ବିଗତ କିଛି ବର୍ଷର ଚାକିରି କାଳରେ ନିଜ ବୟସ ହିସାବରେ ଅନେକ ଜାଗାରୁ ବଦଳି ହୋଇସାରିଛି। ଆଉ ଏବେ ପାଳି ପଡ଼ିଛି "ଆନ୍ଧ୍ରପ୍ରଦେଶ" ର "ବିଶାଖାପାଟଣା" ରେ। ସ୍ଥାନକୁ ନେଇ ମନ ପରିବର୍ତ୍ତନ କରିବାଟା ମୋର ପ୍ରାୟ ଏକ ପ୍ରକାରର ଅଭ୍ୟାସରେ ପଡିଗଲାଣି। ଅବସ୍ୟ ନୂଆ ଜାଗାରେ ନିଜକୁ ସଜାଡିବାରେ ସମସ୍ତଙ୍କ ପରି ମୋତେ ବି ଅସୁବିଧା ହୁଏ। ହେଲେ ସବୁଠୁ କଷ୍ଟ ହୁଏ ଯେବେ ମୋ ସ୍ମୃତି ସବୁ ରହିବାର ଜାଗା ଗୁଡ଼ିକ ବଦଳି ଯାଆନ୍ତି। କିଛି ସ୍ମୃତି ନିଜକୁ ସାଇତିବାରେ ପ୍ରେମର ଥାକ ପାଆନ୍ତିନି, ଆଉ କିଛି ଅନୁଭୂତି ଅବହେଳାର ଅଲରା ଫାନ୍ଦ ତଳେ ରହିଯାଇଥାନ୍ତି।

ପୁଣି ସମୟ କ୍ରମେ ତାଙ୍କୁ ତାଙ୍କ ପ୍ରାପ୍ୟ ମିଳେ। ସେତେବେଳକୁ ଅନେକ ସମୟ ବିତିଯାଇ ଥାଏ ଆଉ ନୂଆ ସ୍ମୃତି ସବୁ ତିଆରି ହୋଇଯାଇଥାଏ। ସମାଜର ନିୟମରେ ବାନ୍ଧି ପୁଣି ପରିବାରର ବ୍ୟବସ୍ଥାରେ ଛନ୍ଦି, ମୁଁ ଜୀବନ ପ୍ରବନ୍ଧରେ ଯୋଡ଼ି ଚାଲିଥାଏ ନୂଆ ନୂଆ ପର୍ଯ୍ୟାୟ।

ତେବେ ଏହି ବିଶାଖାପାଟଣା ପର୍ଯ୍ୟାୟରେ ଗୋଟିଏ ପୃଷ୍ଠା ଏମିତି ଆସିଲା ଯେବେ ସ୍ଵାମୀଙ୍କ ସହ ମୋତେ "ରାୟପୁର" ର "ଭିଲାଈ" ସହରକୁ ଆସିବାକୁ ପଡ଼ିଲା କିଛିଦିନ ପାଇଁ। ଜୁନ୍ ମାସର ସମୟ ଥାଏ। ରଜ ପରର ମୌସୁମୀ ଧୀରେ ଧୀରେ ଦକ୍ଷିଣ ଭାରତକୁ ଛୁଇଁ ଦେଇଥିଲା ହେଲେ ରାୟପୁର ଏବେବି ଗ୍ରୀଷ୍ମର ଝାଞ୍ଜିରେ ଛନ୍ଦି ହୋଇ ରହି ଯାଇଥିଲା। ସକାଳର ସୂର୍ଯ୍ୟ ମୋ ନିଦ ଭାଙ୍ଗିବା ଆଗରୁ ହିଁ ଯେମିତି ରୌଦ୍ର ରୂପ ନେଉଥିଲେ, ପୁଣି ତାଙ୍କ ତାଣ୍ଡବ ଦିନସାରା ଚାଲିବା ପରେ ସନ୍ଧ୍ୟା ବି ଉଷ୍ଣମୟ ହୋଇ ଯାଉଥିଲା। ସମସ୍ତେ ନିଜ କାମରେ ବାହାରକୁ ଯାଉଥିଲେ ମଧ୍ୟ ସ୍ଵାମୀଙ୍କ ଠାରୁ କଡ଼ାକଡ଼ି ଭାବେ ନିର୍ଦ୍ଦେଶ ଥିଲା ଯେ ମୁଁ ହୋଟେଲ୍ ରୁମ୍ ରୁ ଦିନବେଳେ ନ ବାହାରିବା ପାଇଁ। ପାଖାପାଖି ବିଗତ ପାଞ୍ଚଦିନ ହୋଟେଲ୍ ରୁମ୍ ରେ ଏକୁଟିଆ ରହି ମୁଁ ଏକ ପ୍ରକାରର କଏଦୀ ବନି ଯାଇଥିଲି।

