ଶୀର୍ଷକ:- ସ୍ୱପ୍ନର ଅଧାଗଢା ସ୍ମୃତି

(ବେଳେ ବେଳେ ଏ ସ୍ବପ୍ନ ମଧ୍ୟରେ ବାସ୍ତବିକ ଭଲପାଇବା ଆଉ ବିଚ୍ଛେଦ ରହିଥାଏ.... ଯାହାକୁ ଆମେ ବର୍ଣ୍ଣନା କରି ନପାରି ଲେଖନୀର ରୂପ ଦେଉ...)

ଏଇ ଶୁଣ ନା.....!!
     କିଛି ସମୟ ମୋତେ ବି ଦିଅ, ତୁମ ଆଗରେ ମୋ ଭାବନା କୁ ଉପସ୍ଥାପନା କରିବାକୁ ଚାହେଁ ।।

            ଦିନେ ଏମିତି ହିଁ ତାଙ୍କ ସହ ମୋର ସାକ୍ଷାତ ହେଲା ।। ଅଳ୍ପ ସମୟ ମଧ୍ୟରେ ପରସ୍ପରକୁ ନ ଜାଣି ମଧ୍ୟ ଭାବର ଆଦାନ ପ୍ରଦାନ କରି ଚାଲିଲୁ ।। ସେହି ଅସୀମିତ ସମୟର କଥା ବାର୍ତ୍ତା ଭିତରେ ହଠାତ୍ ମୋ ସ୍ବପ୍ନ ର ପରିହାସ ବିଷୟରେ ମୁ ତାଙ୍କୁ କହିଥିଲି....😁 ହେଲେ ସେ ମତେ ପଚାରିଲେ ଏ ସ୍ବପ୍ନ ର ପରିହାସ କଣ...?? ଉତ୍ତରରେ ମୁଁ ତାଙ୍କୁ କହିଲି :- "ଦିନ ମୋ ଭାବନାରେ କବିତା କୁ ପଢି କିଛି ଲୋକ ମୋର ମଜାକ୍ ବନେଇ ଥିଲେ, ମୁ ସେଠି ତାଙ୍କ ସାମ୍ନାରେ ତ ତାଙ୍କୁ କିଛି କହି ପାରିଲିନାହିଁ କିନ୍ତୁ ମୋ ସ୍ବପ୍ନର ମଲାଟ ରେ ମୁଁ ତାଙ୍କୁ ବହୁତ୍ ଗାଳି ଦେଇଛି."।। 🤭

        ସେ ମୋର ଏ କଥା ଶୁଣି ଟିକେ ସ୍ମିତହାସ୍ୟ ଦେଲେ ଆଉ କହିଲେ; ଆଛା ମୋତେ କୁହ ସ୍ବପ୍ନଟା କଣ ସତରେ ଆନନ୍ଦ ଦିଏ ?? ମୁଁ ତାଙ୍କୁ ହସି କରି କହିଲି:-

    ସ୍ବପ୍ନ....

ଏ ସ୍ବପ୍ନ କାହା ପାଇଁ ହେଇପାରେ ବିଶ୍ୱାସ, ଭରଷା, ସ୍ନେହ , ପ୍ରେମ ଭଲପାଇବା କୁ ଧରି ରଖି ପାରୁଥିବା ଶବ୍ଦ ଟିଏ ତ କାହା ପାଇଁ ଧୋକା, ଛଳନା, ପ୍ରତାରଣାପୂର୍ଣ୍ଣ ଏକ ପ୍ରତିଶବ୍ଦ ଟିଏ।।

    ସ୍ବପ୍ନ କେବେ ଏହା କାହା ଭାବନା ରାଇଜରେ ଘର ତୋଳି ପାରେ ତ କାହାକୁ ଅଭିଶପ୍ତ କାଳ କୋଠରୀ ମଧ୍ୟରେ କଳଙ୍କିତ କରି ରଖି ନିଏ..... ଆଉ କେବେ କେବେ କିଛି ଦୁଃଖ, ଯନ୍ତ୍ରଣାରେ ପରିପୂର୍ଣ୍ଣ ଭାବନା ତ କେବେ ଆଗକୁ ସାହାସ ର ସହ ବଢିବା ପାଇଁ ସାଥୀ ଟିଏ ।।

       କିଛି ସ୍ବପ୍ନ ବାସ୍ତବ ନହେଲେ ବି ମୃତ ଆତ୍ମା ରେ ପ୍ରାଣ ଭରି ଦିଏ..... ଆଛା କହିଲ :- ତୁମେ ବାସ୍ତବରେ ମୋ ସହ ଦେଖା ହବ ଅଥବା ମୋର ହେବ ଏ କଥା ତ ମୁ ଜାଣିନି କିନ୍ତୁ ହଁ ମୁ ତୁମକୁ ମୋ ସ୍ୱପ୍ନର ମହଲରେ ରଖିବାକୁ ଚାହୁଁଚି ।।

         ତୁମେ ଅନୁମତି ଦେବ ନା...?? ସେ ହୁଁ ମାରିଲେ ଆଉ ମୁଁ କହିଲି:-
            ଯଦି ତୁମେ ମୋ ସ୍ୱପ୍ନର ମହଲରେ ସ୍ମୃତିରେ ମଲାଟ ହୋଇ ରହିବ ତେବେ ଏ ବାସ୍ତବତା ଅପେକ୍ଷା ମୁଁ ତୁମକୁ ସେହି ସ୍ବପ୍ନ ର ଦୁନିଆ ମଧ୍ୟରେ ସାଇତି ରଖିବାକୁ ଚାହିଁବି ।। ବେଶି ନୁହେଁ ବାସ୍ ସେହି ସ୍ୱପ୍ନରେ ତୁମ ସହ ଭେଟ ହେବି ଆଉ ତୁମ ପାଖେ ବସି ହାତରେ ହାତ, ଆଖିରେ ଆଖି ମିଶେଇ ଦୁଇପଦ କଥା ହେବି।। ଯେଉଁଠି ତୁମେ କିଛି କହିବ ଆଉ ମୁଁ କିଛି ।।
ସେଇଠି ତୁମେ ଥିବ ମୋ ହୃଦୟର ରାଜା ଆଉ ମୁଁ ତୁମ ରାଣୀ।। ସେହି ସ୍ୱପ୍ନରେ ସ୍ୱପ୍ନରେ ମୁ ତୁମକୁ ସାଇତି ରଖିବି ମୋ ଭିତରେ।।

. ଯେତେବେଳେ କଥା ଆସିବ ମୋ ହୃଦୟର , ତୁମେ ଥିବ ସେଠି ସ୍ପନ୍ଦନ ହେଇ
. ଆଖି ପଲକ ରେ ଆଖିର ସ୍ବପ୍ନ, ଓଠରେ ନାଲି ଅଧର ହୋଇ
. ଆଖି ଧାରେ କଜଳର ଗାର , ମଥାରେ ସେ ଛୋଟ ବିନ୍ଦି ଟେ ପରି..... ଏତିକି ଯଥେଷ୍ଟ ହେବ ନା ତୁମ ପାଇଁ....!!

      ଏ ସବୁ ଶୁଣି ସେ କହିଲେ ଧେତ୍ ପାଗେଳି ।। ସତରେ ତୁମର ଏ ସ୍ବପ୍ନ ଉପହାସ ର ପାତ୍ର.....
   ମୁଁ କହିଲି ହେଇପାରେ ଏହା ତୁମ ପାଇଁ ଉପହାସ ର ପାତ୍ର ମାତ୍ର ଯେଉଁଥିରେ ତୁମେ ଅଛ ତାହା ମୋ ପାଇଁ ଆଶୀର୍ବାଦ ର ସ୍ୱରୂପ ।। ତାକୁ ମୁଁ ସେ କାଳ କୋଠରୀ ମଧ୍ୟ କୁ ଠେଲିଦେବା ପାଇଁ ଚାହୁଁନାହିଁ।।

