କୁହାଯାଏ ସମୟ ବଡ଼ ବଳବାନ। ସେ ସମସ୍ତଙ୍କୁ ଠିକ୍ ସମୟ ରେ ଠିକ୍ ଉତ୍ତର ଦେଇ ଦିଏ। ମଣିଷ ତା ନିଜକୁ ଧୋକା ଦେଇପାରେ କିନ୍ତୁ ସମୟ କୁ ଧୋକା ଦେଇ ହୁଏନା।ଆଉ ସମୟ ଯେବେ ପ୍ରଶ୍ନ ହୋଇ ସାମ୍ନା ରେ ଛିଡ଼ା ହୁଏ ସେତେବେଳେ ଉତ୍ତର ସେ ତୁମ ଠାରୁ ଜବରଦସ୍ତି କରି ଆଦାୟ କରେ ଆଉ ଉଚିତ୍ ଶିକ୍ଷା ଦେଇ ନିଜ ବାଟ ରେ ପୁଣି ଚାଲି ଯାଏ ଠିକ୍ ଯେମିତି ଚିତ୍ରା ର ଜୀବନ ରେ ଘଟି ଥିଲା।

ପାହାଡ଼ ଆଉ ସବୁଜ ଜଙ୍ଗଲ ଘେରା ଛୋଟ ଗାଁ ମାଣିକପୁର। ସହର ଠାରୁ ବେଶୀ ଦୂର ବି ନୁହେଁ। ପାଖାପାଖି ୨୫-୩୦ ପରିବାର ସେ ଗାଁ ରେ ରହୁଥିଲେ। ସକାଳ ହେଲେ ଗାଁ ର ପୁରୁଷ ଲୋକ ମାନେ ସହର କୁ ଯାଆନ୍ତି କାମ କରିବାକୁ। ସନ୍ଧ୍ୟା ହେଲେ ପୁଣି ଫେରି ଆସନ୍ତି। ଗାଁ ର ଅଳ୍ପ ଲୋକ ଚାଷ କରି ନିଜ ପରିବାର ଚଳାଉଥାନ୍ତି। ସ୍ତ୍ରୀ ଲୋକ ମାନେ କିଛି କିଛି ହସ୍ତ ଶିଳ୍ପ କରି ଅଳ୍ପ ଯାହା କିଛି ରୋଜଗାର କରନ୍ତି। ବାହାରୁ ଦେଖିଲେ ଲାଗେ ନିପଟ ମଫସଲ ଗାଆଁ। କିନ୍ତୁ ଲୋକ ମାନେ ଭାରି ସ୍ନେହୀ ଦରଦୀ। ସବୁ ପରିବାର ଗୋଟିଏ ପରିବାର ହେଇ ଚଳନ୍ତି। ସୁଖ ଦୁଃଖ ରେ ଭାଗୀଦାର ହୁଅନ୍ତି। ଯାନିଯାତ୍ରା ରେ ମିଳି ମିଶି ଉତ୍ସବ କରନ୍ତି । ଏମିତି ଏମିତି ରେ ତାଙ୍କ ଜୀବନ ଚାଲି ଥାଏ।

ବିଶୁ ଜେନା ସେ ଗାଁ ର ଗୋଟେ ଚାଷୀ। ଘରେ ସ୍ତ୍ରୀ , ଝିଅ ଆଉ ପୁଅ। ଚାରି ପ୍ରାଣୀ ଙ୍କୁ ଛୋଟ ପରିବାର। ବିଶୁ ଖରା ବର୍ଷା ଶୀତ ରେ ବିଲ ରେ ଖଟେ। ଝାଳବୁହା ପରିଶ୍ରମ କରେ। ଯାହା ଫସଲ ହୁଏ ଚାରି ପ୍ରାଣୀ ଙ୍କୁ ଯଥେଷ୍ଟ ହୁଏ। ବାକି ଗୁଡା ସହର ଯାଇ ବିକ୍ରି କରିଦେଲେ ଯେତିକି ଟଙ୍କା ରୋଜଗାର ହୁଏ ସେଥିରେ ବହୁତ୍ ଖୁସି ରେ ସେମାନେ ଚଳି ଯାଆନ୍ତି।

