ସ୍ଥାନ: ବଙ୍ଗଲୋର ତଳ ରୁମ
ସମୟ: ରାତି ୧:୦୧ AM

ରାତିରେ ଘଡ଼ି ଏବେ ଏକ ଅଜଣା ଭୟଙ୍କର ସଙ୍କେତ ଦେଉଛି – ଯେଉଁଠି ଜଣେ ମୃତ ଆତ୍ମା ଜାଗି ଉଠୁଛି।

ଗାଧୋଇବା ସମୟରେ ସ୍ବର୍ଣ୍ଣପ୍ରଭା ତାଙ୍କ ବେକରୁ ସେ ଶିବ ଲକେଟଟି କାଢି ରଖି ଦେଇଛନ୍ତି।
ସମୟକ୍ରମେ ପୁନଶ୍ଚ ସ୍ବର୍ଣ୍ଣପ୍ରଭା ସେଇ ରାତିରେ ବେହୋଶ ହୋଇଯାଇଛନ୍ତି। ତାଙ୍କର ଶରୀର ଉପରେ ଅଦୃଶ୍ୟ ଶକ୍ତି ଭୟଙ୍କର ରୂପ ଧାରଣ କରିଛି। ଦେବାନନ୍ଦ ତାଙ୍କ ପାଖରେ ବସି ବହୁତ ଜୋରରେ ଚିତ୍କାର କରି କହୁଛନ୍ତି -
"ସ୍ବର୍ଣ୍ଣପ୍ରଭା ! ସ୍ବର୍ଣ୍ଣପ୍ରଭା ! ତୁମେ ଜଲଦି ଉଠ ଆଉ ମୋ ପାଖକୁ ଫେରିଆସ।

ଏ ସବୁ ଦୃଶ୍ୟକୁ ରାଜ ଦୂରରୁ ଦେଖି ଭୟରେ ଥରୁଛି – ଏବଂ ତାଙ୍କ ସମ୍ମୁଖରେ ଏକ ଛାୟା ଭୟଙ୍କର ରୂପ ନେଉଛି, ଏବଂ ତଳ ଚଟାଣରେ ରକ୍ତରେ କିଛି ଲେଖା ହୋଇଛି। ସେଥିରେ ଲେଖା ଥିଲା କି - “ମୁଁ ତୁମ ମାନଙ୍କର ସାମ୍ନାରେ ରହିଛି, ମୋର ଶବ ତଳେ ଅଛି , ଅନ୍ଧାର ମଧ୍ୟରେ – ଆଉ ମୁଁ ଅମୃତା।”

ଏହି ସମୟରେ ଅନ୍ଧକାର ଭିତରେ ଏକ ଅଦ୍ଭୁତ ଦ୍ୱାର ଖୋଲିଗଲା ଯାହା ଦୀର୍ଘ ୫୦ ବର୍ଷ ଧରି ବନ୍ଦ ଥିଲା ଏ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ। ସେହି ରୁମର ମୁଖ୍ୟ ଦ୍ୱାରର କାନ୍ଥ ରେ ରକ୍ତଭିଜା କାଳିରେ କିଛି ଲେଖା ହୋଇଥିବାର ଦେଖିଲେ ଦେବାନନ୍ଦ – ଏବଂ ହଠାତ ସେହି ସମୟରେ ମାଟି ମଧ୍ୟରୁ ଏକ ହାଡ଼ ମୁଣ୍ଡ ବାହାରିପଡିଲା,ତା ଭିତରୁ ଏକ ଚିଠି ବାହାରି ଆସି ତାଙ୍କ ପାଦ ତଳେ ପଡିଲା।
ଯେଉଁ ଚିଠି ରେ ଲେଖା ଥିଲା --
“୧:୦୧ AM – ଯେଉଁଠି ମୁଁ ତୁମ ପ୍ରେମକୁ ବାସ୍ତବତାରେ ବଦଳେଇଦେଇଛି । ଏବେ ତୁମେ ଆସ। ଆମ ଦୁଇଜଣଙ୍କର ପୁନଶ୍ଚ ମିଳନ ହେବ। ଏସବୁ ଦେଖି ଦେବାନନ୍ଦ ଭ୍ରମରେ ପଡିଗଲେ। କଣ କରିବେ ସେ କିଛି ଭାବି ପାରିଲେନି। କିଛି ସମୟ ପାଇଁ ସେ ଅବାକ ହୋଇଗଲେ। ପୁଣି କିଛି ସମୟପରେ ବାସ୍ତବିକ ଅବସ୍ଥାକୁ ଫେରିଆସିଲେ।