ହେଲେ କାଲି ରାତିରେ ତାଙ୍କସହ ବାହାରକୁ ଯିବାପାଇଁ ମୁଁ ପ୍ରସ୍ତୁତି କଲାବେଳେ ଦେଖିଲି ଖୁବ୍ ଜୋରରେ ବର୍ଷା ହେବାରେ ଲାଗିଛି। ସତେକି ବର୍ଷାର ପାଣି ସବୁ ମୋ ମନରେ ପଶିଯାଇ ତାକୁ ପାଣିଚିଆ କରି ଦେଇଗଲେ। ପରଦା ହଟାଇ ମନ ଦୁଃଖରେ ମୁଁ ବାହାରକୁ ଚାହିଁ ରହିଲି। ସଡ଼କର ଆର ପଟରେ ଗୋଟିଏ ଛୋଟ ଜଳଖିଆ ଦୋକାନ, ଆଉ ଦୋକାନର ଗୋଟେ କୋଣରେ ଉଠିଥିବା ଚା ର ଧୁଆଁ ମୋ ମନକୁ ଧୀରେ ଧୀରେ ଉଲ୍ଲାଶିତ କରୁଥାଏ। ଦୋକାନୀ ତା ଦୋକାନ ଚାରିପାଖେ ବ୍ୟାଟେରୀ ଦିଆ ଲଣ୍ଠନ ଲଗାଇଥାଏ। କିଛିଲୋକ ବର୍ଷାରେ ସେଇ ଦୋକାନ ପାଖରେ ଅଟକି ଯାଇଥାନ୍ତି ଆଉ ଦୋକାନୀ ସମସ୍ତଙ୍କ ପାଇଁ ଚା ବନଉଥାଏ। ବର୍ଷାରେ ଲୋକେ ଚା ପିଇ ଖୁସି ହେଉଥାନ୍ତି ଆଉ ଦୋକାନୀ ତା ଲାଭ ଯୋଗୁଁ ଖୁସି ହଉଥାଏ।

ପୁଣି ପରଦା ଏପଟେ ରହିଥିବା ମୋର ମନ ଡେଉଁଥାଏ ଏ ବର୍ଷା ରାତିରେ। ସଡକରେ ଚାଲିଥିବା ବର୍ଷା ପାଣିରେ ଧୋଇ ହୋଇ ମୋ ପାଣିଚିଆ ମନଟା ସତେକି ନିର୍ମଳ ହୋଇ ଯାଇଥାଏ। ଆଉ ସବୁ ନକାରାତ୍ମକତାକୁ ଧୋଇଦେଇ ମୁଁ ସ୍ଵାଗତ ଜଣାଉଥାଏ ନୂଆ ନୂଆ ସ୍ବପ୍ନକୁ। ଡେଉଁଥାଏ ମୁଁ ରାସ୍ତା କଡ଼ରେ ସେ ପାଣିଧାର ଉପରେ ଆଉ ଏପଟର ପରିପକ୍ବ ବ୍ୟକ୍ତିତ୍ଵଧାରି ମୁଁ ବନି ଯାଉଥାଏ ଗୋଟିଏ ଅଝଟିଆ ଛୋଟପିଲା ଟିଏ।

