ସ୍ଥାନ :- ବଙ୍ଗଲୋ ର ତଳ ମହଲା ଓ ଅସ୍ଥି ଘର
ସମୟ :- ରାତି ୧:୦୧ AM

ପୂର୍ବରୁ ଘଡି ମଧ୍ୟରୁ ଏଭଳି କଥା ଶୁଣି ଦେବାନନ୍ଦ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ହୋଇଯାଇଛନ୍ତି। ଏତିକି କହି ଘଡି ପୁନଃ ବନ୍ଦ ହୋଇଯାଇଛି। ଘଡ଼ି ବନ୍ଦ ହେବା ସହ ଘଡ଼ି ମଧ୍ୟରୁ ମାନବ ଶରୀରର ଅଙ୍ଗର କିଛି ଅଂଶ ବାହାରି ଆସୁଛି ବାହାରକୁ। ପୁଣି ଆଖି ପିଛୁଳାକେ ସବୁ କିଛି ଗାୟବ ହେଇଯାଉଛି। ଏଭଳି ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ଓ ଭୟଙ୍କର ଦୃଶ୍ୟ ଦେଖି ସମସ୍ତେ ଡରରେ ଥରୁଛନ୍ତି।

ସେହି ସମୟରେ ସ୍ବର୍ଣ୍ଣପ୍ରଭାଙ୍କ ଶରୀର ଭିତରେ ଅମୃତାଙ୍କ ଆତ୍ମା ପ୍ରବେଶ କରିଛି। ପୁଣି ସେ ଦେବାନନ୍ଦକୁ ଆକ୍ଷେପ କରି ପୂର୍ବର ସବୁ କଥା କହିଯାଇଛନ୍ତି। ଏବେ ଦେବାନନ୍ଦ ଅମୃତାଙ୍କ କଥା ଶୁଣି ତାଙ୍କ ପୂର୍ବ ଜନ୍ମ ସମ୍ପର୍କରେ କିଛି ଅନିଶ୍ଚିତ କଥା ଜାଣିପାରିଛନ୍ତି।

ବର୍ତ୍ତମାନ ଘଡ଼ିରେ ଏବେ ସମୟ ୧:୦୨ AM — ସେଇ ବଙ୍ଗଲୋ ଏବେ ନିଜ ଆକାର ବଦଳାଇ ଭୟଙ୍କର ରୂପ ନେଉଛି। ସେଇ ସମୟରେ ତଳଘରର ଚଟାଣ ମାଟି ଭିତରକୁ ଧସି ଯାଇଛି ଏବଂ ସେଠି ଏକ ଗଭୀର ଗୁମ୍ଫା ଭଳି କିଛି ଦେଖାଯାଉଛି।
ଏବେ ଏସବୁ ଦେଖି ଘଣ୍ଟିଆ ବୃଦ୍ଧ ବିଚଳିତ ହୋଇ କହିଲେ କି ଏଇଟା ହେଉଛି ସେଇ "ଅସ୍ଥି ଘର"।

ଦେବାନନ୍ଦ ଏବେ କିଛି ଭାବି ଗୁମ୍ଫା ଭିତରକୁ ପାଦ ଦେଲେ ଏବଂ ସେ ଭିତରେ ଅସ୍ଥି ଆକୃତିର ଗଢ଼ା ଯାଇଥିବା ଅନେକ ମୂର୍ତ୍ତି ଅଛି। ସେଠାରେ ଥିବା ଏକ ଚଟାଣ ଉପରେ ଲେଖା ଅଛି କି -
“ପ୍ରତି ମୃତ ଶରୀର ଏଠି ତାଙ୍କ ଅପୂର୍ଣ୍ଣ ପ୍ରେମକୁ ପାଇବା ପାଇଁ ଅପେକ୍ଷା କରିଛି। ତୁମେ ଯଦି ଏଠି ଅସ୍ଥି ଖୋଜିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କର, ତେବେ ତୁମ ନିଜ ଅସ୍ଥି ବି ଏଠି ପାଇପାର!” ସେ ଲେଖା ପଢି ଦେବାନନ୍ଦ ଟିକେ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ହୋଇଗଲେ ଆଉ ଭାବିଲେ, ମୋ ଅସ୍ଥି ! ମୁଁ ତ ଏବେ ଜୀବିତ, ତେବେ ମୋ ଅସ୍ଥି ଏଠିକୁ ଆସିବ କିପରି ? ଏହା ଭାବି ସେ ଯେତେବେଳେ ଅସ୍ଥି ଖୋଜିବା ପାଇଁ ଲାଗିଲେ ସେତେବେଳେ ତାଙ୍କ ହାତ ଏକ ମୃତ ମୁଣ୍ଡ ଉପରେ ପଡ଼ିଲା। ଦେବାନନ୍ଦଙ୍କ ହାତ ସେ ମୁଣ୍ଡ ଉପରେ ପଡିବା କ୍ଷଣି ସେ ମୃତ ମୁଣ୍ଡଟି ଜୋରରେ ଚିତ୍କାର କରି କିଛି କହିବାକୁ ଲାଗିଲା।
ଆଉ କହିଲା, “ମୁଁ ତୁମର ଭୂତପୂର୍ବ ଶରୀର – ଆଉ ମୁଁ ହିଁ ତୁମେ, ଆଉ ତୁମେ ହିଁ ମୁଁ ! ଆଉ ମୁଁ ହିଁ ଦେବାନନ୍ଦ।

ସେ ମୃତ ମୁଣ୍ଡକୁ ଛୁଇଁବା ପରେ ଦେବାନନ୍ଦଙ୍କୁ ଏକ ଶକ୍ତ ଧକ୍କା ମିଳିଲା ଯେମିତି ତାଙ୍କ ଶରୀରରେ ବିଦ୍ୟୁତ ପ୍ରବାହ ହୋଇଛି — ପରେପରେ ସେ ଦେଖିଲେ ତାଙ୍କ ଭିତରକୁ ଏକ ଆତ୍ମା ପ୍ରବେଶ କରୁଛି ଏବଂ ସେହି କ୍ଷଣି ତାଙ୍କର ପୂର୍ବଜନ୍ମର ସ୍ମୃତି ତାଙ୍କ ଆଖି ଆଗରେ ଝଲସି ଉଠିଛି। ସେ ଦେଖୁଛନ୍ତି ଯେ ସେ ଅମୃତାଙ୍କୁ ବିବାହ କରିବା ପାଇଁ କଥା ଦେଇ କଥାକୁ ରଖି ପାରିନଥିଲେ। ଅମୃତା ବିବାହ ମଣ୍ଡପରେ ଦେବାନନ୍ଦଙ୍କୁ ଅପେକ୍ଷା କରିଥିବା ବେଳେ ସେ ବିବାହ କରିବା ପାଇଁ ଆସିନଥିଲେ। ଦେବାନନ୍ଦ ତାଙ୍କୁ ଧୋକା ଦେଇ ବିବାହକୁ ଭାଙ୍ଗିଦେଇଥିଲେ । ଅମୃତା ବିବାହ ଦିନ ବହୁତ ଅପେକ୍ଷା କରିବା ପରେ ବିବାହର ଲଗ୍ନ ଗଡ଼ିଯିବା କ୍ଷଣି ସେ ଏସବୁ ସହି ନପାରି ଆତ୍ମହତ୍ୟା କରିବା ପାଇଁ ସେ ବଙ୍ଗଲୋରେ ଆସି ପହଞ୍ଚି କିଛି ନଭାବି ଆତ୍ମହତ୍ୟା କରିଦେଲେ। ସେ କାଳରାତ୍ରିରେ ଘଡ଼ିରେ ସମୟ ଥିଲା ୧:୦୧ AM । ଅମୃତାଙ୍କ ମୃତ୍ୟୁ ଦିନ ହିଁ ଆରମ୍ଭ ହୋଇଥିଲା ଏହି “୧:୦୧ AM ର ଅଭିଶାପ”।

