ସମୟ ଗଡି ଗଡି ଯାଏ। ତା ଭିତରେ ସେ କରିଦିଏ କେତେ ସାମ୍ରାଜ୍ୟ , ଭାଙ୍ଗି ପକାଏ କେତେ ଦୁର୍ଗ, ସୃଷ୍ଟି କରାଯାଏ ନୂଆ ସମାଜ।

ପରିବାର ଅନୁସାରେ ଗଢ଼ି ଉଠେ ନୂଆ ସମାଜ। ଏହି ସମାଜରେ ପ୍ରତିଷ୍ଠା ହୁଏ ଗଣତନ୍ତ୍ର। ଗଣତନ୍ତ୍ର ରାଜ୍ୟରେ ନିର୍ବାଚନ ବେଳେ ପାର୍ଟି ନିଜ ଦଳ ର ଲୋକ ,ନିଜ ଦଳର ନୀତି,ନିୟମ, ଆଦର୍ଶ, ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟ, ଲକ୍ଷ୍ୟ ଓ ପନ୍ଥା ସବୁ ବଦାନ୍ୟତା ପୂର୍ବକ ଲୋକଙ୍କ ସମ୍ମୁଖରେ ଉପସ୍ଥାପନ କରି ପକାନ୍ତି।

ଭାରତର ସମ୍ବିଧାନ କୁଆଡେ ବହୁତ ବଡ ହାତୀ ସଦୃଶ।ଯେତେ ବଡ଼ ସମ୍ବିଧାନ ସେତେ ବଡ଼ ନେତା ସେତେ ବଡ଼ ବଡ଼ ଲମ୍ବା ଧାଡ଼ି ର ଭୋଟ।ଅନିଚ୍ଛା ସତ୍ତ୍ବେ ବଡ଼ ବଡ଼ ନେତା ମାନେ ଘର ଘର ବୁଲି ଭୋଟ ପାଇଁ ଭିକ୍ଷା ପ୍ରଦାନ କରନ୍ତି।

ସମାଜ କୁ ନେଇ ଶୀର୍ଷରେ ପହଞ୍ଚାଇବାକୁ ପ୍ରତିଶ୍ରୁତି ଦିଅନ୍ତି।ହେଲେ ବାସ୍ତବତା କୁ ଦେଖିଚି କିଏ ନ ଅପେକ୍ଷା କରିଛି କିଏ । ମିଥ୍ୟା ର ମୁଖା ଧାରଣ କରି ମାରଣ ତାରଣ ଆଦି ସକଳ ବିଦ୍ୟା ପ୍ରୟୋଗ କରିବାକୁ ପଛାନ୍ତି ନାହିଁ। ରାଣ ନିୟମ ପକାଇ ମହାପ୍ରସାଦ ଛୁଆଇଁ ରାଜି କରନ୍ତି।

ସମାଜରେ ଏହି ଧଳା ପୋଷାକ ପିନ୍ଧା କଳା କାମ ସବୁ କରନ୍ତି ।ହେଲେ ମର୍ମାହତ ର ବିଷୟ ଏହି କି ଯେ କଳା- ଧଳା ର ବାସ୍ତବତା କୁ ମଣିଷ ଜାଣି ମଧ୍ୟ ଚୁପ୍ ରହୁଛି। କ୍ଷମତା ପ୍ରଥି ର ଏକମାତ୍ର ଚାବିକାଠି ହେଉଛି ନିର୍ବାଚନରେ ଜିତିବା। ଆମ ଦେଶରେ ଧନୀ ଦାରିଦ୍ର୍ୟ ସମସ୍ତଙ୍କର ଗୋଟିଏ ଭୋଟ।

କେତେକ ପାଠୁଆ ଲୋକଙ୍କୁ ଛାଡିଦେଲେ ସାଧାରଣତଃ ସମସ୍ତେ ଅଶିକ୍ଷିତ ଓ ଅର୍ଦ୍ଧ ଶିକ୍ଷିତ। କିଛି ଲୋକ ଟା ମଧ୍ୟ ରେ କୁଲି ,ମୁଲିଆଲ ଯେଉଁ ମାନେ ଟିକେ ଅଫିସର୍ ସେମାନେ ମନ୍ତ୍ରୀ ପାଖକୁ ଯିବାକୁ ଭୟ କରିବେ ।ଏଥି ରୁ ସ୍ପଷ୍ଟ ଦୃଶ୍ୟମାନ ଯେ, ଏ ଭୋଟ କାଙ୍ଗାଳ ଗୁଡ଼ିକୁ ସମାଜ ରେ ସେମାନଙ୍କର ନୀଚ ମାନବିକତା ର ବାସ୍ତବତା ର ମୁଖା ଖୋଲିବା କିଏ?