ଦେବାନନ୍ଦ ଉଠି ସେଠୁ ଯିବା ସମୟରେ ପୁଣି ଘଣ୍ଟିଆ ବୃଦ୍ଧ ଆଗକୁ ଆସି କହିଲେଯେ ଏହି ଘଡ଼ି କେବଳ ସମୟ ଦେଖାଏନି, ଏହା ଅପରାଧ ଓ ପ୍ରାୟଶ୍ଚିତ୍ତର ଗଣନା ମଧ୍ୟ କରିଥାଏ।
ଏହା ଶୁଣି ସେମାନେ ଅମୃତାଙ୍କ ଶରୀରକୁ ଖୋଜିବା ପାଇଁ ଚେଷ୍ଟା କରିବାକୁ ଲାଗିଲେ। ସେ ଯେତେବେଳେ ସେ ଦ୍ୱାର ନିକଟକୁ ଗଲେ ଦେଖିଲେ ଦ୍ୱାର ବାହୁ ବର୍ଷ ଧରି ତାଲା ପଡିକି ଅଛି। ଦେବାନନ୍ଦ ତାଲା ଭାଙ୍ଗି ଯେତେ କବାଟ ଖୋଲିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କଲେ ତାହା ଖୋଲିଲା ନାହିଁ। ସେ ସମୟରେ ଦେବାନନ୍ଦଙ୍କ ହାତ ବାଜି ପାଖରେ ଥିବା ଏକ ପୁରୁଣା ପୁସ୍ତକ ଖସି ପଡିଲା ଯେଉଁଥିରେ ସେ ଦ୍ୱାରଟିକୁ ଖୋଲିବା ପାଇଁ କିଛି ମନ୍ତ୍ର ଲେଖାହୋଇଥିଲା। ଏବେ ଦେବାନନ୍ଦ ସେ ମନ୍ତ୍ର ଉଚ୍ଚାରଣ କଲେ ଏବଂ ସଙ୍ଗେ ସଙ୍ଗେ ସେ ଦ୍ୱାର ଖୋଲିଗଲା।
ପରେ ଦେବାନନ୍ଦ, ରାଜ ଓ ଘଣ୍ଟିଆ ବୃଦ୍ଧ ସାଙ୍ଗ ହୋଇ ଆଗକୁ ବଢିଲେ ଅତୀତର ଅପରାଧ ଦେଖିବାକୁ ଓ ଅମୃତାଙ୍କ ଅସ୍ଥି ଖୋଜିବାକୁ।
ସେ କୋଠରୀ ଭିତରେ ଏକ ଦ୍ୱାରରେ ରକ୍ତରେ ଲେଖା ହୋଇଥିଲା କି -"ଯେଉଁମାନେ ପ୍ରେମରେ ପ୍ରତିଘାତ କରନ୍ତି, ସେମାନେ ମୃତ୍ୟୁ ପରେ ମୁକ୍ତି ମଧ୍ୟ ନ ପାଆନ୍ତି।" ଏବେ ସେମାନେ ଦୀର୍ଘ ଘଣ୍ଟାର ଅନ୍ୱେଷଣ ପରେ ତାଙ୍କୁ ସେଠି ଅମୃତାଙ୍କ ଅସ୍ଥି ଓ ମାଟିରେ ଆଚ୍ଛାଦିତ ଏକ ଚିଠି ମିଳିଲା। ଯେଉଁଥିରେ ଲେଖା ଥିଲା, " ଯଦି ତୁମେ ମୋ ପ୍ରେମକୁ ତ୍ୟାଗ କରିଥିବା ପାଇଁ ପ୍ରାୟଶ୍ଚିତ କର, ତେବେ ମୋ ଆତ୍ମା ମୁକ୍ତି ପାଇବ। ନହେଲେ ମୁଁ ତୁମ ପାଖରେ ସବୁ ଦିନ ରହିଯିବି ସେଇ ରାତି ୧:୦୧ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ।
ଦେବାନନ୍ଦ ଏବେ ଚିଠି ପଢି ଅନୁତାପ କରନ୍ତି ଓ ପ୍ରାୟଶ୍ଚିତ ସ୍ୱରୂପ ଅମୃତାଙ୍କ ଅସ୍ଥିକୁ ଗଙ୍ଗା ଜଳ ଢାଳି ପବିତ୍ର କରନ୍ତି ଓ ପରେ ଅଗ୍ନି ଜାଳି ଅସ୍ଥି ଗୁଡିକୁ ଦାହ କରନ୍ତି। ସେ ସମୟରେ ସେ ଭୁଲି ଯାଇଥିବା ଅତୀତର କିଛି ସ୍ମୃତିକୁ ମନେ ପକାନ୍ତି ଓ ତାଙ୍କ ନୟନରୁ କିଛି ଅଶ୍ରୁ ଝରି ଆସେ। ସେ କାନ୍ଦି କାନ୍ଦି କୁହନ୍ତି କି -
"ମୁଁ ତୁମକୁ କେବେ କହିପାରିନି ଅମୃତା , କିନ୍ତୁ ମୁଁ ତୁମକୁ ମଧ୍ୟ ବହୁତ ଭଲପାଉଥିଲି। ମୋ ପ୍ରେମ ତୁମ ପାଇଁ ଅପୂର୍ଣ୍ଣ ଥିଲା, ଏବେ ମୁଁ ତାହା ସ୍ୱୀକାର କରୁଛି।" ଏସବୁ ପରେ ଅମୃତାଙ୍କ ଆତ୍ମା ଏକ ଶୁଭ୍ର ଆଲୋକ ରୂପେ ବାହାରିଯାଇ ନୀଳ ଆକାଶରେ ମିଶିଯାଏ।
ଆଉ ଅପର ପାର୍ଶ୍ୱରେ ବେହୋସ ହୋଇଥିବା ସ୍ବର୍ଣ୍ଣପ୍ରଭା ଏବେ ଚେତନାକୁ ଫେରିଆସନ୍ତି। ତଥାପି ସେ ପୂର୍ବ ଭଳି ଠିକ ହୋଇନାହାନ୍ତି।
ଏହା ପରେ ଦେବାନନ୍ଦ ଜାଣିଥିଲେ - ଏହି କାହାଣୀ ତାଙ୍କ ପୂର୍ବ ଜନ୍ମର ପାପ ଓ ପ୍ରାୟଶ୍ଚିତର ଅନ୍ତିମ ଅଧ୍ୟାୟ। କିନ୍ତୁ ତାହା ଠିକ ନଥିଲା। ଏବେ ସେହି ଘଡି ରାତି ୧:୦୧ ଅନ୍ୟ ଜଣେ ଭୟାନକ ମୃତ ଆତ୍ମାକୁ ଜଗାଉଛି। ଯିଏ ଦେବାନନ୍ଦଙ୍କ ଖୁସିକୁ ଦେଖି ସହି ପାରୁନଥିଲେ।

