ବହୁ ଦିନ ଅତିକ୍ରାନ୍ତ। ସହରୀ ବନ୍ଧୁ ଙ୍କ ସହାୟତା ରେ ବର ପାତ୍ର ଟେ ମିଳି ସାରିଛି। ବିବାହ ପାଇଁ ସବୁ କିଛି ଯୋଗାଡ଼ ସରିଛି। ପ୍ରଥମ ଦେଖା ରେ ଦେବୀ କୁ ପସନ୍ଦ କରିଛନ୍ତି ପୁଅ ଘର ଲୋକେ। ଯୌତୁକ ବାବଦ କୁ ବେଶୀ କିଛି ଡିମାଣ୍ଡ ନାହିଁ। ବିଶୁ ର ଅବସ୍ଥା ରେ ସେମାନେ ରାଜି ହୋଇଛନ୍ତି। ବାହାଘର ପରେ ଦେବୀ କୁ ବୋହୂ ନୁହେଁ ଝିଅ କରି ରଖିବେ ବୋଲି କହି ଯାଇଛନ୍ତି। ବିଶୁ ର ପାଦ ତଳେ ଲାଗୁ ନଥାଏ। ଖାଲି ହାତ ଯୋଡ଼ି ଠାକୁର ଙ୍କୁ ଧନ୍ୟବାଦ୍ ଦେବାରେ ଲାଗି ଥାଏ। ଝିଅ ର ବାହାଘର ପରେ ପୁଅ କୁ କୂଳ ରେ ଲଗେଇ ଦେଲେ ଶାନ୍ତି ରେ ନିଃଶ୍ୱାସ ମାରିବ ବୋଲି କହି ରଖିଥାଏ।
ଦେବୀ ତାର ଗୋଟେ ବୋଲି ଝିଅ। ଗରିବ ହେଲେ ବି କେବେ ତାର ଅଳୀ ଅଝଟ କୁ ଅଣଦେଖା କରିନି ବିଶୁ। ଅଳ୍ପେ ବହୁତେ ଯେତିକି ପାରିଛି କରିଛି। ଦେବୀ କୁ ସେ ତା ଘର ର ଲକ୍ଷ୍ମୀ ବୋଲି ମନେ କରେ। ଝିଅ କୁ ବାହା କରିବ ବୋଲି ଭାବି ଯେତିକି ଖୁସି ହୁଏ ଝିଅ କୁ ନିଜ ଠୁ ଦୂରେଇ ଦବାର ଦୁଃଖ ତ ସେତିକି ତା ଛାତି କୁ ଚିରି ପକାଏ। ରାତି ରେ ଗୁମୁରି ଗୁମୁରି କାନ୍ଦେ। କାଳେ ଦେବୀ ଶୁଣି ଦବ ବୋଲି। ଗାମୁଛା ରେ ଲୁହ ଗୁଡ଼ା ପୋଛି ଦିଏ କେହି ଦେଖିବା ଆଗରୁ। ଛାତି ରେ କୋହ ଆଖି ରେ ଲୁହ ଆଉ ଓଠ ରେ ହସ ରଖି ପ୍ରସ୍ତୁତି ଚାଲି ଥାଏ ବାହାଘର ପାଇଁ।

ରୁଦ୍ର ସାମନ୍ତରାୟ। ବିମଳା ଦେବୀ ଆଉ ସମରେଶ ବାବୁ ଙ୍କ ଏକମାତ୍ର ପୁଅ। ସହର ରେ ପାଠ ପଢା ସାରି ଚାକିରୀ କରିଛନ୍ତି। ବଡ଼ ବଡ଼ ଲୋକ ମାନ ଙ୍କ ସହ ବସାଉଠା । ଗାଁ ର ଲୋକ ମାନେ ସରଳ ଆଉ ନିରୀହ ବୋଲି ଗାଁ ଝିଅ କୁ ବୋହୂ କରିବେ ବୋଲି ସମରେଶ ବାବୁ ଙ୍କ ବହୁତ୍ ଇଚ୍ଛା ଥିଲା। ଆଉ ଦେବୀ ତ ସେମିତି ଲକ୍ଷ୍ମୀ ପ୍ରତିମା। ଜାତକ ବି ସୁଝି ଗଲା। ବେଶୀ କିଛି ଅସୁବିଧା ହେଲା ନାହିଁ।

ଶୁଭ ବେଳା ଦେଖି ବିବାହ ଦିନ ସ୍ଥିର ହେଲା । ଗାଁ ଲୋକ ଙ୍କ ସହାୟତା ରେ ଦେବୀ ର ବାହାଘର ସମ୍ପନ୍ନ ହେଲା। ଦେବୀ ସହରୀ ଶାଶୁ ଘର କୁ ଚାଲି ଗଲା। ବିଶୁ ଗାଁ ମୁଣ୍ଡ ରେ ଠିଆ ହେଇ ଝିଅ କୁ ବିଦାୟ ଦେଲା। ଝିଅ ର କାଳେ ଅମଙ୍ଗଳ ହବ ବୋଲି କୋହ ଗୁଡ଼ା ଛାତି ରେ ଚାପି ରଖିଲା। ଝିଅ ଗଲା ପରେ ଘରକୁ ଆସି ବହୁତ୍ କାନ୍ଦିଲା। ସ୍ତ୍ରୀ ବୁଝାଇଲା ଝିଅ ଜନମ ପର ଘରକୁ। ସେଠି ସେ ସହର ରେ ଭଲ ରେ ରହିବ। ସୁଖ ରେ ଚଳିବ। ବିଶୁ ସବୁ ବୁଝିଲା। ଶାନ୍ତ ହେଲା।

ପ୍ରଥମ ଥର ପାଇଁ ବାପା ବିନା ଦେବୀ ସହର ରେ ପାଦ ଦେଲା। ମନ ରେ ଡର ଥାଏ। ନୂଆ ଜାଗା ନୂଆ ଲୋକ। ତାକୁ ଭାରି କାନ୍ଦ ଲାଗୁଥାଏ। ଆସିଲା ବେଳେ ମା ବୁଝାଇଥିଲା ସ୍ବାମୀ ଘର କୁ ନିଜର କରି ଚଳିବୁ। ଶାଶୁ ଶଶୁର ଙ୍କୁ ନିଜର କରିବୁ। ଗୋଟେ ବୋଲି ବୋହୂ ଦେବୀ ସେ ଘର ର। ମା ର କଥା ଗୁଡା କାନି ରେ ଗଣ୍ଠି ପକେଇ ରଖିଚି।

କ୍ରମଶଃ.....

ଲେଉଟା ସମୟ

ଭାଗ ୨