ଏବେ ବଙ୍ଗଲୋର ହଲ ଭିତରେ ସ୍ବର୍ଣ୍ଣପ୍ରଭାଙ୍କ ଶରୀର ଏବେ ଭୟାନକ ଆକୃତି ବଦଳାଉଛି – ଏହା ମାନବୀୟ ନୁହେଁ, ଏକ ଦୀର୍ଘ ଶରୀର ,କଳା ମଚମଚ ଆଖି ଯାହା ମଧ୍ୟରେ ଅଗ୍ନିର ଶିଖା ଜଳୁଛି। ଆଉ ବାହାରେ ଅଗ୍ନିର ଭୟାନକ ନିଆଁ ଜଳୁଛି ଦେଖିଲେ ଲାଗେ ଯେମିତି ଲାଗୁଛି ପ୍ରାୟଶ୍ଚିତର ନିଆଁ।
ସ୍ବର୍ଣ୍ଣପ୍ରଭାଙ୍କ ଶରୀର ମଧ୍ୟରେ ଅମୃତା ଥାଇ ଚିତ୍କାର କରି କହୁଛନ୍ତି, ମୁଁ ମୃତ୍ୟୁ ପରେ ତୁମ ପ୍ରେମ ଖୋଜିନଥିଲି ଦେବାନନ୍ଦ – ମୁଁ ଚାଁହୁଥିଲି ତୁମେ ନିଜେ ଅନୁତାପ କର । ଏବେ ତୁମର ଅନ୍ତିମ ପରୀକ୍ଷା – "ମୋ ପାଇଁ ମୃତ୍ୟୁ ବା ତୁମ ପାଇଁ ଆତ୍ମଦାନ!"

ସେହି ସମୟରେ ଦେବାନନ୍ଦ ଅମୃତାଙ୍କ ଅସ୍ଥି ଖୋଜି ପାଇଯାଆନ୍ତି ଏକ କ୍ଷୁଦ୍ର ଚମକୁଥିବା କୋଠରୀ ଭିତରେ। ସେ ଏହାକୁ ସ୍ବର୍ଣ୍ଣପ୍ରଭାଙ୍କ ପାଖକୁ ନେଇ ତାଙ୍କ ମୁଣ୍ଡରେ ସ୍ପର୍ଶ କରି ଦେବାନନ୍ଦ କହିଲେ, “ମୁଁ ତୁମ ଆତ୍ମାକୁ ଶାନ୍ତି ଦେବାପାଇଁ ଚାହେଁ ଅମୃତା। ମୋ ଭୁଲ୍ ପାଇଁ ତୁମେ ତୁମ ଜୀବନ ଦେଇଛ। ମୁଁ ହିଁ ତୁମର ହତ୍ୟାକାରୀ ଅମୃତା। ମୋତେ ପାରିବ ଯଦି କ୍ଷମା କରିଦେବ ଅମୃତା। "

