ମୋ ମାଆ ବୀଣାପାଣି ମିଶ୍ର, (ବୀଣା) ସ୍ନେହରେ ମୋ ମାମୁଁ ଗାଁ ଲୋକ ବାୟାଣୀ ବୋଲି ଡାକନ୍ତି। ନୂଆ ନୂଆ ବାହା ହୋଇ ମୋ ମାଆ ଆମ ଘରକୁ ଆସିଥାଏ କେହିଜଣେ ଆସି କହେ ବୀଣା ତୋ ବାପ ଘରୁ ଜଣେ ବୁଢ଼ା ଭାର ନେଇଆସିଛି, ଆମ ଦାଣ୍ଡ ପିଣ୍ଢାରେ ବସିଛି ଯେତେ ଡାକିଲେ ବି ଘର ଭିତରକୁ ଆସୁନି, କହୁଚି ମାଆ ମୋର ଛୋଟ ଜାତି ତମର ବାହ୍ମୁଣ ଘର ମୁଁ ତୁମ ଘର ଭିତରକୁ ଯାଇପାରିବିନି । ମୋ ମାଆ ବାୟାଣୀ କୁ ଟିକେ ଡାକ୍ ମୁଁ ଟିକେ ତାକୁ ଦେଖିଦେଇ ଚାଲିଯିବି I

ମାଆ ବାୟାଣୀ ଡାକ ରୁ ଜାଣିପାରେ କିଏ ଆସିଛି ଦୌଡ଼ି ଯାଏ... ଆଉ ଦାଣ୍ଡ ଘରୁ ରହି ଶବର ଦାଦା ବୋଲି ଡାକି ଦିଏ ଦୁହିଁ ଙ୍କ ଆଖି ଛଳ ଛଳ ଦାଦା ର ଇଚ୍ଛା ଥିଲେ ବି ଛାତି ରେ ଜାବୁଡି ଧରି ବାତ୍ସଲ୍ୟ ମମତା ଦେବାକୁ ହେଲେ ସାମାଜିକ ପ୍ରାଚୀର ପ୍ରତିବନ୍ଧକ ସାଜେ, ଲୁହ ଦି ଧାର ଝରେଇ ଦେଇ କହେ ମାଆ ରେ ତୁ ଭଲ ରେ ଅଛୁ ନା।

ମୋ ମାଆ ତାର ଶାନ୍ତ ସରଳ ସ୍ଵଭାବ ପାଇଁ ମୋ ମାମୁଁ ଘର ଗାଁ ରେ ଯେତିକି ପରିଚିତ ଥିଲା, ସେମିତି ଶବର ଦାଦା ବି ତାର ନିଷ୍ଠା ସାଧୁତା ପାଇଁ ତଳଗୋପ ବିନ୍ଧା ଗାଁ ରେ ପରିଚିତ ଥିଲା।

ଶବର ଦାଦା ହରିଜନ କୁଳରେ ଜନ୍ମ। ମୋ ମାମୁଁ ଘରେ ଚାଷ ବାସ କାମ ସବୁ ସେ ଦେଖେ, ଖୁବ୍ ପରିଶ୍ରମୀ ଲୋକ। ନିଜ ଜମି ରେ ଚାଷ କାମ ପରେ ପରିବାର ପ୍ରତିପୋଷଣ ପାଇଁ ଶବର ଦାଦା ପର ଘରେ ମୂଲ ଲାଗେ।

ମୂଲିଆ ପୁଅ ବୋଲି ତାକୁ ହୁଏତ କଉଠି ଉଚିତ୍ ସମ୍ମାନ ମିଳେନି ସେଥିପାଇଁ ତା ମନରେ କ୍ଷୋଭ ଥାଏ କିନ୍ତୁ ବୋଧହୁଏ ମୋ ମାମୁଁ ଘରୁ ସେ ସେତିକି ସ୍ନେହ ପ୍ରେମ ପାଏ ସେଥିପାଇଁ ସେ ମାମୁଁ ଘରେ ସବୁବେଳେ ଥାଏ। ସେଥିପାଇଁ ତ ମାଆ ର ବାହାଘର ପରେ ତାର ନିଜର ମଣିଷ ମାନଙ୍କୁ ଛାଡ଼ି ମୋ ମାଆ କୁ ଟିକେ ଦେଖିବାକୁ ମାୟା ନନା (ମୋ ଅଜା) ସହିତ ଝଗଡ଼ା କଲା... ମୋ ଝୁଅ ଘରକୁ ମୁଁ ଭାର ନେଇଯିବି, ସ୍ନେହ କାଙ୍ଗାଳି ମଣିଷ ଟେ ମୋ ମାଆ କୁ ତାର ଝିଅ ବୋଲି ଭାବେ ଆଉ ମୋ ଅଜାକୁ ତାର ଭାଇ। ଆଉ ମୋ ଅଜା ବି ତାକୁ ଭାରି ଭଲପାଏ। ମୋ ଅଜା କୁହେ ମୋ କାଶିଆ କପିଳା (ଯୋଡ଼େ ବଳଦ) ବି ଶବର ନ ଆସିଲେ କୁଣ୍ଡା ତୋରାଣି ପିଅନ୍ତି ନାହିଁ, ଲଙ୍ଗଳ ବି ସଙ୍ଗା ରୁ ଓହ୍ଲାଇ ବାକୁ ମନା କରେ, ପାଞ୍ଚଣ ବି ତା ହାତ ସ୍ପର୍ଷ ପାଇଁ ଆଉଟ ପାଉଟ ହୁଏ,ତା ହାତରେ ସୁନାର ଫସଲ ଫଳେ। ଅତି ସାଧାରଣ ମଣିଷ ଟେ। ସେ ଆର ପାରିକୁ ଚାଲି ଗଲାଣି ମୁଁ ଛୋଟ ବେଳେ ଦେଖିଥିବା ତାର ଚେହେରା ଏବେବି ମନେ ଅଛି। ଲମ୍ବା ଶରୀର, ହାଡ଼ ଉପରେ ଲୋଚା କୁଚା ଚମଡ଼ା ର ଆବରଣ, କଛା ମାରି ପିନ୍ଧିଥବା ଖଣ୍ଡେ ଲମ୍ବା ଗାମୁଛା, ଫୁଙ୍ଗୁଳା ଦେହ ଓ ବେକରେ ତୁଳସୀର ମାଳ। ବାସ୍ ଏତିକି।