ସ୍ବର୍ଣ୍ଣପ୍ରଭାଙ୍କ ଦେହରେ ଆତ୍ମା ଆକ୍ରମଣ କରିବା ପରେ, ସେ କିଞ୍ଚିତ ହୋସକୁ ଆସିଥିଲେ ହେଲେ ସ୍ୱାଭାବିକ ଅବସ୍ଥାକୁ ଆସିନଥିଲେ। ଆତ୍ମା ଆକ୍ରମଣ ପରେ ତାଙ୍କ ଆଖି ତଳ ପତା ଗାଢ଼ କଳା ପଡିଯାଇଥିଲା ଏବଂ ତାଙ୍କ ଶରୀର ଅପରିଚିତ ଭାବରେ ଛାଟିପିଟି ହେଉଥିଲା । ଗଳାରୁ ତାଙ୍କର ମଣିଷ ଶବ୍ଦ ନୁହେଁ ବରଂ ଭୟଙ୍କର ଶବ୍ଦ ବାହାରୁଥିଲା।

ଏମିତି ଭୟଙ୍କର ଚିତ୍କାର ଶୁଣି ଦେବାନନ୍ଦ ତାଙ୍କ ପାଖକୁ ଯିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କଲେ – କିନ୍ତୁ ସେହି ସମୟରେ ତଳ ମାଟିରୁ ଦୁଇଟି ହାତ ବାହାରି ଆସି ତାଙ୍କ ପାଦ ଧରି ଟାଣିଲା । ସେ ଭୟରେ ତଳେ ପଡି ଚିତ୍କାର କରିବାରେ ଲାଗିଲେ ଆଉ ନିଜକୁ ସେ ଅଜଣା ହାତ କବଳରୁ ନିଜକୁ ମୁକ୍ତ କରିବାକୁ ଲାଗିଲେ। ଏସବୁ ଦେଖି ରାଜ ଓ ଘଣ୍ଟିଆ ବୃଦ୍ଧ ଦୁହେଁ ମିଶି ତାଙ୍କୁ ଟାଣି ମୁକୁଳେଇବା ପାଇଁ ଚାହିଁଲେ। ବହୁ ସମୟର ଚେଷ୍ଟା ପରେ ଦୁହେଁ ଦେବାନନ୍ଦକୁ ସେ ହାତ କବଳରୁ ମୁକୁଳେଇ ଆଣିଲେ।

ମାଟି ତଳରୁ ଶବ ଅବସ୍ଥାରେ ପୁଣି କିଏ ଆସିଲା? ଏ ସବୁ ଭାବିବା ଭିତରେ ତିନି ଜଣ ବ୍ୟକ୍ତି, ଯିଏ ଏ ଘରେ ନିଖୋଜ ହୋଇଥିଲେ ସେମାନେ ମାଟି ତଳୁ ବାହାରି ଆସିଲେ। ସେମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ କାହାର ଆଖି ନାହିଁ , କାହାର ମୁଣ୍ଡ ନାହିଁ ଏମିତି ବିକୃତ ଶରୀର ସହ ରକ୍ତ ଓ ଧୂଳି ପରିପୂର୍ଣ୍ଣ ଭୟଙ୍କର ଚେହେରା।
ଏସବୁ ଭୟଙ୍କର ଦୃଶ୍ୟ ଦେଖି ତିନିଜଣ ଭୟରେ ଥରିବାକୁ ଲାଗିଲେ। ଦେବାନନ୍ଦ ଜଣେ ସୁଦକ୍ଷ ବୈଜ୍ଞାନିକ ଯାହାର ଭୂତପ୍ରେତ ଉପରେ ବିଶ୍ୱାସ ନଥିଲା, ଏବେ ସେ ଏସବୁ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟଜନକ ଘଟଣା ଦେଖି ସ୍ତବ୍ଧ ପାଲଟିଯାଇଥିଲେ।

ସେ ସମୟରେ ଘଣ୍ଟିଆ ବୃଦ୍ଧ ଡରି ଡରି କହିଲେ –
"ଏମାନେ ଯାହା ଜୀବନରେ ଭାବିଥିଲେ ମୃତ୍ୟୁ ପରେ ଶାନ୍ତି ମିଳିବ, ତେବେ ଭୁଲ କଲେ । ଏଠି ଆତ୍ମା ଶୁଦ୍ଧ ନୁହେଁ ବରଂ ଆତ୍ମା ଏଠି ବିକୃତ ହୁଏ।
ଏବେ ସେମାନେ ସେଠୁ ଚାଲିଆସି ଦୁଇଟି ଘର ଭିତରେ ପ୍ରବେଶ କଲେ।

