ଚରିତ୍ର ପରିଚୟ:

୧. ଦେବାନନ୍ଦ – ଜଣେ ବୈଜ୍ଞାନିକ ମନୋଭାବ ରଖୁଥିବା ଯୁବକ ଓ ଭୂତ ପ୍ରେତ ଉପରେ ବିଶ୍ୱାସ ନଥିବା ଏକ ଯୁବକ
୨. ସ୍ବର୍ଣ୍ଣପ୍ରଭା – ଦେବାନନ୍ଦଙ୍କ ବନ୍ଧୁ,ଏକ ଲେଖିକା ଓ ଭୂତ ଗଳ୍ପ ପ୍ରତି ବହୁତ ଆକୃଷ୍ଟ
୩. ରାଜେଶ୍ୱର – ଏକ ପୁରୁଣା ଘରର ମାଲିକ
୪. ରାଜ୍– ରାଜେଶ୍ୱରଙ୍କର ବିଗତ ଦିନର ଚାକର
୫. ଘଣ୍ଟିଆ ବୃଦ୍ଧ – ଗାଁର ଜଣେ ପୁରୁଣା ଲୋକ, ଯିଏ ଅନେକ ଗୁପ୍ତ ଘଟଣା କଥା ଜାଣିଛନ୍ତି

ପ୍ରଥମ ଭାଗ :-

୨୦୨୪, ନଭେମ୍ବର ୧୩ ତାରିଖ । ଦେବାନନ୍ଦ ଓ ସ୍ବର୍ଣ୍ଣପ୍ରଭା ଏକ ଗଭୀର ଲେଖନ ପ୍ରସ୍ତୁତି ପାଇଁ କଳାହାଣ୍ଡି ଜିଲ୍ଲାର ଏକ ପୁରୁଣା ବଙ୍ଗଲୋରେ ଅସ୍ଥାୟୀ ଭାବରେ ରହିବାକୁ ଆସିଥିଲେ। ଏହି ଘର ଥିଲା ୧୦୦ ବର୍ଷ ପୁରୁଣା। ଯେଉଁ ବଙ୍ଗଲୋକୁ ନେଇ ଗ୍ରାମବାସୀଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ବହୁତ ଗୁପ୍ତ କଥା ଚାଲିଥିଲା। ତ ସେମାନେ ରାତି ୧୦ ଟା ପାଖପାଖି ଆସି ସେଇ ବଙ୍ଗଲୋର ପହଁଚିଲେ। ଏତେ ବାଟରୁ ଆସି ଦୁଇଜଣ ବହୁତ ଥକି ଯାଇଥିଲେ। ତେଣୁ ଭିତରକୁ ଯାଇ ସେମାନେ ମୁଁହ ହାତ ଧୋଇ ଖାଇପିଇ ସାରି ବିଶ୍ରାମ ନବା ପାଇଁ ଗଲେ।

ଘରର ପ୍ରଥମ ରାତି – ସମୟ ୧:୦୦ AM।
ଘଡ଼ି ଧୀରେ ଧୀରେ ଟିକ୍ କରୁଥିଲା, ସେଦିନ ଥିଲା ଘନ ନୀଳ ଆକାଶ ଓ ବାହାରେ ଶୁନ୍ୟତାର ଧ୍ୱନି।
ଘଡ଼ିରେ “୧:୦୧ AM ରେ ଘର ଅନ୍ତର୍ଗତ କେତେକ ଅଜଣା ଜାଗାରୁ କିଛି ଶବ୍ଦ ଶୁଭିବାକୁ ଲାଗିଲା ”।
ଘଣ୍ଟିଆ ବୃଦ୍ଧ ଆଗରୁ ସେମାନଙ୍କୁ ଚେତାବନୀ ଦେଇଥିଲେ କି ଏହି ବଙ୍ଗଲୋରେ କିଛି ଅଲୌକିକ ବା ଅବିଶ୍ୱସନୀୟ ଶକ୍ତି ରହିଛି।
ଦେବାନନ୍ଦ ଏ କଥାକୁ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଅବିଶ୍ୱାସ କରୁଥିଲେ। କିନ୍ତୁ ସେଦିନ ରାତିରେ, ଘଡ଼ିରେ ଯେତେବେଳେ "୧:୦୧" ବାଜିଲା, ଘରର ଦୂର ରୂମରୁ ଏକ ଭୟଙ୍କର ଶବ୍ଦ ଆସିଲା – ଯେମିତି କେହି କାନ୍ଥକୁ ବହୁ ଜୋରରେ ମାରୁଛି।।

