୨୦୧୯ ମସିହାରେ ଓଡିଶା ସରକାର ଏକ ଗୁରୁତ୍ଵପୂର୍ଣ୍ଣ ନିୟମ ଆଣିଥିଲେ: ସରକାରୀ ଶିକ୍ଷକମାନେ ନିଜ ବିଦ୍ୟାଳୟର ବିଦ୍ୟାର୍ଥୀଙ୍କୁ ଟ୍ୟୁସନ୍ (ଘରୋଇ ପଢ଼ାଇବା) କରିପାରିବେ ନାହିଁ। ଏହି ନିୟମ ଆସିଲା ଏକ ବଡ଼ ଚିନ୍ତା ଉପରୁ: ଯେତେବେଳେ ଶିକ୍ଷକମାନେ ଟ୍ୟୁସନ୍ ପାଇଁ ବ୍ୟସ୍ତ ରହିବେ, ସେମାନେ ନିଜ ନିଯୁକ୍ତିଦାତା ବିଦ୍ୟାଳୟରେ ପିଲାଙ୍କୁ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଧ୍ୟାନ ଦେବାକୁ ପାରିବେ ନାହିଁ। ଟ୍ୟୁସନ୍ ନେଉଥିବା ପିଲାଙ୍କୁ ଅଧିକ ଗୁରୁତ୍ଵ ମିଳିବ, ବାକି ପିଲାଙ୍କ ଶିକ୍ଷା ପଛରେ ପଡ଼ିଯିବ। ସହଜରେ ଟ୍ୟୁସନ୍ ଖର୍ଚ୍ଚ ବୋଝା ପିଲାଙ୍କ ପରିବାର ଉପରେ ପଡ଼ିବ। ଏବଂ ଏହା ଶିକ୍ଷକଙ୍କ ପ୍ରତି ବିଶ୍ଵାସକୁ ନଷ୍ଟ କରିବ।

କିନ୍ତୁ କଥା ଏଠାରେ ଶେଷ ହେଲା ନାହିଁ। ଏହି ନିୟମ ଲାଗୁ ହେବାର ପାଞ୍ଚ ବର୍ଷ ପରେ ମଧ୍ୟ, ଏହା ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଭାବରେ ପାଳିତ ହେଉନାହିଁ। ଆମେ ଶୁଣୁଛୁ, ଦେଖୁଛୁ, କେତେକ ସରକାରୀ ଶିକ୍ଷକ ଏହି ନିୟମକୁ ଖୋଲାଖୋଲି ଅବମାନନା କରୁଛନ୍ତି। ସେମାନେ ନିଜ ବିଦ୍ୟାଳୟର ପିଲାଙ୍କୁ ଟ୍ୟୁସନ୍ ପଢ଼ାଉଛନ୍ତି, ବେଳେବେଳେ ଠିକ୍ ବିଦ୍ୟାଳୟ ପାଖରେ ବା ଘରେ। ଏହା କେବଳ ନିୟମ ଭାଙ୍ଗୁଛି ନାହିଁ, ଏହା ସରକାରୀ ଆଦେଶକୁ ଅଣଦେଖା କରୁଛି ଏବଂ ସରକାରୀ ବିଦ୍ୟାଳୟ ଶିକ୍ଷା ବ୍ୟବସ୍ଥା ଉପରେ ଏକ ପ୍ରଶ୍ନଚିହ୍ନ ଟାଣୁଛି।

କାହିଁକି ଭାଙ୍ଗୁଛନ୍ତି ନିୟମ? ଶିକ୍ଷକଙ୍କ ତରଫରୁ କେତେକ ଯୁକ୍ତି:

(୧)ଦରମା କମ:ଅନେକ ଶିକ୍ଷକ କହନ୍ତି ଯେ ସେମାନଙ୍କର ଦରମା ଜୀବନଯାପନ ଖର୍ଚ୍ଚ ସାଙ୍ଗରେ ତାଳ ଦେଉନାହିଁ। ଟ୍ୟୁସନ୍ ହେଉଛି ଏକ ଜରୁରୀ ଅତିରିକ୍ତ ଆୟର ଉତ୍ସ, ଯାହା ବିନା ସେମାନେ ପରିବାର ଚଳାଇବା କଷ୍ଟକର।

(୨) ପିତାମାତାଙ୍କ ଚାପ: କେତେକ ପିତାମାତା ସ୍ୱେଚ୍ଛାରେ ଶିକ୍ଷକଙ୍କୁ ଟ୍ୟୁସନ୍ ପାଇଁ ଅନୁରୋଧ କରନ୍ତି। ସେମାନେ ବିଶ୍ଵାସ କରନ୍ତି ଯେ ଟ୍ୟୁସନ୍ ନ ପଢ଼ିଲେ ତାଙ୍କ ପିଲା ପଛରେ ପଡ଼ିଯିବ, କାରଣ ବିଦ୍ୟାଳୟରେ ସମସ୍ତଙ୍କୁ ସମାନ ଧ୍ୟାନ ମିଳେନା।

(୩) ବଜାରରେ ଟ୍ୟୁସନ୍ର ଚାହିଦା: ପ୍ରତିଯୋଗିତାମୂଳକ ପରୀକ୍ଷା ପ୍ରଣାଳୀ ଏବଂ ଅଭିଭାବକଙ୍କ ଅତ୍ୟଧିକ ଆକାଂକ୍ଷା ଯୋଗୁଁ ଟ୍ୟୁସନ୍ର ଚାହିଦା ଅଧିକ। ଶିକ୍ଷକମାନେ ଭାବନ୍ତି ଯଦି ସେମାନେ ନ ପଢ଼ାନ୍ତି, ତେବେ ପ୍ରାଇଭେଟ୍ ଟ୍ୟୁସନ୍ ଦେଉଥିବା ଅନ୍ୟ ଲୋକେ ସେହି ଚାହିଦାକୁ ପୂରଣ କରିବେ, ଯାହା ବୋଧହୁଏ ଗୁଣବତ୍ତାର ଦୃଷ୍ଟିରୁ ଭଲ ହେବ ନାହିଁ।

(୪) ନିୟମ ପ୍ରୟୋଗରେ ଅସମତା: କେତେକ କହନ୍ତି ଯେ ଏହି ନିୟମ ସବୁ ଜାଗାରେ ସମାନ ଭାବେ ଲାଗୁ ହୁଏ ନାହିଁ। କେତେକ ଜାଗାରେ ଜୋର ନାହିଁ, ତେଣୁ ସେମାନେ ମଧ୍ୟ ଭାଙ୍ଗିବାକୁ ପ୍ରବର୍ତ୍ତିତ ହୁଅନ୍ତି।

କିନ୍ତୁ ଏହି ଯୁକ୍ତିଗୁଡ଼ିକ କେତେ ଯଥାର୍ଥ?

(୧) ପେଶାଦାର ନୀତିର ପ୍ରଶ୍ନ: ଶିକ୍ଷକତା କେବଳ ଏକ ଚାକିରି ନୁହେଁ, ଏହା ଏକ ମହତ୍ ଦାୟିତ୍ଵ। ସରକାରୀ ନିୟମ ସ୍ପଷ୍ଟ ଭାବେ ଟ୍ୟୁସନ୍ ନିଷେଧ କରିଛି। ଚାକିରିର ନିୟମକୁ ଭାଙ୍ଗିବା ଜଣେ ପେଶାଦାର ଭାବେ ଶିକ୍ଷକଙ୍କ ଦାୟିତ୍ଵବୋଧ ଏବଂ ନୈତିକତାକୁ ନେଇ ପ୍ରଶ୍ନ ଉଠାଏ। ଦରମା କମ ହେଲେ ମଧ୍ୟ, ନିୟମ ଭାଙ୍ଗିବା ସମାଧାନ ହୋଇପାରିବ ନାହିଁ।

(୨) ସମାନ ଅଧିକାର ଭୁଲିଯିବା: ନିୟମର ମୂଳ ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟ ହେଉଛି ସମସ୍ତ ପିଲାଙ୍କୁ ସମାନ ସୁଯୋଗ ଦେବା। ଟ୍ୟୁସନ୍ ଦେଉଥିବା ଶିକ୍ଷକଙ୍କ ପାଇଁ ବିଦ୍ୟାଳୟରେ ନିଜ ଟ୍ୟୁସନ୍ ପିଲାଙ୍କୁ ଅଧିକ ଧ୍ୟାନ ଦେବାର ଆଶଙ୍କା ରହେ। ଯେଉଁ ପିଲାଙ୍କ ପରିବାର ଟ୍ୟୁସନ୍ ଖର୍ଚ୍ଚ ଦେବାକୁ ପାରିବେ ନାହିଁ, ସେମାନେ ପଛରେ ପଡ଼ିଯିବେ। ଏହା ଶିକ୍ଷାରେ ଅସମାନତା ବଢ଼ାଏ।

(୩) ବିଶ୍ଵାସର କ୍ଷତି : ଯେତେବେଳେ ଶିକ୍ଷକମାନେ ଖୋଲାଖୋଲି ନିୟମ ଭାଙ୍ଗନ୍ତି, ସେତେବେଳେ ଜନସାଧାରଣ, ବିଶେଷ କରି ଅଭିଭାବକମାନେ, ସରକାରୀ ଶିକ୍ଷା ବ୍ୟବସ୍ଥା ଉପରେ ବିଶ୍ଵାସ ହରାନ୍ତି। ସେମାନେ ଭାବନ୍ତି ଯେ ବିଦ୍ୟାଳୟରେ ଠିକ୍ ଭାବେ ନ ପଢ଼ାଇ ଶିକ୍ଷକମାନେ ଟ୍ୟୁସନ୍ ପାଇଁ ବାଧ୍ୟ କରୁଛନ୍ତି।

(୪) ଅନ୍ୟାୟର ଚକ୍ର: ପିତାମାତାଙ୍କ ଚାପ ବାସ୍ତବ, କିନ୍ତୁ ଶିକ୍ଷକମାନେ ଯେତେବେଳେ ଟ୍ୟୁସନ୍ ଦିଅନ୍ତି, ସେତେବେଳେ ଏହି ଚାପ ଆହୁରି ବଢ଼େ। ଯେଉଁ ପିତାମାତା ଟ୍ୟୁସନ୍ ଦେବାକୁ ଚାହୁଁନଥିବେ, ସେମାନେ ମଧ୍ୟ ଭୟରେ କିମ୍ବା ଚାପରେ ପଡ଼ି ଦେବାକୁ ବାଧ୍ୟ ହୁଅନ୍ତି। ଏହା ଏକ ଅନ୍ୟାୟପୂର୍ଣ୍ଣ ଚକ୍ର ସୃଷ୍ଟି କରେ।

(୫) ଦରମା ଅସନ୍ତୋଷର ସଠିକ୍ ସମାଧାନ ନୁହେଁ: ଦରମା କମ୍ ହେଉଥିବା ଏକ ଗମ୍ଭୀର ଅସୁବିଧା। କିନ୍ତୁ ଏହାର ସମାଧାନ ହେବା ଉଚିତ୍ ସରକାର ସହ ଆଲୋଚନା, ଚାପ ସୃଷ୍ଟି କିମ୍ବା ଶିକ୍ଷକ ସଙ୍ଗଠନ ମାଧ୍ୟମରେ। ନିୟମ ଭାଙ୍ଗି ଟ୍ୟୁସନ୍ କରିବା ଏକ ଠିକ୍ ଓ ସ୍ଥାୟୀ ସମାଧାନ ନୁହେଁ। ଏହା ଶିକ୍ଷକଙ୍କ ଛବି ଖରାପ କରେ ଏବଂ ବାସ୍ତବ ସମସ୍ୟା ଉପରେ ଆଲୋଚନାକୁ ମଧ୍ୟ ଦୁର୍ବଳ କରେ।

ମୋ ଦୃଷ୍ଟିକୋଣରେ

ମୁଁ ଭାବୁଛି, ସରକାରୀ ଶିକ୍ଷକଙ୍କ ଦ୍ବାରା ନିଜ ବିଦ୍ୟାଳୟର ପିଲାଙ୍କୁ ଟ୍ୟୁସନ୍ କରିବା ନିଷେଧ କରିବାର ନିୟମ ଏକ ଠିକ୍ ଓ ଜରୁରୀ ପଦକ୍ଷେପ। ଏହାର ମୂଳ ଲକ୍ଷ୍ୟ - ସମସ୍ତ ପିଲାଙ୍କୁ ସମାନ ଗୁଣବତ୍ତାପୂର୍ଣ୍ଣ ଶିକ୍ଷା ମିଳିବା ଓ ଶିକ୍ଷା ବ୍ୟବସ୍ଥାରେ ନ୍ୟାୟ ରକ୍ଷା କରିବା - ଅତ୍ୟନ୍ତ ଗୁରୁତ୍ଵପୂର୍ଣ୍ଣ।

ତେଣୁ, ଖୋଲାଖୋଲି ଏହି ନିୟମ ଉଲ୍ଲଂଘନ କରିବା କୌଣସି ଭାବରେ ଯୁକ୍ତିଯୁକ୍ତ ନୁହେଁ। ମୋ ଦୃଷ୍ଟିରେ ଏହା ହେଉଛି:

(୧) ପେଶାଦାର ଦାୟିତ୍ଵର ଅବମାନନା: ଶିକ୍ଷକଙ୍କୁ ସରକାର ଦରମା ଦେଉଛନ୍ତି ନିଜ ନିଯୁକ୍ତିଦାତା ବିଦ୍ୟାଳୟରେ ପୂରା ମନୋଯୋଗ ଓ ଦକ୍ଷତାର ସହିତ ପଢ଼ାଇବା ପାଇଁ। ଟ୍ୟୁସନ୍ ପାଇଁ ବ୍ୟସ୍ତ ରହିବା ଏହି ପ୍ରାଥମିକ ଦାୟିତ୍ଵକୁ ପ୍ରଭାବିତ କରିପାରେ।

(୨) ଶିକ୍ଷା ବ୍ୟବସ୍ଥାର ଅବିଶ୍ୱାସନୀୟତା:

ଯେତେବେଳେ ନିୟମ ଖୋଲାଖୋଲି ଭାଙ୍ଗିଯାଏ ଏବଂ ତାହା ବିରୁଦ୍ଧରେ କିଛି ହୁଏ ନାହିଁ, ସେତେବେଳେ ସମସ୍ତ ଶିକ୍ଷା ବ୍ୟବସ୍ଥା ଉପରେ ପ୍ରଶ୍ନ ଉଠେ। ଏହା ଶିକ୍ଷା ବିଭାଗର ନିୟନ୍ତ୍ରଣ ଶକ୍ତି ଓ ଇଚ୍ଛାଶକ୍ତିକୁ ସନ୍ଦେହ ମଧ୍ୟରେ ପକାଏ।

(୩) ଅନ୍ୟାୟକୁ ପ୍ରୋତ୍ସାହିତ କରିବା:

ଏହା ଏକ ପ୍ରକାରର ଅଣନୀତି। ଯେଉଁ ଶିକ୍ଷକ ନିୟମ ମାନନ୍ତି ନାହିଁ, ସେମାନେ ଏକ ଅନୁଚିତ ସୁବିଧା ପାଉଛନ୍ତି ଯେଉଁ ଶିକ୍ଷକ ମାନନ୍ତି ସେମାନେ ନୁହେଁ। ଏବଂ ସବୁଠାରୁ ବଡ଼ କଥା, ଗରିବ ପିଲାମାନେ ନିଷ୍ପକପକ୍ଷପାତ ଶିକ୍ଷା ପାଇବାର ଅଧିକାର ହରାଉଛନ୍ତି।

(୪) ଦୁର୍ବଳ ଯୁକ୍ତି: ଦରମା କମ୍ ହେବା ଏକ ବାସ୍ତବ ସମସ୍ୟା, କିନ୍ତୁ ଏହା ନିୟମ ଭାଙ୍ଗିବାର ବୈଧ କାରଣ ନୁହେଁ। ଯଦି ଦରମା ଅସନ୍ତୋଷଜନକ, ତେବେ ତାହାର ସମାଧାନ ହେବା ଉଚିତ୍ ଶିକ୍ଷକ ସଙ୍ଗଠନ, ଆଲୋଚନା ଓ ଆନ୍ଦୋଳନ ମାଧ୍ୟମରେ, କି ନିଯୁକ୍ତିଦାତାର ନିୟମକୁ ଭାଙ୍ଗି ଥାଏ ।

ଆଗକୁ କ'ଣ ହେବା ଉଚିତ୍?

(୧) ଦରମା ସମୀକ୍ଷା: ସରକାରଙ୍କୁ ଶିକ୍ଷକଙ୍କ ଦରମା ଓ ଭତ୍ତା ବ୍ୟବସ୍ଥାକୁ ଗମ୍ଭୀରତାର ସହିତ ସମୀକ୍ଷା କରିବା ଉଚିତ୍, ଯାହାଫଳରେ ସେମାନେ ମାନ୍ୟଯୋଗ୍ୟ ଜୀବନଯାପନ କରିପାରିବେ ଏବଂ ଅତିରିକ୍ତ ଆୟ ପାଇଁ ନିୟମ ଭାଙ୍ଗିବା ଆବଶ୍ୟକତା ନପଡ଼େ।

(୨) ନିୟମର କଠୋର ପ୍ରୟୋଗ: ଶିକ୍ଷା ବିଭାଗ ଓ ପ୍ରଶାସନଙ୍କୁ ଏହି ନିୟମ ଉପରେ କଠୋର ନଜର ରଖିବା ଉଚିତ୍। ନିୟମ ଭାଙ୍ଗୁଥିବା ଶିକ୍ଷକଙ୍କ ବିରୁଦ୍ଧରେ ଉପଯୁକ୍ତ ଶାସ୍ତିମୂଳକ ପଦକ୍ଷେପ (ଚେତାବନୀ, ବରଖାସ୍ତ, ବଦଳି କିମ୍ବା ଅଧିକ କଠୋର କାର୍ଯ୍ୟାନୁଷ୍ଠାନ) ନେବା ଜରୁରୀ। ନିୟମ ଲାଗୁ ହେବା ଦରକାର।

(୩) ଅଭିଭାବକ ସଚେତନତା: ଅଭିଭାବକମାନଙ୍କୁ ଏହି ନିୟମ ବିଷୟରେ ସଚେତନ କରାଇବା ଜରୁରୀ। ଯଦି କେହି ଶିକ୍ଷକ ବାଧ୍ୟ କରନ୍ତି କିମ୍ବା ଟ୍ୟୁସନ୍ ନ ଦେଲେ ବିଦ୍ୟାଳୟରେ ଅସୁବିଧା ହେବ ବୋଲି ଭୟ ଦେଖାନ୍ତି, ତାହାକୁ ସରକାରୀ ଅଧିକାରୀଙ୍କ ନିକଟରେ ରିପୋର୍ଟ କରିବା ଉଚିତ୍।

(୪) ବିଦ୍ୟାଳୟରେ ଗୁଣବତ୍ତା ବୃଦ୍ଧି: ସରକାର ଓ ଶିକ୍ଷା ବିଭାଗ ଉପରେ ଗୁରୁତ୍ଵ ଦିଆଯିବା ଉଚିତ୍ ଯେପରିକି ସମସ୍ତ ଶ୍ରେଣୀକୋଠରରେ ଶିକ୍ଷା ଏତେ ଭଲ ଭାବରେ ଦିଆଯାଏ ଯେ ଟ୍ୟୁସନ୍ର ଆବଶ୍ୟକତା କମିଯାଏ। ଶିକ୍ଷକଙ୍କୁ ନିୟମିତ ତାଲିମ, ଆଧୁନିକ ଶିକ୍ଷଣ ପଦ୍ଧତି ଓ ଆବଶ୍ୟକ ସାମଗ୍ରୀ ଯୋଗାଇଦେବା ଜରୁରୀ।