ସତ ମିଛ ର ମାୟା ଜାଲ ଫାନ୍ଧି ସେଥିରେ ଗରିବ ନିରୀହ ମାନଙ୍କୁ ସେଥିରେ ପକାଇବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କରିବେ।
ଆଜି ଆମ ସମାଜର ଅବସ୍ଥା ଏପରି ସ୍ବାର୍ଥ ପାଇଁ ଯେ କୌଣସି ନୀତି ନିୟମ ଓ ଆଦର୍ଶ କୁ ଲଂଘନ କରିବାକୁ ଲୋକ ତିଳେ ହେଲେ ସଙ୍କୋଚ କରନ୍ତି ନାହିଁ।

ରାଜନୀତି ବ୍ୟବସାୟ କରୁଥିବା ଲୋକେ ତାର ଜ୍ୱଳନ୍ତ ନମୁନା। ସେମାନଙ୍କର ଅସଲ ସ୍ୱରୂପ କୁ ପଦା ରେ ପକାଇବା ଏକ ପ୍ରକାର ଅସମ୍ଭବ। ଅସମ୍ଭବ ଏଥିପାଇଁ ସମାଜର ଉନ୍ନତିରେ ଭାଗ ନେବାକୁ କିଏ ବା ଚାହାଁନ୍ତିନି ।ହେଲେ ମୁଣ୍ଡ ପିଛା ୫୦୦ କିମ୍ବା ୧୦୦୦ ଟଙ୍କା ରେ ନିଜକୁ ବିକି ଦାରିଦ୍ର୍ୟତାର ପରିଚୟ ଦେବେ ପଛେ ବାସ୍ତବ ଜୀବନ ଜାତୀୟ ନୀତିକୁ ପଛରେ ପକାଇବେ।

ଭୋଟ ନ ପାଇବାରୁ ବଳୀ ପାତାଳ କୁ ଯିବାକୁ ପଡିଲା ।ପାଣ୍ଡବ ମାନେ ଭୋଟ ରେ ହାରି ରାଜ୍ୟ ରୁ ତଡ଼ା ଖାଇଲେ।ଭୋଟ ର ମହିମା ମହାପ୍ରଭୁ ରାମଚନ୍ଦ୍ର ଙ୍କୁ ବି ଜଣା ଥିଲା।ସେ ପ୍ରଜାଙ୍କ ଭୋଟ ପାଇବେ ନାହିଁ ବୋଲି ଜାଣି ସରିଲା ପରେ ନିଜ ଭାର୍ଯ୍ୟା କୁ ଋଷି ଆଶ୍ରମ କୁ ପଠାଇ ଦେଲେ।

ଅତଏବ ଭୋଟ୍ ଦିଲ୍ଲୀ କ ଲଡ଼ୁ।ନେତା ଓ ଭୋଟ ଦାତା ଦୁହେଁ ନିରାଟ ଓ ବିରାଟ କାଙ୍ଗାଳ ଭାରତ ଏଥିପାଇଁ ବିକାଶଶୀଳ ହୋଇ ରହି ଯାଇଛି କେବଳ ଧନୀ ମୁଖା ପିନ୍ଧା କାଙ୍ଗାଳ ନେତା।

ବିକାଶ ର ଅର୍ଥ ବୁଝି ଦେଶ କୁ ଅଗ୍ରସର କରିବାକୁ ହେଲେ ବାସ୍ତବ ରେ ସମାଜ ପାଇଁ ଯାହା ଗ୍ରହଣୀୟ ଓ ସ୍ପୃହଣୀହ ତାହା କଲେ ମିଛ ବାର୍ତ୍ତା ଦେଇଥିବା କଥା ଗୁଡାକ ବାସ୍ତବ ରେ ପରିଣତ ହୋଇପାରନ୍ତା।

ସମାଜରେ ପ୍ରତିଷ୍ଠିତ ଗଣତନ୍ତ୍ର ଉପରୁ ବିଶ୍ବାସ ଉଠିଗଲାଣି। ଚିରା ଚରିତ ପ୍ରଥା ଅନୁସାରେ କେବଳ କଥାରେ କଥାରେ କାର୍ଯ୍ୟାନୁମୋଦିତ ହେଉଛି।

ଯଦି ସମାଜରେ ପୂର୍ଣ୍ଣାଙ୍ଗ ଉନ୍ନତୀ ଆବଶ୍ୟକ ତେବେ କର୍ମଠ , ସଚ୍ଚୋଟ, ବିବେକୀ,ନୈତିକତା ଓ ସତ୍ୟ ର ବାସ୍ତବତା କୁ ଗ୍ରହଣ କରିବା ।ତେବେ ଯାଇ କିଛି ହୋଇପାରିବ।

ଆଶ୍ରିତା ଦାସ,
ଡାଳତୋଳା , ଖୋର୍ଦ୍ଧା

ସମାଜ ଓ ବାସ୍ତବତା

ଭୋଟ କାଙ୍ଗାଳଙ୍କ ମୁଖା