ଭକତର ଦୁଃଖ ବୁଝିବା ପାଇଁ କି
ବରଷକେ ଥରେ ଆସୁ ଓହ୍ଲାଇ,
ବଡ଼ଦାଣ୍ଡେ ବିଜେ ହୋଇ ନନ୍ଦିଘୋଷେ
ବଡ଼ଭାଇ ସଙ୍ଗେ ଭଉଣୀ ନେଇ ।

ଭାବିଲି ଯିବି ମୁଁ ଏଇ ରଥକୁ
ଦେଖିବି ଯେବେ ମୁଁ ଚକା ଆଖିକୁ,
ଅନ୍ତରେ ପ୍ରଶ୍ନଟି ପଚାରିବି ତତେ
କିଆଁ ପର କଲ ଏ ଅଧମକୁ ।

ଅଭିଯୋଗ ଫର୍ଦ୍ଦ ଲେଖିଲି ଅନେକ
ଭାବିଲି କହିବି ସବୁ ଏକ ଏକ,
ମୋ ଦୁଃଖ ଯନ୍ତ୍ରଣା ଭୁଲିଲୁ କି ତୁହି
ଲୁହ ଦେଖି ନ ହୋଇଲୁ ଭାବୁକ।

ଷାଠିଏ ପଉଟି ଭୁଞ୍ଜିଲୁ ତୁହି
ମୋ ପେଟର ଭୋକ ଦିଶିଲା ନାହିଁ,
ଭୋକେ ଛଟପଟ ହୁଏ ମୋ ପ୍ରାଣ
ଦୀନବନ୍ଧୁ ନାମ ରହିଲା କାହିଁ ।

ସିଂହାସନେ ବସି ଭୋଳ ହୋଇଲ
ଛିଣ୍ଡା ମସିଣା ମୋ ପାଶୋରି ଗଲ,
ବନ୍ଧୁ ବନ୍ଧୁ କହି ଭୁଲି ଯାଇ ମତେ
ବନ୍ଧୁ ପଣେ ବନ୍ଧୁତାକୁ ସାରିଲ।

ଏମିତି ଅନେକ କଥା ବାଢିଲି
ଅଭିଯୋଗ ଫର୍ଦ୍ଦ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ କଲି,
ପହଞ୍ଚିଲି ଯାଇ ବଡ଼ଦାଣ୍ଡରେ
ଚକାଆଖି ସାଥେ ଆଖି ଛନ୍ଦିଲି।

ରଥରେ ଦେଖିଲି କଳାବାମନ
ମନ ଯେ ଲଭିଲା ମୋ ବୃନ୍ଦାବନ,
କି ସମୋହନ ଅଛି ତୋ ଆଖିରେ
କରି ଦେଲୁ ମୋତେ କଳା ଆଚ୍ଛନ୍ନ।

ଆହା କେଡେ ତୋର ଦିବ୍ୟ ରୂପ
ଆତ୍ମା ରଥରେ କଳା ସ୍ୱରୂପ,
ଆତ୍ମା ମନ ସବୁ ହଜି ଗଲେ କାହିଁ
ଦେଖି ତୋର ଦିବ୍ୟ ଶିରୀ ଅମାପ।

ସବୁ ଅଭିଯୋଗ ହେଲା ପାସର
ଭୁଲିଲି ପୁରୁଣା ଦୁଃଖକୁ ମୋର,
ଜାଣିଲି ଗୋଟିଏ ନିରାଟ ସତ୍ୟ
ହଟିଆ ଠାକୁର ବଡ଼ ଯାଦୁ।

ହଟିଆ ଠାକୁର ବଡ଼ ଯାଦୁଗର

ଜଗାରେ