ଶେଷ କଥା:

ଶିକ୍ଷକମାନେ ସମାଜର ଗଢ଼ିଅଳ। ସେମାନଙ୍କ ଚାକିରିରେ ଅତ୍ୟଧିକ ମହତ୍ଵ ଓ ଦାୟିତ୍ଵ ରହିଛି। ଦରମା ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ସମସ୍ୟା ବାସ୍ତବ, କିନ୍ତୁ ସେଗୁଡିକର ସମାଧାନ ନିୟମ ଭାଙ୍ଗିବା ମାଧ୍ୟମରେ ଖୋଜିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ। ଖୋଲାଖୋଲି ନିୟମ ଉଲ୍ଲଂଘନ କରିବା ଶିକ୍ଷକଙ୍କ ପ୍ରତି ଥିବା ସମ୍ମାନକୁ କମାଇଦିଏ, ଶିକ୍ଷା ବ୍ୟବସ୍ଥା ଉପରେ ବିଶ୍ଵାସକୁ ନଷ୍ଟ କରେ ଏବଂ ସବୁଠାରୁ ଗରିବ ପିଲାଙ୍କ ଭବିଷ୍ୟତ ସହିତ ଖେଳିଥାଏ।

ତେଣୁ, ଏହା ଆବଶ୍ୟକ ଯେ ସରକାର ଦରମା ଓ କାର୍ଯ୍ୟପରିବେଶ ଉନ୍ନତି ପାଇଁ ଗମ୍ଭୀର ପଦକ୍ଷେପ ନିଅନ୍ତୁ, ନିୟମ ଭାଙ୍ଗୁଥିବା ଶିକ୍ଷକଙ୍କ ବିରୁଦ୍ଧରେ କଠୋର ଭାବେ କାର୍ଯ୍ୟକାରୀ ହୁଅନ୍ତୁ, ଏବଂ ଅଭିଭାବକମାନେ ମଧ୍ୟ ଏହି ଅନୁଚିତ ପ୍ରଥାକୁ ସମର୍ଥନ ନ କରି ନିୟମ ଅନୁସାରେ କାର୍ଯ୍ୟ କରିବାକୁ ଉତ୍ସାହିତ ହୁଅନ୍ତୁ। କେବଳ ଏହିଭଳି ସମନ୍ୱିତ ପ୍ରୟାସରେ ହିଁ ସମସ୍ତ ପିଲାଙ୍କ ପାଇଁ ଏକ ନ୍ୟାୟପୂର୍ଣ୍ଣ ଏବଂ ଗୁଣବତ୍ତାପୂର୍ଣ୍ଣ ଶିକ୍ଷା ବ୍ୟବସ୍ଥା ସାଜିବ। ନିୟମ ଭାଙ୍ଗିବା କେବେ ଯୁକ୍ତିସଙ୍ଗତ ହୋଇପାରିବ ନାହିଁ।

!! ସୁଶାନ୍ତ କୁମାର ସାସମଲ

ହନୁମାନ ନଗର ଆସ୍କା ରୋଡ଼

ବ୍ରହ୍ମପୁର ଗଞ୍ଜାମ !!

ସରକାରୀ ଶିକ୍ଷକ ଓ ଟ୍ୟୁସନ୍: ନିୟମ ଉଲ୍ଲଂଘନ କେତେଦୂର ଠିକ୍?

ସରକାରୀ ଶିକ୍ଷକ ଓ ଟ୍ୟୁସନ୍: ନିୟମ ଉଲ୍ଲଂଘନ କେତେଦୂର ଠିକ୍?