ସ୍ବର୍ଣ୍ଣପ୍ରଭା ସେହି ଅସ୍ଥି ଛୁଇଁବା ମାତ୍ରେ ଚିତ୍କାର କରି ତଳେ ପଡ଼ିଯାନ୍ତି ଏବଂ ତାଙ୍କ ଶରୀରରୁ ଅମୃତାଙ୍କ ଆତ୍ମାର କଳା ସାୟା ଆସ୍ତେ ଆସ୍ତେ ବାହାରିଯାଏ। ଏବେବି ସ୍ବର୍ଣ୍ଣପ୍ରଭା ବେହୋସ ହୋଇ ରହିଛନ୍ତି। ଘଡ଼ି ଏବେ ଚାଲୁଛି – କିନ୍ତୁ ଏଥିରେ ଏବେ ଟିକ୍-ଟିକ୍ ଶବ୍ଦ ନୁହେଁ ବରଂ ଏହା ଦେବାନନ୍ଦଙ୍କ ହୃଦୟର ଅନୁକମ୍ପିତ ଶବ୍ଦ।
ଏବେ ସ୍ବର୍ଣ୍ଣପ୍ରଭା ଆସ୍ତେ ଆସ୍ତେ ଆଖି ଖୋଲିଛନ୍ତି ଓ ପୁନଶ୍ଚ ସୁସ୍ଥ ରୁପକୁ ଫେରିଆସିଛନ୍ତି। ଆଉ ଏବେ ଅମୃତାଙ୍କ ଅତୃପ୍ତ ଆତ୍ମା ମଧ୍ୟ ଶାନ୍ତି ପାଇଛି।
ଏବେ ଘଣ୍ଟିଆ ବୃଦ୍ଧ ସ୍ମିତ ହସି କହିଲେ:
“ଦେବାନନ୍ଦ ତୁମେ ମୃତ୍ୟୁ ଚୟନ କଲ ନାହିଁ – ତୁମେ ପ୍ରାୟଶ୍ଚିତ ଚୟନ କଲ। ଘଡ଼ି ଏବେ ଏକ ଆତ୍ମା ବଞ୍ଚାଇଲା – ବରଂ ତୁମକୁ ଏବେ ନୂଆ ଜନ୍ମ ଦେଲା।
ବର୍ତ୍ତମାନ ଘଡ଼ ଏବେ ଫେରି ଚାଲିଛି ଅତି କ୍ଷୁଦ୍ର ଟିକ୍-ଟିକ୍ ଶବ୍ଦ କରି। ଶବ୍ଦ କ୍ଷୁଦ୍ର ହେଲେ ମଧ୍ୟ ତାର ଭୟଙ୍କର ଶବ୍ଦ ସମସ୍ତଙ୍କ କାନକୁ କମ୍ପେଇ ଦେଉଥିଲା।

ସେହି ବଙ୍ଗଲୋରେ “ଅନେକ ଆତ୍ମା ମୁକ୍ତି ନ ପାଇ ରହିଥିଲେ ଯେ କେହି ଆସି ପ୍ରାୟଶ୍ଚିତ କଲେ ସେମାନେ ମୁକ୍ତ ହେବେ। ଶେଷରେ ତୁମ ପ୍ରାୟଶ୍ଚିତ୍ତ ତାଙ୍କୁ ମୁକ୍ତ କଲା। ଏବେ ଯାଇ ଏକ ଅଭିଶାପ ଶେଷ ହେଲା – କିନ୍ତୁ ଏହା ଆରମ୍ଭ ଥିଲା ଅନ୍ୟ ଏକ ଭୟଙ୍କର ସଂକେତର। "

ପରେ ସେମାନେ ସେଠୁ ବାହାରିବା ସମୟରେ ତଳ ଘରର ଏକ କାନ୍ଥ ଆକସ୍ମିକ ଭାବେ ହଠାତ ଭୁଶୁଡି ପଡିଲା। ତାହା ମଧ୍ୟରୁ ଭୟଙ୍କର ଚିତ୍କାର ସହ ବିଭିନ୍ନ ପ୍ରକାରର ଭୟଙ୍କର ଶବ୍ଦ ଶୁଭୁଥିଲା। ସେତେବେଳେ କେହିଜଣେ ଦେବାନନ୍ଦଙ୍କୁ ବହୁତ ଜୋରରେ ଟାଣିନେଇ ଭିତରକୁ ଠେଲିଦେଲା। ସେ ଭିତରକୁ ପଶିଲେ ସେଠି ଚଟାଣ ତଳେ ଆଉ ଏକ ଗୁପ୍ତ ଘର ଥିଲା। ଯାହାର ଦ୍ୱାର ପଛପଟୁ ଆସୁଥିଲା ରକ୍ତର ଗନ୍ଧ ଓ ଅଜଣା ଜନ୍ତୁର ଗର୍ଜନ।
ସେଠାରେ ଲୁଚାଯାଇଥିଲା ଏକ ପୁରୁଣା ବାକ୍ସ ଯାହା ମାଟିରେ ପୋତି ହୋଇଯାଇଥିଲା। ଦେବାନନ୍ଦ ବାକ୍ସ ମାଟି ତଳୁ ବାହାର କରି ଆଣିଲେ ଓ ସେ ବାକ୍ସ ଖୋଲିଲେ।
ସେ ବାକ୍ସ ମଧ୍ୟରେ ଥିଲା ଏକ ଅସ୍ଥି, ଚିଠି ଓ ଗୋଟିଏ ପୁଟୁଳି। ସେଠୁ ହଠାତ୍ ଏକ ଭୟଙ୍କର ହସ ହସି ହସି କହିଲା
“ତୁମେ ଦିନେ ମୋ ନିଜ ଦୁଃଖ ଦେଖି ହସିଥିଲ – ଏବେ ମୁଁ ତୁମ ଦୁଃଖ ଦେଖି ହସିବି!”