ସ୍ବର୍ଣ୍ଣପ୍ରଭା କହିଲେ, “ତୁମେ ଶୁଣିଲ କି?" ଦେବାନନ୍ଦ
ଦେବାନନ୍ଦ କହିଲେ : “କଣ ଗୋଟେ ଓଜନିଆ ଜିନିଷ ପଡିଯାଇଥିବ। ତୁମେ ବେଶୀ ଆଉ ବିଭ୍ରାନ୍ତି ହୁଅନି ସ୍ବର୍ଣ୍ଣପ୍ରଭା।

ସେହି ସମୟରେ ରାଜେଶ୍ୱର ବାବୁ ଘରକୁ ଆସିଲେ। ତାଙ୍କ ଚେହେରା ଶୁଷ୍କ ଓ ଚିନ୍ତିତ ଦେଖାଯାଉଥିଲା।

ରାଜେଶ୍ୱର: “ଏଠି ରାତି ୧:୦୧ AM ରେ ଏକ ଝିଅର ଆତ୍ମା ରହୁଛି। ତିନି ବର୍ଷ ହେଲା ସେ ଏଠି ଆତ୍ମହତ୍ୟା କରିଥିଲା । ଆଉ ଆଜି ଯାଏ ସେ ନ୍ୟାୟ ଖୋଜୁଛି।”

ସେହି ସମୟରେ ରାଜ (ରାଜେଶ୍ୱରଙ୍କ ଚାକର) ଭିତରୁ ଆସିକି ଗୋଟିଏ ଲାଲ ରଙ୍ଗର କବାଟ ଦେଖେଇ କହିଲା:
“ଏହି ଭିତରେ ତାଙ୍କ ଆତ୍ମା ବନ୍ଦ ଅଛି । ଯଦି ଅନ୍ଧାର ଭିତରେ ଏହା ଖୋଲିବ , ବାହାରକୁ ଆସିଯିବ ।”

ଏହା ଶୁଣି ଦେବାନନ୍ଦ ହସି ପକାଇଲେ । କାରଣ ସେ ହେଉଛନ୍ତି ଜଣେ ବୈଜ୍ଞାନିକ, ଏସବୁକୁ ସେ ଆଦୌ ବିଶ୍ୱାସ କରନ୍ତି ନାହିଁ।
ଏବେ ଘଡ଼ି ସମୟ ୧:୦୧ AM ପାଖାପାଖି।

ସେ ସମୟରେ ଏକ ଅସ୍ତିତ୍ୱ ଧ୍ୱନି... ଅଦୃଶ୍ୟ ଚିତ୍କାର... ଅନ୍ଧାର ମଧ୍ୟରୁ ଏକ ଆକୃତି ଅବତୀର୍ଣ୍ଣ ହେଲା। ପୁଣି କିଛି ଭୟଙ୍କର ଶବ୍ଦ ଶୁଣାଗଲା। ସେ ଅଦୃଶ୍ୟ ଛାୟା କହୁଥିଲା – ମୋ ମୃତ୍ୟୁ ତୁମ ପାଖରେ ଅଛି...ମୋ ମୃତ୍ୟୁ ତୁମ ପାଖରେ ଅଛି। ତୁମେ ଦେଖିପାରୁଛ ନା?

ଦେବାନନ୍ଦ ଏଭଳି ଶବ୍ଦ ଶୁଣି ବିହ୍ବଳ ହୋଇଗଲେ । ତାଙ୍କ ଅନ୍ତଃକରଣ ରେ କିଛି ଗାଢ ଥଣ୍ଡା ହାତ ଛୁଇଁଗଲାପରି ଲାଗିଲା। ଘର ମଧ୍ୟରୁ ବନ୍ଦ ଦ୍ୱାର ଗୁଡିକ ଅଚାନକ ଗର୍ଜନ କରି ପୁଣି ବନ୍ଦ ହେବାକୁ ଲାଗିଲେ। ପବନର ଗର୍ଜନ ଘର ମଧ୍ୟରେ ରୁନ୍ ଝୁନ୍ ଝାନ୍ ଧ୍ୱନି କରି ବୋହିଯାଉଥିଲା।