ପ୍ରଥମ ଘର :-
ପ୍ରଥମ ଘରେ ପଶୁ ପଶୁ ଦେବାନନ୍ଦଙ୍କ ଛାୟା ହଠାତ ଭିତରେ ବଢ଼ିବାରେ ଲାଗିଲା – ଏହା ସେ ନୁହଁନ୍ତି , ବରଂ ତାଙ୍କର ଅନ୍ତର ଆତ୍ମାର ଶାପ ରୂପ। ଦେବାନନ୍ଦ ଜୀବନରେ ଯାହା ଅନ୍ଧକାର ଓ ରହସ୍ୟ ଭାବି ଲୁଚାଇ ରଖିଥିଲେ, ଏବେ ଏଠି ତାହା ଆକାର ନେଉଛି। ଅନ୍ଧକାର ମଧ୍ୟରେ ସେ ଛାୟା ତାଙ୍କ ମୁଁହକୁ ଚାପି ଧରିକି ଧିରେ ଧିରେ କହୁଛି –
"ତୁମେ ମୋ ପାଖରୁ ଚାଲି ଗଲ, ଏବେ ମୁଁ ତୁମ ଜୀବନ ନେଇଯିବି।" ଦେବାନନ୍ଦ ସେଠୁ ବାହାରି ଆସି ଦ୍ଵିତୀୟ ଘରରେ ପ୍ରବେଶ କଲେ।

ଦ୍ୱିତୀୟ ଘର:
ସେଠାରେ ଏକ ଆଇନା ରଖାହୋଇଥିଲା – ଯାହା ସାମନାରେ ଛିଡାହୋଇ ଦେବାନନ୍ଦ ତାଙ୍କର ଅନ୍ୟ ରୂପକୁ ଦେଖୁଛନ୍ତି – ଯିଏ ଅମୃତାଙ୍କୁ ମାରିଦେଇଥିଲା। ସେଠି ମଧ୍ୟ ଆଇନା ରୁ ଏକ ହାତ ବାହାରି ଆସି ତାଙ୍କ ମୁଁହକୁ ଧରିଛି ଏବଂ ଭିତରୁ ଶବ ଗନ୍ଧ ଓ ଲୁହର ରକ୍ତ ଝରୁଛି ଆଉ ଚିତ୍କାର କରି କହୁଛି
"ତୁମେ ମୋତେ ଭୁଲିପାରିବ ଭାବିଲ? ମୁଁ ଏଇଠି ଅଛି – ତୁମ ଅନ୍ତର ଭିତରେ ! ତୁମ ପାଖରେ ହିଁ ଅଛି। ତୁମକୁ ଛାଡି ମୁଁ କୁଆଡେ ଯାଇନି ଦେବାନନ୍ଦ। ଏସବୁ ଶୁଣି ଦେବାନନ୍ଦ ବିଶ୍ୱାସ କରିପାରିଲେନି କି ଅମୃତାଙ୍କ ଆତ୍ମା ଏବେ ବି ମୁକ୍ତି ପାଇନି ବୋଲି।ସେ କିଛି ସମୟ ପାଇଁ ଚାଲି ଯାଇଥିଲେ ସତ ହେଲେ ମୁକ୍ତି ପାଇନଥିଲେ। ଆଉ ସ୍ବର୍ଣ୍ଣପ୍ରଭାଙ୍କ ଶରୀର ଉପରେ ତାଙ୍କ ଛାୟା ଏବେ ବି ଘେରି ହୋଇ ରହିଛି।

ଏପଟେ ସ୍ବର୍ଣ୍ଣପ୍ରଭାଙ୍କ ଶରୀର ଉପରେ ଅମୃତାଙ୍କ ଛାୟା ଅଛି – ତାଙ୍କ ମୁଁହ ସ୍ବର୍ଣ୍ଣପ୍ରଭାଙ୍କ ଆଖି ମଧ୍ୟରୁ ଦେଖିବାକୁ ମିଳୁଛି – ଯାହାର ଜୀବନ ଏକ ଦୁଃଖ ଓ ଅପୂର୍ଣ୍ଣ ପ୍ରେମର ଜୀବନ ।

