ଶ୍ୟାମ ଘରୁ ବାହାରି ବାହାରି ପିଣ୍ଡାରେ ପାଦ ଦେଇଛି ,କିଏ ଜଣେ ଜୋର୍ ରେ ଛିଙ୍କିଲା। ସେ ମନେ ମନେ ଛିଙ୍କିଥିବା ଲୋକକୁ ଗାଳି ଦେଇ ଘର କୁ ଫେରିଲା ବେଳେ ପଡୋଶୀ ଈଶ୍ଵର ଶାସ୍ତ୍ରୀଜୀ କୈାଣସି କାମ ପାଇଁ ବାହାରକୁ ଯାଉଛନ୍ତି।ସେ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ହେଲା ; କାରଣ ଛୋଟ କାମଟିଏ ହେଲେ ମଧ୍ୟ ଶାସ୍ତ୍ରୀଜୀ ଶୁଭ ମୁହୂର୍ତ୍ତ ଦେଖି ବାହାରନ୍ତି। ତେଣୁ ସେ ଭାବିଲା ," ଶାସ୍ତ୍ରୀଜୀ ଯଦି ଛିଙ୍କର ଅଶୁଭ ସୂଚନା କୁ ଖାତିରି ନ କରି ମୂହୁର୍ତ୍ତଟି ଶୁଭ ବୋଲି କାମରେ ବାହାରିଲେ , ତେବେ ମୁଁ ମଧ୍ୟ ବାହାରିଯିବି ।

ଶ୍ୟାମ ର କାମଟି ଭଲ ଭାବରେ ସମ୍ପନ୍ନ ହେଲା। ଫେରି ଆସି ସେ ଶାସ୍ତ୍ରୀ ଙ୍କୁ ଧନ୍ୟବାଦ ଦେବାକୁ ଗଲା । ସେ ଶାସ୍ତ୍ରୀ ଙ୍କୁ କହିଲା, "ଆପଣଙ୍କ ଯୋଗୁଁ ହିଁ ମୋର କାମ ଭଲ ଭାବରେ ହେଲା । କାରଣ ଆପଣ ବାହାରକୁ ଯିବାର ଦେଖି ମୁଁ ଜାଣିଗଲି ଯେ ଏହାହିଁ ଶୁଭ ମୁହୂର୍ତ୍ତ। "

ଶ୍ୟାମ ର କଥା ଶୁଣି ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ହୋଇ ଶାସ୍ତ୍ରୀଜୀ କହିଲେ ," ଆଜିକାଲି ମୁଁ ସର୍ବଦା ପାଞ୍ଜି ଦେଖି ଯିବା ପାଇଁ ସମୟ ପାଏ ନାହିଁ। ମନ ଅନେକ ବିଷୟରେ ବ୍ୟସ୍ତ ଥାଏ। ହୁଏତ ମୁଁ ଛିଙ୍କ ଶୁଣି ନ ଥିବି । ପ୍ରକୃତରେ କହିବାକୁ ଗଲେ ଯେଉଁ କାମ ପାଇଁ ବାହାରିଲି , ତାହା ସେମିତି କିଛି ଜରୁରୀ କାମ ନ ଥିଲା । ପାଚିରୀ ନିକଟରେ କୁକୁର,ଭୂକି ଲାଗିଥିଲା, ତାକୁ ତଡିବାକୁ ମୁଁ ଯାଇଥିଲି। ଅଶୁଭ ସମୟରେ ବାହାରକୁ ଯିବା ପରି ଅଜ୍ଞାନୀ ମୁଁ ନୁହେଁ।"

ଏକଥା ଶୁଣି ଶ୍ୟାମ ଅବାକ୍ ହୋଇଗଲା। ତା'ପରଠାରୁ ସେ ଏହିସବୁ ଶୁଭ ଅଶୁଭ କଥାକୁ ଆଉ ମୂଲ୍ୟ ଦେଲା ନାହିଁ। ସେସବୁ ଜିନିଷ ଉପରୁ ତା'ର ବିଶ୍ଵାସ ତୁଟିଗଲା ।

ଶୁଭ ମୁହୂର୍ତ୍ତ

(Happy moment)