ଖରାକୁ ଡରେନା ସେ ନା ବର୍ଷା ତୁଫାନ କୁ ଭୟ

ଶୀତ ବି ପାରେନା ଥରେଇ ଜରାଜୀର୍ଣ୍ଣ ଚମଡା ର ଦେହ..

ବିଜୁଳି ର ଚମକରେ ଅସ୍ଥିର ହୁଏନା

କାମ ନ ସାରିବା ଯାଏଁ ବିଲରୁ ଘର ବାହୁଡ଼େ ନା..

ଚାଷୀ ଚାଷ ପ୍ରତି ତାର ଅହେତୁକ ପ୍ରେମର କାହାଣୀ ବାପା କୁହନ୍ତି। ବାପା କୁହନ୍ତି ତୋ ମାମୁଁ ଘର ଚାଷବାସ କାମ ପରେ ଶବର ଦାଦା ଆମ ଘରେ କାମ କରେ ତା ସହ କାମ କରୁଥିବା ଅଳସୁଆ ମୂଲିଆ ପୁଅ ତା ସହ କାମ କରିବାକୁ ଡରନ୍ତି ସେ କହେ କର୍ମ ହିଁ ଭାଗବାନ୍ କର୍ମ କୁ ଠକାଅନା ନହେଲେ ଭାଗବାନ ସେଇ କର୍ମ କରିବାକୁ ଆଉଥରେ ମୂଲିଆ କୁଳରେ ଜନ୍ମ ଦେବ। ଏ ବୟସରେ ତାର ପରିଶ୍ରମ ଦେଖି ଅଳସୁଆ ଚାଷୀ ପୁଅ ତା ଦ୍ଵାରା ଅନୁପ୍ରାଣିତ ହୁଅନ୍ତି।

ସେ 85 ବର୍ଷ ବୟଷରେ ବି ତା ନିଜ କାମ ନିଜେ କରି ପାରୁଥିଲା । ସମାଜ ର ନୀତି ନିୟମ କୁ ଅନୁସରଣ କରୁଥିଲା।ଇଶ୍ୱର ବିଶ୍ଵାସୀ ଓ ବ୍ରାହ୍ମଣ ମାନଙ୍କୁ ଙ୍କୁ ସମ୍ମାନ ଦେଉଥିଲା।

ସେ ତାର ଫସଲ ଜମିକୁ ଯିବା ପୂର୍ବରୁ ମାଟି ମାଆ କୁ ପ୍ରଣିପାତ କରି ଆକାଶ କୁ ଚାହିଁ କହୁଥିଲା "ଭାଗବାନ୍ ଏ ଜନମରେ ମୂଲିଆ କଲୁ ଆଉ ଯଦି ମଣିଷ ଜନମ ଦଉ ମୂଲିଆ କରି ଜନମ ଦବୁନି"

ତାର ସ୍ଵଭାବ, ସତ୍କର୍ମ, ପରିଶ୍ରମ, ନିଷ୍ଠା ଯୋଗୁ ସେ ଚାଷୀ ମୂଲିଆ ର ଉଦାହରଣ ପାଲଟିଗଲା।

ଲେଖକ - ଇଂ ସଂଗ୍ରାମ କେଶରୀ ମିଶ୍ର

ନରସିଂହପୁର, ଧୁଷୁରୀ, ଭଦ୍ରକ

ଯୋଗାଯୋଗ - 8984136323

ଶବର ଦାଦା (ଏକ କୃଷକ ର କଥା)

ଭାଗବାନ୍ ଏ ଜନମରେ ମୂଲିଆ କଲୁ ଆଉ ଯଦି ମଣିଷ ଜନମ ଦଉ ମୂଲିଆ କରି ଜନମ ଦବୁନି।