ଦେବାନନ୍ଦ ତଳ ଘର ମଧ୍ୟରେ ସେଇ ଜଳା ଯାଇଥିବା ଅସ୍ଥି ପାଖରେ ବସି ଏକ ଦୀପ ଜଳାନ୍ତି – ତେବେ ଏହି ଅଗ୍ନି ଲାଲ ନୁହେଁ ବରଂ କଳା। ଏକ ଆତ୍ମା ଶୋକ ଅଗ୍ନି ଯାହା ଜୀବନକୁ ଆଲୋକ ଦେଇନି, ଦେଇଛି କେବଳ ଭୟ।

ଅମୃତାଙ୍କ ଶରୀର ଆଉ ନାହିଁ – ସେଠି ରହିଛି ତାଙ୍କ ଶରୀରର କିଛି ଅଙ୍ଗ ଯାହା ତାଙ୍କ ଆଖି – ଶୂନ୍ୟ ଆଖି – ଯାହା କେଉଁ ଯୁଗରୁ ସବୁ କିଛି ଦେଖୁଛି।

ଘଡ଼ିରେ ସମୟ ୧:୦୧ ରେ ଅଟକିଯାଇଛି – ଏହା ପ୍ରତିକ ଏବେ ନୂଆ ଆତ୍ମାର ଜାଗରଣ ଘୋଷଣା। ଯାହା ଘଡି ତଳେ ରକ୍ତରେ ଲେଖା ଅଛି,
“ପୁନଃଜନ୍ମ କେବେ ସନ୍ତାନ ମାନଙ୍କ ପାଇଁ ନୁହେଁ – ପ୍ରାୟଶ୍ଚିତ ଯେ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ନ ହୋଇଛି ସେ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଘଡିରେ ସମୟ ଆଗକୁ ଯିବ ନାହିଁ।
ଉପର ରୁମରେ ଦେବାନନ୍ଦ ସ୍ବର୍ଣ୍ଣପ୍ରଭାଙ୍କୁ ଉଠାଇ ଧିରେ ଧିରେ ତଳଘରକୁ ଆଣୁଛନ୍ତି । ସେମାନେ ଆସିବା ସମୟରେ ତଳକୁ ଏକ ଥଣ୍ଡା ପବନ ଓ ଦୁର୍ଗନ୍ଧ ବାହାରୁଛି, ତଳ ମାଟିର ମଧ୍ୟରୁ କେତେକ ଭୟଙ୍କର ହସର ଶବ୍ଦ – ଯେଉଁଠି ଲାଗେ ମଣିଷ ନୁହେଁ, ବରଂ ଆତ୍ମା ହସୁଛି।
ସେଠି ଦେବାନନ୍ଦ ଏକ ଅଦ୍ଭୁତ ଚକ୍ର ଚିହ୍ନ ଦେଖିଛନ୍ତି – ଯେଉଁ ଚି଼ହ୍ନରେ କାନ୍ଥରେ ଲେଖାଅଛି ରକ୍ତ ଦ୍ୱାରା -
“୧:୦୧ ଯେଉଁଠାରେ ସମୟ ବନ୍ଦ, ସେଠି ଆତ୍ମା ଚଳିତ।" ଆହୁରି ଲେଖା ଥିଲା କି -
“ଯେଉଁମାନେ ମୋ ଆତ୍ମାକୁ ବିଶ୍ୱାସ ଦେଲେ, ସେମାନେ ମୋତେ ଭାଗ କରିଦେଲେ, ତେବେ ଏବେ ସେମାନେ ମୋ ପ୍ରେମର ଶିକାର!”

ହଠାତ ଏହି ଚକ୍ର ଭିତରେ ଦେବାନନ୍ଦ ଏକ ଶବ ଦେଖୁଛନ୍ତି – ଯାହା ଦେଖିବାକୁ ତାଙ୍କ ନିଜ ପରି ! ଏସବୁ ଦେଖି ସେ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ହୋଇଗଲେ।
ଭାବିଲେ - ମୁଁ ତ ବର୍ତ୍ତମାନ ଜୀବିତ ଅଛି ତାହେଲେ ମୋ ଶବ ଚକ୍ର ଭିତରେ ଦେଖିଲି କେମିତି?
ତାହେଲେ "ତେବେ ଏହା ଅତୀତ ଜନ୍ମର? ବା କିଛି ଅନ୍ୟ ?"