ରାତି ରୁ ଆସି ସକାଳ ହେଲା। କାହିଁକି କେଜାଣି ନିଦ ମୋର ସମୟ ପୂର୍ବରୁ ଭାଙ୍ଗିଗଲା। ମନକୁ ଆୟତ୍ତ ନକରିପାରି ମୁଁ ପ୍ରସ୍ତୁତ ହେଲି ବାହାରକୁ ବାହାରିବା ପାଇଁ। ତାଙ୍କୁ ଶୋଇବାର ଦେଖି ଉଠାଇବାକୁ ଇଚ୍ଛା ହେଲାନି। ଫୋନ ରେ ଗୋଟେ ମେସେଜ୍ ପଠେଇଦେଲି ଯେ "ମୁଁ ବାହାରକୁ ଯାଇଚି, ବ୍ୟସ୍ତ ହବନି" ଆଉ ମୁଁ ବାହାରି ଆସିଲି ସେ ରାସ୍ତା ଉପରକୁ। ଜନ ବିହଳ ସଡ଼କ ଟି ଟାଣି ନେଉଥାଏ ଆଗକୁ ଆଗକୁ। ଯାଉ ଯାଉ ମୁଁ ପହଞ୍ଚିଲି ଗୋଟେ ଛୋଟ ପୋଖରୀ ପାଖରେ। ବୋଧେ ଲୋକଙ୍କ ବ୍ୟାୟାମ ଆଉ ଚାଲିବା ପାଇଁ ସରକାରଙ୍କ ତରଫରୁ ଏହି ଜାଗାଟି ତିଆରି ହୋଇଛି। କିଛି ଲୋକ ସେଠି ଚାଲିଥାନ୍ତି ତ କିଛି ଲୋକ ଘାସ ଉପରେ ବସି ପ୍ରାଣାୟମ କରୁଥାନ୍ତି। ପାଖରେ ପଡିଥିବା ବେଞ୍ଚ୍ ଉପରେ ମୁଁ ବସି ପଡ଼ିଲି ଆଉ ସେ ପରିବେଶ କୁ ଅନୁଭବ କରିବାରେ ଲାଗିଲି। ମେଘୁଆ ସକାଳର ସେ ମୃଦୁ ପବନ ଦେହରେ ବାଜି ଛାତିକୁ ଦୋହଲେଇ ଦେଉଥାଏ। ପାଖରେ ଥିବା ସୁନାଝରି ଗଛର ସୁନା ଫୁଲ ସବୁ ଖସିପଡ଼ି ମନରେ ଶିହରଣ ଭରି ଦେଉଥାଏ। ଲାଗୁଥାଏ ସତେକି ପ୍ରକୃତି ପ୍ରେମିକ ସାଜି ମୋର ଏ ମର ଶରୀରକୁ ରୋମାଞ୍ଚିତ କରି ଦଉଛି। ପୁଣି ଆତ୍ମାରେ ଭରି ଦେଉଚି ସହସ୍ର ଉତ୍ସାହ ଆଉ ଭଲପାଇବା। ପୋଖରି କୂଳରେ ଖେଳୁଥିବା ହଂସ ହଂସରାଳି କାଦୁଅବୋଳା ମନକୁ ପ୍ରେମପରି ସ୍ୱଚ୍ଛ କରି ଦେଉଥାନ୍ତି। ସତେକି ସମଗ୍ର ପରିବେଶ ପ୍ରେମମୟ ହୋଇ ସମସ୍ତଙ୍କୁ ଯେମିତି ଆଲିଙ୍ଗନ କରିଚାଲିଛି। ଆଉ ତା ଆଲିଙ୍ଗନ ବଳୟ ଭିତରେ ମୁଁ ଉବୁଡୁବୁ ହେଇ ଚାଲିଛି।

