· · • • • • • • ✤ • • • • • • · ·

ଶଙ୍କର ଓ ସୁମତି ଜ୍ୟୋତିପୁରରେ ରହୁଥିଲେ । ସେମାନେ ସମ୍ପର୍କରେ ସ୍ୱାମୀ ସ୍ତ୍ରୀ ହେଲେ ବି ସେ ଦୁହିଁଙ୍କ ସ୍ୱଭାବରେ ଆଦୌ କିଛି ମେଳ ନଥାଏ । ଶଙ୍କର ଅତ୍ୟନ୍ତ ଧୀରସ୍ଥିର ଏବଂ ଭୋଳା ମଣିଷ । ମାତ୍ର ସୁମତିର ସ୍ୱଭାବ ଏପରି ଯେ ପଛରେ ତାକୁ ସେଠାକାର ଗାଁ ଲୋକେ କୁମତି ବୋଲି ଡାକୁଥାନ୍ତି । ଉପରେ ପଡି କଥା କହିବା, ସମସ୍ତଙ୍କ ସାଙ୍ଗରେ ସର୍ବଦା ଝଗଡା କରିବା, ଏସବୁ ପାଇଁ ସେ ବିଖ୍ୟାତ ଥିଲା ।

ସୁମତିର ଏଭଳି ସ୍ୱଭାବ ଯୋଗୁଁ ସବୁଠାରୁ ବେଶି ହଇରାଇ ହେଉଥାନ୍ତି ତାଙ୍କ ପଡୋଶୀ ମହେନ୍ଦ୍ରର ପରିବାର । କଥା କଥାକେ ସୁମତି ମହେନ୍ଦ୍ରର ସ୍ତ୍ରୀ ଓ ପିଲାପିଲିଙ୍କ ସହ ଖାଲି ଝଗଡା କରୁଥାଏ । କାହିଁକିନା ସେମାନଙ୍କର ଶ୍ରୀ ସେ ଆଦୌ ସହି ପାରୁ ନଥାଏ ।

ମହେନ୍ଦ୍ରର ଘର ବାଡିରେ ସୁନ୍ଦର ଶାକ୍ ସବଜି ହେଉଥାଏ । ସୁମତି ତା’ ମଇଁଷିକୁ ସେ ବାଡିକୁ ଛାଡି ଦେଉଥାଏ । ମଇଁଷି ଯାଇ ସବୁ ଖାଇ ଯାଉଥାଏ ।

ମହେନ୍ଦ୍ର ଯାଇ ଶଙ୍କରକୁ କହିଲା, “ଭାଇ, ତମେ ତମ ମଇଁଷିକୁ ସମ୍ଭାଳି ପାରିବ ନାହିଁ?”

ପାଖଦେଇ ଯାଉଥିବା ଜଣେ ଗ୍ରାମବାସୀ ଟିପ୍ପଣୀ ଦେଲା, “ଆରେ ମହେନ୍ଦ୍ର, ସେ ସିନା ପଶୁ ମଇଁଷିକୁ ସମ୍ଭାଳିବ, କିନ୍ତୁ ତା’ ଘରେ ଯେଉଁ ମଣିଷ-ମଇଁଷି ଅଛି, ତାକୁ ସମ୍ଭାଳିବା ଭଳି ତାକତ୍ ତା’ର କାହିଁ?”

ଶଙ୍କର ଏହି ଟିପ୍ପଣୀର ଅର୍ଥ ଠିକ୍ ବୁଝିଲା, କିନ୍ତୁ ସେ ନୀରବ ରହିଲା । ସୁମତିକୁ ପଦେ କହିଲେ ତ ସେ ଓଲଟି ପାଂଚପଦ କହିବ । ବହୁତ ଚେଷ୍ଟା କରି ମହେନ୍ଦ୍ର ଥକି ଯାଇଥାଏ । ଆଉ ଚେଷ୍ଟା କରୁ ନଥାଏ ।

ଶଙ୍କର ପଚାରିଲା “ମହେନ୍ଦ୍ରର ବଗିଚା ଭିତରକୁ କ’ଣ ଆମ ମଇଁଷି ପଶୁଛନ୍ତି?”

ବାରମ୍ବାର ଏପରି ହେବାରୁ ଥରେ ମହେନ୍ଦ୍ର ଗୋଟାଏ ପ୍ରକାର ବିଷାକ୍ତ ଚାରା ଆଣି ତାକୁ ନିଜ ବାଡିରେ ଲଗାଇଲା । ସେ ନୂଆ ପ୍ରକାର ଚାରା ନିଶ୍ଚୟ କୌଣସି ଲାଭଜନକ ଚାଷ ହୋଇଥିବ ଭାବି ସୁମତି ମହେନ୍ଦ୍ରର ସ୍ତ୍ରୀକୁ ପଚାରିଲା, “ଇଏ କି ଗଛ?”

ମହେନ୍ଦ୍ରର ସ୍ତ୍ରୀ କହିଲା “ଗୋଟାଏ ପ୍ରକାର ବିଷାକ୍ତ ଗଛ!”

ସେ ସୁମତି ଏଥିରେ ଭୀଷଣ ଭାବେ ରାଗିଗଲା । ତାକୁ ଯେ ମିଛ କଥା କୁହା ଯାଉଛି ବା ଥଟ୍ଟା କରାଯାଇଛି, ଏଥିରେ ତା’ର ଆଉ କୌଣସି ସନ୍ଦେହ ନଥିଲା । ରାତିରେ ସେ ତା’ ମଇଁଷିକୁ ମହେନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ବାଡି ଭିତରକୁ ଛାଡିଦେଲା । ମଇଁଷି କିଛି ପତ୍ର ଚୋବାଇବା ପରେ ତଳେ ପଡି ହଠାତ୍ ଗଁ ଗଁ ହେଲା । ସେ ପ୍ରଚୁର ଦୁଧ ଦେଉଥାଏ । ପରଦିନଠାରୁ ସେ କିଛି ଖାଇଲା ନାହିଁ କି ଦୁଧ ବି ଦେଲା ନାହିଁ ।

ଏସବୁ ଦେଖି ମହେନ୍ଦ୍ରର ସ୍ତ୍ରୀ କହିଲା “ମୁଁ ତ କହିଦେଇଥିଲି ଯେ ଆମ ବାଡିରେ ବିଷାକ୍ତ ଗଛ ହୋଇଛି । ତଥାପି ମଧ୍ୟ ତମେ ତମ ମଇଁଷିକୁ ମୋ ବାଡିକୁ କାହିଁକି ଛାଡିଲ?”

“ଏ ଗାଁରେ ତ ସମସ୍ତେ ମୋର ଶତ୍ରୁ!” ସୁମତି ଏଭଳି ଚିତ୍କାର କରି ବାଟ ଘାଟ କମ୍ପାