ମୁଁ ହେଉଛି ସେଇ ଅମାର ପଥିକ ଜିଏ ଆଜିବି ଜୀବନର ଦିଗହରା ନୌକାର ନାବିକ ବିହୀନ ବାଟୋଇ। ରାତିର ବାସ୍ତବତାକୁ ଭଙ୍ଗ କରିବାକୁ ଅନେକ ସମୟରେ ଅଶ୍ରୁର ଲୋତକ ଠପ୍ ଠପ୍ ବୋହି ଦେଇଥାଏ। ଆଖିର ଅସୁମାରୀ ସ୍ବପ୍ନକୁ ପୂରଣ କରିବା ପାଇଁ ଆଜିବି ମୁଁ ନବଯୌବନ ର ଚିତ୍ରଲେଖ ସଦୃଶ କୀର୍ତ୍ତିକୁ ଧରି ପୁନଃଜୀବିତ। କାବ୍ୟ କବିତାର ହାସ୍ୟାସ୍ପଦ ଫର୍ଦର ଶେଷ ପ୍ରାନ୍ତରରେ ଉପଲବ୍ଧ ଧାଡ଼ିର ଅପେକ୍ଷାରତ ଶେଷ ବାକ୍ୟ।

ବେଳେବେଳେ ଭାବେ ମୋ ସହ କାହିଁକି ଏମିତି ହେଉଛି। କନ ସତରେ ଏଇ ମାନବ ଜାତିକୁ ଟିକେ ପ୍ରେମ ଦେବା ଏତେ ବଡ଼ ପାପ ନା ଚାଳନାମୟ ଦୁନିଆରେ ନିଜକୁ ଅସଜଡ଼ା ଭାବେ ପ୍ରତିପାଦିତ କରିବା ମସ୍ତ୍ ବଡ଼ ଭୁଲ୍। ଜୀବନ ଯୁଦ୍ଧରେ ବିଜୟ ର ସ୍ଵାଦ ପାଇବା ପାଇଁ ଏଠି ଲୋକମାନେ ନିଜର କିଏ ପରର ବୋଲି ମଧ୍ୟ ବିଚାର କରନ୍ତି ନାହିଁ। ସ୍ଵାର୍ଥର ସମୁଦ୍ରରେ ବୁଡ଼ି ବୁଡ଼ି କେବଳ ତିମି ଖୋଜି ଖୋଜି ଏମାନେ ସର୍ବଶେଷରେ ତିମିଆଖିଆ ମାଛ ପାଇଥାନ୍ତି। କୋହ ଭରା କଣ୍ଠରେ କେତେ ନେହୁରା ହେଇଛି, ବୁଝେଇଛି, ଅତୀତ ର ଅନେକ ଗୁଡ଼ିଏ ସାଉଁଟି ଥିବା ସ୍ମୃତିକୁ ବରାବର ଆଲୋଚନା କରିଛି , ମାତ୍ର ଆଲୋକଜାଣ୍ଡର ଙ୍କ ଭଳି ସେଇ ଅଭୁଝା ମନକୁ ଦିଗବିଜୟ କରିବାକୁ ଆସି ସେଇ ବିତାଡିତ (ନାଁ ଆଉ ନୁହେଁ) ର ଉତ୍ତରରେ ପୁନଃ ପରାଜିତ ହେଇଛି। ଭୟ ଓ ଆଶଙ୍କାରେ ରେ ପ୍ରଳାପ କରିଛି, ନିଜ ଲେଲିହାନ କମ୍ପିତ ମନକୁ ଦୂରରୁ ଟାଣିଆଣି ସଠିକ୍ ମାର୍ଗରେ ପରିଚାଳିତ ହେବା ପାଇଁ ପ୍ରସ୍ତୁତ କରିଛି। ହେଲେ ମୁଁ ଆଜି ପରାଜିତ ନାୟକ।

କ୍ରମଶଃ....

(ସବ୍ୟସାଚୀ ସେନାପତି)

ରାତିର ଜାଗ୍ରତ ନାୟକ

ନିସ୍ତବ୍ଧ ରାତିର ଜାଗ୍ରତ ନାୟକ