ଆକସ୍ମିକ ଭାବେ ସ୍ବର୍ଣ୍ଣପ୍ରଭା ଜୋରେ ଜୋରେ ହସିବାକୁ ଲାଗିଲେ – ଯେଉଁ ହସ ଆଦୌ ସାଧାରଣ ନଥିଲା – ତାଙ୍କ ମୁହଁ ମଧ୍ୟ ଅମୃତାଙ୍କ ଭଳି ଦିଶୁଛି , ଏବଂ ସ୍ବର୍ଣ୍ଣପ୍ରଭା ଆଉ ଏକ ଶବ ଦେଖେଇ କହୁଛନ୍ତି, ଏହି ଶବ ଦେଖ ଦେବାନନ୍ଦ।

“ଏ ମୁଁ, ମୋ ପୂର୍ବ ଜନ୍ମର ଶରୀର – ତୁମେ ମୋତେ ମାରିଥିଲ ଦେବାନନ୍ଦ । ଏବେ ମୁଁ ତୁମକୁ ମୋ ସାଙ୍ଗରେ ନେଇଯିବି।"

ଦେବାନନ୍ଦ ଏବେ ଘଡି ଆଡକୁ ଚାହିଁଲେ – ଘଡି ଏବେ ଚାଲୁଛି – ଆଉ ସ୍ବର୍ଣ୍ଣପ୍ରଭାଙ୍କ ଦେହରୁ ଆତ୍ମା ଏବେ ଚାଲିଯାଇଛି। ସେ ପୂର୍ବ ଭଳି ଠିକ ହୋଇଯାଇଛନ୍ତି।
ଘଣ୍ଟିଆ ବୃଦ୍ଧ ସବୁ ଦୃଶ୍ୟ ଦେଖି ଡରିଯାଇଛନ୍ତି ଆଉ କହୁଛନ୍ତି -
“ଏଠାରେ ଆତ୍ମା ବ୍ୟକ୍ତିରେ ରହେନାହିଁ – ଏଠି ଘଡ଼ି ଅପରାଧୀ ତିଆରି କରେ। "
ଦେବାନନ୍ଦ ଚିତ୍କାର କରି କହିଲେ -
“ମୁଁ କଣ ଅପରାଧୀ" ?

ଘଡ଼ି ଉତ୍ତର ଦେଲା – ଗଭୀର ଶବ୍ଦରେ:-
“ତୁମେ – ଏବଂ ତୁମେ ସବୁକିଛି ଦେଖିବାରେ ଅକ୍ଷମ। ଯେଉଁଥିରେ ତୁମେ ଶାନ୍ତ ରହିଥିଲ, ସେଠି ମୁଁ ଜନ୍ମ ନେଲି। ମୁଁ ହେଉଛି ତୁମମାନଙ୍କର ଭୟର ଘଡ଼ି।” ୧:୦୧

ଏବେ ଘଡ଼ିରେ ୧:୦୨। ପରେ କ’ଣ ହେବ? ଦେବାନନ୍ଦ ପୂର୍ବଜନ୍ମ ଖୋଜିପାରିବେ କି?
ଆଉ କିଏ ଏ ଘରର ଶିକାର ?
ଆମେ ଯିବା – "ଅସ୍ଥି ଘର ଓ ପୁନଃଜନ୍ମର ରହସ୍ୟ ଜାଣିବା ପାଇଁ।" ଏସବୁ ଜାଣିବା ପାଇଁ ଚାଲନ୍ତୁ ପଢିବା "ତୃତୀୟ ଭାଗ"।

ରାତି ୧:୦୧ AM ର ରହସ୍ୟ :- (ଦ୍ଵିତୀୟ ଭାଗ)

ଭୟର ଛାୟାରେ ଅତୀତର ସ୍ମୃତି