର ଗାଲରେ ଏକ ଶକ୍ତ ଚାପୁଡ଼ା ବସେଇ ଦେଲା । ଆଉ କହିଲା, ତୋର ସାହସ କେମିତି ହେଲା ମୋ ହାତ ଧରିବାକୁ ।
ସମସ୍ତେ କିଛି ସମୟ ପାଇଁ ନୀରବ ପାଲଟି ଯାଇଥିଲେ । ଦାନ୍ତ କଟମଟ କରି ବିବେକ କହିଲେ, କିଛି ଠିକ୍ କଲୁନି ତୁ । ପ୍ରଥମେ ତ ଆମ ନା ରେ ଅଭିଯୋଗ କଲୁ ଆଉ ତା' ପରେ ମୋତେ ଚାପୁଡ଼ା ମାରିଲୁ । ଏହାର ପରିଣାମ ବୋହୁତ ଭୟଙ୍କର ହେବ । ମୁଁ ଛାଡିବିନି ତତେ । ଏହା କହି ତା' ସାଙ୍ଗ ମାନଙ୍କୁ ଧରି ସେଠାରୁ ସେ ଚାଲିଗଲା । ସୋନାଲି ପଛରୁ କହୁଥାଏ, ଆରେ ଯା ଯା, ମୁଁ ତୋ ପରି ବହୁତ୍ ଦେଖିଛି । ମୁଁ ତତେ ଡରିଛି ନା' କ'ଣ ?

ସୋନାଲି ସିନା ବିବେକ କୁ ଉତ୍ତର ଦେଇ ଚାଲି ଆସିଲା । ହେଲେ ତାକୁ ବୋହୁତ ଭୟ ଲାଗୁଥାଏ । ସେପଟେ ବିବେକ ପୁରା କ୍ରୋଧ ରେ ଜର୍ଜରିତ । ରାଗରେ ରକ୍ତ ଚାଉଳ ଚବାଉ ଥାଏ ସେ । ଗୋଟେ ଝିଅ ଠାରୁ ମାଡ଼ ଝାଇ ଆସିଥିବାରୁ ସାଙ୍ଗ ପିଲା ମାନେ ତାର ପରିହାସ କରୁଥାନ୍ତି , ଯାହା ଫଳରେ ତାର ରାଗ ଆହୁରି ଭୀଷଣ ହେଉଥାଏ । ହେଲେ କିଛି ସମୟ ପରେ କ'ଣ ଗୋଟାଏ ଚିନ୍ତା କରି ଶାନ୍ତ ପଡିଯାଇଥାଏ ବିବେକ ।
ବିବେକ ମନରେ କ'ଣ ଚାଲିଥିଲା ? କାହିଁକି ହଠାତ୍ ସେ ଏମିତି ଶାନ୍ତ ହେଇଗଲା ? ଏହା କୌଣସି ଝଡ ପୂର୍ବର ନିରବତା ନୁହେଁ ତ' ?

କ୍ରମଶଃ...............

ରହସ୍ୟର ଛାୟାପଥ (ଭାଗ-୩)

ଅନ୍ଧାରରେ ଲୁକ୍କାୟିତ ସତ୍ୟର ସନ୍ଧାନ