        ତୁମେ ଜାଣିଛ ଯେବେ ଯେବେ କେହି ମତେ ଭଲପାଇବା ବିଷୟରେ ପଚାରନ୍ତି ସେତେବେଳେ ମୋ ସାଙ୍ଗ ପ୍ରୀତି ଆଉ ରାହୁଲ୍ କଥା ମୋର ମନେ ପଡ଼ିଯାଏ।। କେତେ ବିଶ୍ୱାସ କେତେ ସମ୍ମାନ କେତେ ବୁଝାମଣା..... ସେମାନଙ୍କ ଭଲପାଇବା ମଧ୍ୟରେ ତୁଳନା ର ପଟାନ୍ତର ନାହିଁ।। ମାତ୍ର ଏଇ କିଛି ଦିନ କଣ ହେଇଚି କେଜାଣି ପ୍ରୀତି ର ।। ସେ ଗୁମୁରି ଗୁମୁରି କାନ୍ଦୁଛି......

     ଆରେ ଆରେ ବାହାରୁ ଏତେ କୋଳା ହଳ କାହିଁକି..... ତୁମେ ଥାଅ ମୁ ସୁଣିକି ଆସୁଚି.. ତାଙ୍କୁ ସେଇଠି ରହିବାକୁ କହିଦେଇ ମୁଁ ଯାଇ ଦେଖେ ତ ପ୍ରୀତି ର ଘର ସାମ୍ନା ରେ ଲୋକଙ୍କର ଭିଡ଼।। ସେ ଭିଡ଼ ଭିତରୁ ଜାଣିବାକୁ ପାଇଲି ପ୍ରୀତି ଆତ୍ମହତ୍ୟା କରି ସାରିଛି।। କିଛି ବିଚାର କରି ନପାରି ମୁଁ ସେଠୁ ଚାଲି ଆସିଲି....

         ମୁଁ ଯାଇ ତାଙ୍କ ପାଖେ ପହଞ୍ଚିବା ପରେ ସେ କହିଲେ ତୁମେ ଥାଅ ମୁଁ ଟିକେ ଆସୁଚି..... ମାତ୍ର କିଛି କହିଲେନି ବାସ୍ କହିଦେଇ ଗଲେ ଏଇଠି ଅପେକ୍ଷା କରିଥାଓ।।
      ସେ ଚାଲିଗଲେ ....... ମୁଁ ତାଙ୍କ ଅପେକ୍ଷାରେ ସେଇଠି ରହିଗଲି।। ଭାବି ବସିଲି କଣ ସତରେ ମୋ ସ୍ବପ୍ନ ଗୋଟେ ଅଭିଶପ୍ତ..... ହୃଦୟ ମଧ୍ୟ ଏ ପ୍ରଶ୍ନରେ ଚୁପ୍ ରହିଗଲା....🙃

       ଭାବୁ ଭାବୁ ହଠାତ୍ ମନକୁ ଆସିଲା ଆରେ ମୁଁ ପରା ମୋ ସ୍ୱପ୍ନର ଦୁଆରକୁ ଖୋଲା ରଖିଛି... ସେଇଥିପାଇଁ ସବୁ ସ୍ବପ୍ନ ମୋ ପାଖକୁ ହିଁ ଆସୁଛନ୍ତି ହେରି.... ଯାଉଚି ଦୁଆର ବନ୍ଦ୍ କରିଦେଇ ଆସିବି.... ଦୁଆର ତ ବନ୍ଦ୍ କରିଦେଲି ହେଲେ ଏଇଟା ଭୁଲି ଗଲି ଯେ ଆରେ ସେ ତ ସ୍ୱପ୍ନର ବାହାରକୁ ଯାଇଥିଲେ କିଛି ସମୟ ମୋତେ ଅପେକ୍ଷା କରେଇ.... ହୁଏ ତ ଆସିଲେ ଦୁଆର ଟିକ୍ ଟିକ୍ କରିବେ..... ସମୟ ବିତି ଚାଲିଲା ସେଇ ଗୋଟେ ଆଶାରେ ଅପେକ୍ଷାରେ ମୁ ରହିଗଲି ଯେ ହଁ ସେ ଆସିବେ.... ହେଲେ ସେଇ ଦିନ ଠାରୁ ଯାଇଛନ୍ତି ଯେ ଯାଇଛନ୍ତି.....

