ହେ ମୋର ଦୁଃଖ.....
ଜାଣିନି ମୁଁ ତୁମକୁ ନେଇ
କାହିଁକି ଏତେ କବିତା ଲେଖେ
କିନ୍ତୁ ଏତିକି ତ ନିଶ୍ଚୟ ଜାଣିଛି ଯେ
ତୁମେ ମୋ ଅନ୍ତରକୁ ବିଚ୍ଛିନ୍ନ କରିଦେଇ
ସେଇ ଛିନ୍ନଭିନ୍ନ ଟୁକୁଡ଼ାଗୁଡ଼ିକୁ
ସାହିତ୍ୟର ସୌନ୍ଦର୍ଯ୍ୟରେ ଗୁନ୍ଥି ଦିଅ।

ହେ ମୋର ଦୁଃଖ,
ତୁମେ ଯେତେବେଳେ ଆସ
ଏ ମନରେ ଇନ୍ଦ୍ରଧନୁର ସପ୍ତରଙ୍ଗରେ ଭରିଦିଅ
ମୋ ଆଖିର ଲୁହ ସଞ୍ଚୟ କରି
କାଗଜ ପୃଷ୍ଠା ଉପରେ ମୋ କବିତାକୁ
ଏକ ଜୀବନ୍ତ ଚିତ୍ରରେ ଆଙ୍କିଦିଅ ।

ହେ ମୋର ଦୁଃଖ,
ତୁମେ ଯେତେ ବେଦନା ଦାନ କର ମୋତେ,
ତୁମେ ହିଁ ମୋର ସୃଷ୍ଟିର
ସବୁଠାରୁ ସୁନ୍ଦର ମହାନ ପ୍ରେରଣା।
ତୁମ ବିନା, ମୋ ଶବ୍ଦଗୁଡ଼ିକ
ହୋଇଥାନ୍ତା ଅର୍ଥହୀନ ପ୍ରତିଧ୍ୱନି,
ଆଉ ଜୀବନଚର୍ଯ୍ୟାର ଏକ ଅସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଅଧ୍ୟାୟ।

ହେ ମୋର ଦୁଃଖ,
ତୁମେ ହେଉଛ ସ୍ମୃତିର ଏକ ଛାୟାରୂପ,
ତୁମେ ହେଉଛ ଆଶାର ଏକ ଉଷାର ଆଲୋକ,
ଯେତେବେଳେ ମୋର ହୃଦୟ
ତୁମର ସ୍ପର୍ଶରେ ଭିଜି ଯାଏ,
ସେତେବେଳେ ମୋର କଲମ
ମୋର ଅକଥିତ ଭାବନାକୁ ସୁନ୍ଦର ଶବ୍ଦରୂପେ
କାଗଜରେ ବିଛାଇ ଦିଏ
ଆଉ ତୁମେ ଦେଇଥିବା
ପ୍ରତିଟି ଯନ୍ତ୍ରଣାକୁ ଆତ୍ମସାତ୍ କରି
ମୁଁ ନିଜ ଅସ୍ତିତ୍ଵକୁ ଆବିଷ୍କାର କରିପାରିଥାଏ।

ହେ ମୋର ଦୁଃଖ,
ଆସ ତୁମେ ବାରମ୍ବାର ମୋ ଜୀବନରେ
ମୋ ଚେତନାରେ ରୁହ ଅଭିନ୍ନ ଅଂଶ ହୋଇ
ମୁଁ ତୁମକୁ ଆଲିଙ୍ଗନ କରିନେବି,
କରିନେବି ଆତ୍ମସାତ୍
ଓ ସୃଷ୍ଟି କରିବି ଏକ ଅନନ୍ୟ କାବ୍ୟ
ଯାହା ଯୁଗେ ଯୁଗେ ରହିବ ଅମର ହୋଇ।

ପୂଜା ସା
ସ୍ନାତକୋତ୍ତର ଓଡ଼ିଆ ବିଭାଗ ଛାତ୍ରୀ
ମା ମାଣିକେଶ୍ଵରୀ ବିଶ୍ଵବିଦ୍ୟାଳୟ ଭବାନୀପାଟଣା,କଳାହାଣ୍ଡି।