ଏ ସବୁ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ଘଟଣା ଦେଖି ସ୍ବର୍ଣ୍ଣପ୍ରଭା ଅତି ଭୟଭୀତ ହେଇଗଲେ। ଘର ମଧ୍ୟରେ ଥିବା ଚିତ୍ରଗୁଡିକ ଅଚାନକ ଭୂମିରେ ପଡିବାରେ ଲାଗିଲେ । ବଙ୍ଗଲୋ ବାରଣ୍ଡା ରୁ ଏକ କଳା ପ୍ରାୟ ଧୂସର ଅଦୃଶ୍ୟ ଆକୃତି ନିଜର ହାତ ଆଗକୁ ବଢ଼ାଇ ବେପରୁଆ ଭାବେ ଘର ମଧ୍ୟରେ ପଶିଆସିବାକୁ ଲାଗିଲା । ଯାହାର ଚକ୍ଷୁ ଅଗ୍ନି ଭଳି ଜଳୁ ଥିଲା ଏବଂ ଦେହ ମଧ୍ୟ ଅଭୁତ ପ୍ରକାରର ଦେଖାଯାଉଥିଲା।

ଏସବୁ ଦୃଶ୍ୟ ଦେଖି ସ୍ବର୍ଣ୍ଣପ୍ରଭା ସ୍ଥାଣୁ ପାଲଟି ଯାଇଥିଲେ ଏବଂ କିଛି କହିପାରୁ ନଥିଲେ –ତାଙ୍କ ଶବ୍ଦ ବନ୍ଦ, ଶ୍ୱାସ ବନ୍ଦ ମଧ୍ୟ ହୋଇଯାଇଥିଲା । ଏସବୁ ଦେଖି ରାଜ ମଧ୍ୟ ଡରରେ କମ୍ପିଗଲା, ସେ ଅତୃପ୍ତ ଛାୟା ହସୁଥିଲା, ଏକ ଦୁଃଖ ଓ ଭୟଙ୍କର ହସ।
ସେ ସମୟରେ ସେଠି ଭୟର ଛାୟା ଖେଳି ଯାଇଥିଲା।

ସେ ଆତ୍ମା କହିଲା - “ମୁଁ ଏଠି ମରିଥିଲି... ମୋ ଶରୀର ତଳେ ଅଛି, ଯେଉଁଠି ତୁମେ ଥିବା ଛାତ ଉପରେ ବୁଲୁଥିଲ।

ଦେବାନନ୍ଦ ଦେଖିଲେ – ଫ୍ଲୋର ତଳେ କିଛି ହାଲୁକା ଅନୁଭବ ହେଉଛି। ସେ ମନେ ମନେ ଭାବିଲେ ଏଠି ଶରୀର ଲୁଚାଇ ରଖିଥିଲେ କି?

ଏହି ମୁହୂର୍ତ୍ତରେ ଘଡ଼ିର ଶବ୍ଦ ଶୁଣାଯିବା ବନ୍ଦ ହେଲା – ସମୟ ଅଟକିଗଲା 1:01 AM ରେ।

ଘଣ୍ଟିଆ ବୃଦ୍ଧ ବଙ୍ଗଲୋ ସାମ୍ନାରେ ଆସିକି ଚିତ୍କାର କରିକି କହିଲେ-
“ତୁମେ ତାଙ୍କୁ ନ୍ୟାୟ ନ ଦେଲେ, ସେ ତୁମର ଜୀବନ ସହ ଖେଳିବ! ଏଠାରୁ ତୁମେମାନେ ପଳା... ନହେଲେ ତୁମମାନେ ଆସନ୍ତାକାଲିର ସୂର୍ଯ୍ୟୋଦୟ ଦେଖିପାରିବ ନାହିଁ।”