       ବେଶ୍ ମୋର ବି ଭୁଲ୍ ଥିଲା..... ମୁଁ ବି କେବେ ତାଙ୍କୁ ଖୋଜିବା ପାଇଁ ବାହାରକୁ ମଧ୍ୟ ଯାଇନି।। ବୋଧେ ସେଇଥିପାଇଁ ମତେ ଶିକାର ହେବାକୁ ପଡ଼ିଲା ଏଇ ଛଳନାପୂର୍ଣ୍ଣ ମଧୁସ୍ଥ୍ତା ର .....

         ଧେତ୍ ମୁଁ ବି ବୋକି ଟା ... ଏଠି ବାସ୍ତବତା ରେ ମିଳନ ହୁଏନି ଆଉ ମୁଁ ସ୍ୱପ୍ନର ମିଳନ କୁ ସତ ବୋଲି ଭାବି ବସିଲି ।। ଏ ସ୍ବପ୍ନ ବି ଶେଷରେ ମୋ ପାଇଁ ପାଲଟିଗଲା କୌଣସି ଏକ କାଳ କୋଠରୀ ର ଦୁନିଆ।। ଯେଉଁଠି ମୁଁ ତାଙ୍କୁ ହରେଇ ବସିଲି ଆଉ ଯେବେ ବି ଖୋଜିବାକୁ ଚାହିଁଛି ନିଜକୁ ଏକା ହିଁ ପାଇଛି ।। ମୁଁ ବୁଝି ପାରିଲିନି ମୋର ଭୁଲ୍ କଣ ଥିଲା ...? ବାସ୍ତବିକ୍ ସୁଖ ତ ମାଗି ନଥିଲି ତେବେ ଏତେ ନିଷ୍ଠୁର ନିର୍ଦ୍ଦୟ କଣ ପାଇଁ ହୋଇଗଲେ ସେ ମୋ ପ୍ରତି....!!
ସ୍ୱପ୍ନରେ ସ୍ୱପ୍ନରେ ତାଙ୍କୁ ଭାବିବା, ତାଙ୍କ ଉପସ୍ଥିତି କୁ ଅନୁଭବ କରୁଥିଲି.... ସେହି ସ୍ୱପ୍ନରେ ରେ ତାଙ୍କ ଜୀବନର ପ୍ରତିଛବି ହେବାର ଇଚ୍ଛା ଟିକକ ହିଁ ତ ମାଗିଥିଲି ନା ........।।

( କଥାଟି ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ରୂପେ କାଳ୍ପନିକ......….)

( ଅତଏବ :- ଜୀବନରେ ସେହି ସ୍ବପ୍ନ କେବେ ବି ଦେଖ ନାହିଁ ଯାହା ସ୍ବପ୍ନ ହୋଇ ସ୍ୱପ୍ନରେ କ୍ଷଣିକ ର ସୁଖ ଦେଉଥିବ ବରଂ ସେହି ସ୍ୱପ୍ନ ଦେଖ ଯାହାକୁ ପାଇବା ପାଇଁ ମନରେ ଅଭିଳାଷ ଓ ଦୃଢଇଚ୍ଛାଶକ୍ତି ରହିଥିବ ।।)

              ସୋନାଲି ସ୍ୱାଇଁ