କାହିଁ କେତେ ସମୟ ବିତିଗଲା ପରେ ମୁଁ ସେଠୁ ଉଠି ଆସିଲି। ମନଥିଲା ରାତିରେ ଉଠିଥିବା ସେ ବ୍ୟାକୁଳତାକୁ ଏବେ ପୁରା କରିବି। ସେଇ ଦୋକାନକୁ ଯାଇ କପେ ଚା ପିଇବି। ହେଲେ ବାହାରକୁ ଆସି ଦେଖେ ଆଉ ଗୋରିଏ ଚା ବାଲା ଗୋଟିଏ ଟେବୁଲ୍ ଉପରେ ଚା ବନଉଚି। କିଛି ଚେୟାର ଚାରି ପାଖରେ ପଡ଼ୁଚି ଆଉ ସେ ଚେୟାର ସବୁକୁ ବାଦ୍ ଦେଇ କିଛି ବୟସ୍କ ବ୍ୟକ୍ତି ଗୋଟିଏ ଗୋଲେଇରେ ବସି ଚା ପିଉଛନ୍ତି। ଗପସପ ର ପସରା ମେଲେଇ ସେ ଅଞ୍ଚଳକୁ ଆନନ୍ଦମୟ କରିଦେଇଛନ୍ତି। ଅବସର ପ୍ରାପ୍ତ ହେଲେ ମଧ୍ୟ ଜୀବନ ଜିଇଁବାରେ ଅବସର ନେଇନାହାନ୍ତି। କାନ୍ଧରେ ହାତ ମାରି କିଏ ଥଟା କରୁଛି ତ କିଏ ତାଳି ଚାପୁଡ଼ାରେ ତାକୁ ସମର୍ଥନ ଦେଉଚି। ଏ ସବୁକୁ ଦେଖି ମୁଁ ବି କିଛି ନବୁଝି ବୋକାଙ୍କ ପରି ହସି ପକେଇଲି। ପୁଣି ମୁହଁକୁ ଲୁଚାଇ ହସ ଚାପିନେଲି ଆଉ ବସିପଡ଼ିଲି ସେଠି ପଡ଼ିଥିବା ଗୋଟେ ଚେୟାର ଉପରେ।

ଚା ବାଲା ହାତର ଅଦାବାଲା ଚା ମୋ ଗଳାରୁ ଓହ୍ଲାଇ ସିଧା ମନ ଭିତରେ ପଶି ତାକୁ ଉସ୍ନତାରେ ଭରିଦେଲା। ପାଖରେ ଥିବା କୃଷ୍ଣଚୂଡ଼ା ଗଛର ଡାଳଟି ଠିକ୍ ମୋ ମୁଣ୍ଡ ଉପର ଯାଏଁ ଲମ୍ବି ଯାଇଥିଲା। ସେଥିରୁ ପଡ଼ୁଥିବା ସହସ୍ର ପାଖୁଡ଼ାକୁ ଦେଖି ମୁଁ ଯେମିତି ସହେଥର ମରି ପୁନର୍ଜନ୍ମ ପାଇଚାଲିଥିଲି।

ସମୟ ଯେ କେତେ ହେଲାଣି ଜଣା ନାହିଁ। ହଠାତ୍ ସ୍ବାମୀଙ୍କର ଫୋନ୍ ଆସିଲା। ସେ କହିଲେ "ଶୀଘ୍ର ଆସ ମୋ ଅଫିସ୍ ଯିବା ସମୟ ହେଲାଣି"। ସ୍ବପ୍ନ ରାଇଜରୁ ବାହାରି ଆସି ମୁଁ ଦେଖେ କପ୍ ରେ ଅଧା ଚା ଏବେବି ବାକି ରହିଛି। ମନେ ମନେ ହସିଦେଇ ଗୋଟେ ଢୋକରେ ଚା ସବୁ ପିଇଦେଲି। ଦଶ ଟଙ୍କା ନୋଟ୍ ଟିକୁ ଦୋକାନୀ ହାତରେ ବଢେଇ ଦେଇ ସ୍ଵପ୍ନମୟ ସକାଳକୁ ପାରେଇ ମୁଁ ଚାଲିଲି ବାସ୍ତବତା ଆଡ଼କୁ।

ସୁସ୍ମିତା ଜେନା

ରାୟପୁର

ସ୍ୱପ୍ନର ସକାଳ

ନିଜ ଅନୁଭୁତିରେ କିଛି ମୁହୂର୍ତ୍ତ