ହଠାତ ପୃଷ୍ଠତଳରେ ଜୋର ଆବାଜ ହେଲା – ସେମାନେ ଦେଖିଲେ ଏକ କବାଟ ଆପେଆପେ ଖୋଲିଗଲା, ଓ ସେଠାରୁ ଏକ ଗଳିତ ମୁଣ୍ଡ ଯାହା ମାଟି ଓ ରକ୍ତ ରେ ଜୁଡୁବୁଡୁ ଥିଲା, ସେଠୁ ବାହାରି ଆସିଲା। ଏସବୁ ଭୟଙ୍କର ଦୃଶ୍ୟ ଦେଖି ଦେବାନନ୍ଦ ଓ ସ୍ବର୍ଣ୍ଣପ୍ରଭା ଦୁହେଁ ଭୟରେ ଥରୁଥିଲେ।
ସେହି ସମୟରେ ଶୂନ୍ୟରୁ ଏକ ଶବ୍ଦ ଆସିଲା
“ମୋ ଅନ୍ତିମ ଶବ୍ଦ... ଅନ୍ଧାର ଭିତରୁ ମୋତେ ମୁକ୍ତ କର... ନହେଲେ ତୁମେ ମୋ ପାଖରେ ରହିଯିବ ସଦାସର୍ବଦା।”
ଏହାପରେ ସବୁକିଛି ପୂର୍ଣ୍ଣ ଅବସ୍ଥାକୁ ଫେରି ଆସିଲା। ସେମାନେ ଭୟରେ କ୍ଲାନ୍ତ ହୋଇ ଶୋଇପଡ଼ିଥିଲେ।

ଦ୍ଵିତୀୟ ଦିନ ରାତିରେ ପୁଣି ସେ ୧:୦୧ ସମୟରେ ଘଡ଼ିର ସଂକେତ ବନ୍ଦ – ତା ମାନେ ଘଡ଼ି ଅତିତ ରେ ଅଟକି ଯାଇଥିଲା । ଦେବାନନ୍ଦ ହଠାତ ନିଦରୁ ଉଠି ଅନ୍ଧାରରୁ ଦୃଷ୍ଟି ଦେଲେ – ଦେଖିଲେ ଆଲୋକ ନଥାଇ ଅନ୍ଧାରରେ ସେ ଆକୃତି ତାଙ୍କୁ ସ୍ପଷ୍ଟ ଦେଖାଯାଉଛି । ତାଙ୍କ ପାଖ ରେ ଏକ ଛୋଟ ଝିଅ, ମାଟି ଓ ଧୁଳି ରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ରକ୍ତଭିଜା ଆଖିରେ ଚାହିଁ ରହିଛି ।

ହଠାତ ସ୍ବର୍ଣ୍ଣପ୍ରଭା ନିଦରୁ ଉଠି ଚିତ୍କାର କଲେ, ତାଙ୍କ ଗଳା ରୁ ଏକ ଦୁଃଖ ଏବଂ ଭୟର ଶବ୍ଦ ବାହାରିଗଲା ସେ ଛାୟା କୁ ଦେଖି
“ଏହି ଝିଅଟି !... ଏହି ଝିଅଟିର ଚିତ୍ର ମୁଁ ଦେଖିଛି – ବଙ୍ଗଲୋ କୁ ପଶିବା ସମୟରେ ଏକ ପୁରୁଣା ଅଲମାରି ଭିତରେ। ସେ ହିଁ ତ ସେ ଝିଅ।

ଏହା ଶୁଣି ଦେବାନନ୍ଦ ସେଠାକୁ ଯାଇ ଅଲମାରି ଖୋଲି ଦେଖିଲେ – ଏକ ପୁରୁଣା ଚିତ୍ର – ଯେଉଁଥିରେ ଝିଅଟିର ମୁଁହରେ ହସ ଭରି ରହିଥିଲା , ଏବଂ ସେ ଫୋଟୋ ପଛରେ ଲେଖାଥିଲା -
“ମୋ ନାମ ଅମୃତା। ମୁଁ ଏଠି ମୋ ଜୀବନକୁ ଅନ୍ତ କରିଛି – କିନ୍ତୁ ମୋ ପ୍ରେମ ଏଠାରେ ଅସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ରହିଯାଇଛି। ମୁଁ ଏଠି ଅପେକ୍ଷା କରିଛି

ଏତିକି କହିବା ସହ, ତଳେ କିଛି ଭୟଙ୍କର ଶବ୍ଦ – ତଳେ ଯେମିତି କେହି କେହି ଜଣେ ଚିତ୍କାର କରୁଛି।
"ମୋ ପ୍ରେମିକ କେଉଁଠି? ସେ ଫେରି ଆସିବ ନା ନାଇଁ ? ଯେଉଁମାନେ ମୋ ମୃତ୍ୟୁରେ ଦେଖା ଦେଲେ, ସେମାନଙ୍କୁ ମୁଁ ଭୁଲିପାରିବି ନାହିଁ।

