କବିତା - ସ୍ଵର୍ଗସୁଧା

ଆଷାଢ଼ର ଶେଷେ ଶ୍ରାବଣପ୍ରାରମ୍ଭେ
ଧରଣୀମୋ ଆତ୍ମହରା,
ପୁଲକିତ ହେବ ସବୁଜିମା ବେଶେ
ଦେଖିବ ଫୁଲର ପସରା। ୧।।

ସୁରୁଜ ସାଥିରେ ଲୁଚକାଳି ଖେଳେ
କଳାକଳା ମେଘବାଦଲ,
ପବନ ସାଥିରେ ମୟୂର କି ! ନାଚେ
କି!ସୁନ୍ଦର ସୃଷ୍ଟି ସ୍ରଷ୍ଟାର। ୨।।

ସଜ ହୋଇଲେଣି ବେଙ୍ଗବେଙ୍ଗୁଲିଏ
ଗାଇବେ ମଧୁର ଗୀତ,
ଦୂରେ ଘଡଘଡି ମୁରୁକି ହସୁଛି
ବିଜୁଳିକୁ କରି ମିତ। ୩।।

ଦାଣ୍ଡ ଧୂଳି ନିଶ୍ଚେ ଭାବିଛି ମନରେ
ତୁମ ସହ ଖେଳିବାକୁ ,
ପକୃତି ର ରାଣୀ ଦେଖିଛି ସପନ
ବନ୍ଧୁ ଭାବେ ପାଇବାକୁ। ୪।।

କୂପକି ତଡ଼ାଗ ନଦୀ ପୁଷ୍କରିଣୀ
ଏକାକାର ହୋଇ କୁହନ୍ତି,
ତୁମ ପାଦ ଦିଅ ଆମ ଭୁବନରେ
କୂଳ ଲଂଘି ଟିକେ ବୁଲନ୍ତି। ୫।।

ଚାରାଗଛଟିଏ ମହାଦ୍ରୁମ ହେବ
ରଖିଅଛି ସିଏ କାମନା,
ଚାଷୀଭାଈ ମୋର ଦୁଇହାତେ ନେବ
ଭିଜାମାଟିର ସେ ବାସନା। ୬।।

ଧରଣୀ ତା ଦେବ ଅମୃତ ଆସନ
ପ୍ରେମମୟ ସ୍ବର୍ଗସୁଧାକୁ,
ଆସିଯାଅ ତୁମେ ଚଢ଼ି ପକ୍ଷୀରାଜ
ମେଣ୍ଟାଅ ସଭିଙ୍କ ତୃଷ୍ଣାକୁ। ୭।।

ଚାତକ କହୁଛି ରହିବି ଚାହିଁକି
ପିଇବାକୁ ସ୍ୱର୍ଗସୁଧା,
ସ୍ୱର୍ଗୁ ଆସେ ଝରି ପିଏ ମନଭରି
କେହି ନାହିଁ ଦେବେ ବାଧା। ୮।।

ମର୍ତ୍ତ୍ୟବାସୀଙ୍କର ଅସହ୍ୟ ଯନ୍ତ୍ରଣା
ହୋଇଲାକି ଦୃଷ୍ଟିଗୋଚର,
ପ୍ରେମ ବରଷିଲ ସନ୍ତୁଷ୍ଟ କରିଲ
ଧନ୍ୟ ସୁଧା ତୁମେ ସ୍ବର୍ଗର। ୯।।

ସର୍ବଜୀବଠାରେ ଦେଖାଇଛ ଦୟା
ଧନ୍ୟବାଦ ସ୍ୱର୍ଗସୁଧା,
ତୁମ ସ୍ପର୍ଶ ମାତ୍ରେ ମେଘର ମହ୍ଲାର
ସବୁଜ କରୁଛି ବସୁଧା। ୧୦।।

ସ୍ଵର୍ଗସୁଧା

ସୌମ୍ୟ ରଞ୍ଜନ ନନ୍ଦ