ବିଶୁ ର ଝିଅ ଦେବୀ। ନାଁ ଟା ଯେମିତି ରୂପ ବି ସେମିତି। ଗୋଟେ ଚାଉଳ ରେ ଗଢା ସତେ। ଗହଳ କଳା କେଶ ରେ ଚନ୍ଦ୍ର ପରି ଗୋଲ୍ ମୁଁହ ଟେ ବହୁତ୍ ସୁନ୍ଦର୍ ଦିଶେ। ତା ହସ ରେ ସାମ୍ନା ଲୋକ କୁ ଅତି ସହଜ ରେ ଆକର୍ଷିତ କରିଦିଏ। ଗାଢ଼ ନୀଳ ରଙ୍ଗ ର ଆଖି। ସେ ଆଖି ରେ ସତେ ଯେମିତି ଅଗଣିତ କାହାଣୀ ଲୁଚି ରହିଛି। କବି ଟିଏ ତା ସାମ୍ନା ରେ ରହିଲେ ଲେଖି ଯିବ ହଜାର ହଜାର କବିତା ଯେମିତି। ଗୋଟେ ଦେଖା ରେ ଯେ କେହି ମୁଗ୍ଧ ହେଇ ଲାଖି ରହିଯିବ ତା ଚାହାଣୀ ରେ। କଥା ରେ ତାର ମାଧୂର୍ଯ୍ୟ ଭରି ରହି ଥାଏ। ପଦେ କଥା ରେ ପର କୁ ଆପଣା ର କରି ଦେଇ ପାରେ ସେ। ସେଥିପାଇଁ ବୋଧେ ପୁରା ମାଣିକପୁର ତାକୁ ଭଲ ପାଆନ୍ତି। ଦେବୀ, ଝିଅ, ମା ବୋଲି ଡାକନ୍ତି ତାକୁ। ସେ ତା ସତେ ଯେମିତି ଗୋଟେ କଅଁଳ ପ୍ରଜାପତି ଟିଏ। ଉଡ଼ି ବୁଲୁ ଥାଏ ଗାଁ ସାରା। ସାଙ୍ଗ ମାନ ଙ୍କ ସହ ମିଶି ପାହାଡ଼ କୁ ଯାଏ। ଜଙ୍ଗଲ ଭିତରେ ବୁଲେ। ଗଛ ଲତା ସହ କଥା ହୁଏ। ରାତି ହେଲେ ମା କୋଳ ରେ ଶୋଇ ପଡେ ଥକି ଯାଇ। ବାପା ସହ ଥରେ ଅଧେ ସହର କୁ ଯାଏ। ନୂଆ ଡ୍ରେସ୍ ଆଉ ପାଠ ପଢା ଜିନିଷ କିଣିକି ଆସେ। ସହର ଦେଖିବାକୁ ବୁଲିବାକୁ ତାକୁ ବହୁତ ଭଲ ଲାଗେ। କିନ୍ତୁ ସହର ର ଲୋକ ମାନେ କାଇଁ ତାକୁ ଭାରି ନିଷ୍ଠୁର ଲାଗନ୍ତି। ସ୍ଵାର୍ଥପର ଲାଗନ୍ତି। ସହର ଲୋକ ଙ୍କୁ ସେ ଡରେ। କହେ, ବାପା ସହରିଆ ଗୁଡ଼ା ଭାରି ନିର୍ଦ୍ଦୟୀ ବୋଧେ। ତାଙ୍କର ଦୟା ନାହିଁ। ତାଙ୍କ ଭିତରେ ଭଲ ପାଇବା ନାହିଁ। ଆମ ଗାଁ କେତେ ଭଲ।

ଏବେ ଏବେ ଯୌବନ ରେ ପାଦ ଦେଇଛି ଦେବୀ। ବୟସ ୧୬ ପୁରିଛି। ତାର ରୂପ ସୋନ୍ଦର୍ଯ୍ୟ ଆହୁରି ବେଶୀ ଝଟକୁଛି। ଗାଁ ସ୍କୁଲ ରେ ପାଠ ପଢା ସାରି ସେ ଏବେ ଏବେ କଲେଜ ଯାଇଛି । ବାପା ସହ ସକାଳୁ ବାହାରି ଯାଏ। ବାପା କାମ ସାରି ଫେରିଲା ବେଳେ ତା ସହ ଫେରେ। ଝିଅ ସାଙ୍ଗରେ ଥିଲା ଦିନ ବିଶୁ ସଅଳ ଘରକୁ ଫେରି ଆସେ। ମେଧାବୀ ଝିଅ ଦେବୀ। ରୂପ ଯେମିତି ପାଠ ବି ସେମିତି। କଲେଜ ରେ ନୂଆ ନୂଆ ସାଙ୍ଗ ମିଳିଛନ୍ତି। ତାଙ୍କ ସହ ମିଶି ନୂଆ ନୂଆ କଥା ଶିଖେ ଦେବୀ। ଘରେ ମା କୁ ଘର କାମ ରେ ସାହାଯ୍ୟ କରେ। ଧିରେ ଧିରେ ବୟସ ବଢ଼ିଛି। ଦେବୀ ବଡ଼ ହୋଇ ୨୧ ରେ ପହଞ୍ଚିଲାଣି। ସାକ୍ଷାତ ଲକ୍ଷ୍ମୀ ପ୍ରତିମା ଟିଏ ଯେମିତି। ଝିଅ ର ବଢିଲା ବୟସ ଦେଖି ବାପା ମୁଣ୍ଡ ରେ ବାହାଘର ଚିନ୍ତା। ସହର ରେ ବେପାର କରି ଯାହା ଅଳ୍ପ ବହୁତ ଜମା ପୁଞ୍ଜି ଅଛି। ସେଥିରେ ଖଣ୍ଡେ ଖଣ୍ଡେ ଜିନିଷ କରି ଝିଅ ପାଇଁ ସାଇତି ରଖିଛି। ପୁଅ ଖୋଜିବା ଦାୟିତ୍ଵ ଟି ସହର ରେ ଥିବା ବନ୍ଧୁ ଙ୍କୁ ଦିଆ ଯାଇଛି।

କ୍ରମଶଃ......

*ଲେଉଟା ସମୟ*

ଭାଗ ୧

ଲେଉଟା ସମୟ