ଏସବୁ ପରେ ଦେବାନନ୍ଦ ଦେଖିଲେ – ସ୍ବର୍ଣ୍ଣପ୍ରଭାଙ୍କର ଶରୀରକୁ ଅନ୍ଧାରରେ ଆତ୍ମା ଆକ୍ରମଣ କରୁଛି। ତାଙ୍କ ଆଖି ଧୀରେ ଧୀରେ ମଳିନ ହେଉଛି, ମୁଁହ ଶୁନ୍ୟ ହେଉଯାଉଛି ଓ କଥା କହିବା ପାଇଁ ଚେଷ୍ଟା କରୁଛନ୍ତି କିନ୍ତୁ କିଛି କହିପାରୁ ନାହାଁନ୍ତି। ଯେମିତି ଆତ୍ମା ତାଙ୍କ ଶରୀରରେ ପ୍ରବେଶ କରିବାକୁ ଲାଗିଛି। ଏସବୁ ଦେଖି ତାଙ୍କୁ ବଞ୍ଚେଇବା ପାଇଁ ଦେବାନନ୍ଦ କିଛି ନ ଭାବି ନିଜ ଗଳାରେ ପିନ୍ଧିଥିବା ଶିବ ଲକେଟଟିକୁ କାଢି ସ୍ବର୍ଣ୍ଣପ୍ରଭାଙ୍କ ବେକରେ ପିନ୍ଧେଇ ଦେଇଛନ୍ତି। ଫଳରେ ଆତ୍ମା ତାଙ୍କୁ ଛାଡିଦେଇଛି। ପୁଣି ସବୁକିଛି ପୁନଃ ସେଇ ଅବସ୍ଥାକୁ ଫେରି ଆସିଛି

ଠିକ ସେଇ ସମୟରେ ଘଣ୍ଟିଆ ବୃଦ୍ଧ ଅନ୍ତିମ ଚେତାବନୀ ଦେଲେ ଯେ - “ଯଦି ତାଙ୍କ ଅସ୍ଥି ଗୁଡିକୁ ନ ଖୋଜିବ, ଦିନେ ଏ ଘରେ ଆତ୍ମା ହୋଇ ତୁମେମାନେ ରହିଯିବ । ଆଉ ସେହି ରାତି ୧:୦୧ – ଏହା ସେମାନଙ୍କର ଅପରାଧ ଦିନ ଓ ତୁମର ପ୍ରାୟଶ୍ଚିତ୍ତର ରାତି।

ଏତେବେଳେ ଘଡ଼ି ପୁଣି ଫେରି ଚାଲିଲା ବର୍ତ୍ତମାନକୁ – କିନ୍ତୁ ଏଥିରେ ଟିକ୍-ଟିକ୍ ଶବ୍ଦ ନୁହେଁ – ମାନେ ଜଣେ ମୃତ ଲୋକ ଯେମିତି ନିଜ ନଖ ଦ୍ୱାରା ଘଡ଼ି ଉପରେ ଖୋଜି ଚାଲିଛି ତାଙ୍କ ପୁନଃଜନ୍ମ।

ଦେବାନନ୍ଦ ଓ ସ୍ବର୍ଣ୍ଣପ୍ରଭା ତଳ ରୁମକୁ ଯିବେ – ଏବଂ ଖୋଜିବେ ଏକ ଗୁପ୍ତ ରହସ୍ୟ ତାଲା ଘର, ଯେଉଁଠି ଏପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ୩ ମଣିଷ ନିଖୋଜ ଏବଂ ପୁନଃଜନ୍ମର ରହସ୍ୟ। କଣ ଜାଣିପାରିବେ ସେମାନେ ରାତି ୧:୦୧ ର ଭୟଙ୍କର ଆତ୍ମାର ରହସ୍ୟ।
ଏସବୁ ଜାଣିବା ପାଇଁ ଚାଲନ୍ତୁ ପଢିବା "ଦ୍ଵିତୀୟ ଭାଗ"।

ରାତି ୧:୦୧ AM ର ରହସ୍ୟ (ପ୍ରଥମ ଭାଗ)

ଆମେ ଅତୃପ୍ତ ଆତ୍ମାର ଜୀବନ ଓ ମୃତ୍ୟୁ ସହ ଜଡିତ