ଏସବୁ ଶୁଣି ଦେବାନନ୍ଦ ଅତି ଭୟରେ ଚିତ୍କାର କଲେ – କିନ୍ତୁ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟର କଥା ଯେ ସେଠି ସେମିତି କିଛି ବି ଘଟିନଥିଲା। ଏ ସବୁ ଦୃଶ୍ୟ ଥିଲା ତାଙ୍କ ମନର ଭ୍ରମ। ଏହି ସବୁ ଦୃଶ୍ୟ ଆସୁଥିଲା ତାଙ୍କ ମନର ମଧ୍ୟରୁ। ଘଣ୍ଟିଆ ବୃଦ୍ଧ ପୁଣି ସେଠି ପହଞ୍ଚି ଦେବାନନ୍ଦନକୁ ଏହି ଭୟଙ୍କର ଦୃଶ୍ୟ ପଛର ସତ୍ୟ କହିଲେ: “ତୁମ ପ୍ରାୟଶ୍ଚିତ୍ତ ଅଧୂରା, ତୁମର ଅଭିଶାପ ଏହି ଘରେ ନୁହେଁ... ତୁମ ନିଜ ଅନ୍ତର ମନ ଭିତରେ! ଯେପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ତୁମେ ନିଜେ ନ ମାନିବ, ତୁମର ମୃତ୍ୟୁ ହେବା ସତ୍ୟ ତା ସହ ଏଠାରୁ ଆମେ କେହିବି ବାହାରିପାରିବା ନାହିଁ।”
ଦେବାନନ୍ଦ ନିଜର ଅନ୍ତର ଆତ୍ମାକୁ ଦେଖିଲେ – ଯେଉଁଠି ସ୍ବର୍ଣ୍ଣପ୍ରଭା ଓ ଅମୃତାଙ୍କ ଅନ୍ତିମ ଚିତ୍କାର ଗୁଞ୍ଜି ଉଠୁଛି ତାଙ୍କ ହୃଦୟ ମଧ୍ୟରେ ଆଉ ସେଇଟା ହେଉଛି ତାଙ୍କ ଭ୍ରମର ଅସ୍ଥି ଘର।
ଏବେ ଘଣ୍ଟିଆ ବୃଦ୍ଧର କଣ୍ଠସ୍ବର ଧୀରେ ଧୀରେ ଶୁଭାଗଲା।
"ପ୍ରତି ଘର ଶେଷ ହୁଏ ତାହା ଭିତରେ ଅପରାଧ ମନରୁ ହିଁ ବାହାରେ – ତୁମେ ଯେପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ନ ମାନିବ ତୁମେ ଦେଖିବ ତୁମ ପାପର ସୃଷ୍ଟି, ତୁମର ହୃଦୟ ହେବ..."।
ଦେବାନନ୍ଦ ବୁଝିପାରିଲେ ଯେ "ଘର ଅଶୁଦ୍ଧ ନୁହେଁ, ତାଙ୍କ ମନ ହେଉଛି ଅଶୁଦ୍ଧ।" ଅମୃତାଙ୍କ ପ୍ରେମ ଯାହା ତିଆରି ହୋଇଥିଲା ଭୟ ଓ ଅନୁତାପର ଆଢୁଆଳରେ। ସିଏ ଏବେ ଶୁନ୍ୟରେ ବିଲୀନ।

ଦେବାନନ୍ଦ ପୁଣି ଦେଖନ୍ତି ଅସ୍ଥି ବାକ୍ସ ଖୋଲିବା ସହ ଏକ ଭୟଙ୍କର ହୃଦୟକମ୍ପୀ ଦୃଶ୍ୟ। ବାକ୍ସ ଭିତର ଅସ୍ଥି ଗୁଡିକ ବ୍ରହ୍ମାଣ୍ଡ ର ଗୁଞ୍ଜନ ଭଳି ଭୟଙ୍କର ରଡି କରୁଛନ୍ତି।ଆଉ ଚିତ୍କାର କରି ଜୋରେ ଜୋରେ କହୁଛି,"ତୁମେ ମୋତେ ଆହ୍ୱାନ କରିଛ – ଏବେ ମୁଁ ତୁମ ମନର ଶୂନ୍ୟତା ଭିତରେ ରହିଛି । ଆଉ ମୁଁ ଅମୃତା ନୁହେଁ, ମୁଁ ହେଉଛି ତୁମ ଅପରାଧର ଅନୁଭୂତି!"

ଦେବାନନ୍ଦ ବୁଝି ଅଭିଜ୍ଞାନ କଲେ ଯେ,ଏହି ଆତ୍ମା ତ ଅମୃତା ନୁହଁନ୍ତି। ତାହେଲେ ଏ ପୁଣି କିଏ? ଏହି ମୃତ୍ୟୁ ଆତ୍ମା ତାଙ୍କ ନିଜ ଦୀର୍ଘ ବର୍ଷର ଅନୁତାପର ରୂପ। ଗତ ୧୦ ବର୍ଷରେ ତାଙ୍କ ପୁରୁଣା ଗାଁରେ ଘଟିଥିବା ଏକ ଗୁପ୍ତ ଅପରାଧିକ ଦୃଶ୍ୟ ଯାହାକୁ ସେ ନିଜ ଭିତରେ ଲୁଚାଇଥିଲେ। ଦେବାନନ୍ଦଙ୍କ ଶରୀର ଏବେ ଏସବୁ ଦୃଶ୍ୟ ଦେଖି ଥଣ୍ଡା ପଡ଼ି ଯାଇଥିଲା । ସେ ଭାବୁଛନ୍ତି ଏସବୁ କଣ? ଆଉ ରହସ୍ୟ ପୁଣି କଣ?

ଦେବାନନ୍ଦଙ୍କ ପୁରୁଣା ଅନୁଷ୍ଠାନର ଗୁପ୍ତ ଦ୍ବାର – ଯେଉଁଠି ଶିଶୁ ବଳି ଓ ଅପରିଚିତ ପୁରୁଷଙ୍କ ଭିତରେ ଥିବା ଶପଥର ରହସ୍ୟ ଉଜାଗର। ଶିଶୁ ଆତ୍ମା, ଅଭିଶାପିତ ଶବ ଓ ଦୂଷିତ ଦେବତା ଭକ୍ତିର ଚତୁର୍ଥ ଅଧ୍ୟାୟ।
ଚାଲନ୍ତୁ ଏସବୁ ଜାଣିବା ପାଇଁ ପଢିବା "ଚତୁର୍ଥ ଭାଗ"।

ରାତି ୧:୦୧ AM ର ରହସ୍ୟ (ତୃତୀୟ ଭାଗ)

ଅସ୍ଥି ଘର ଓ ପୁନଃଜନ୍ମର ଅନ୍ତିମ ଯାତ୍ରା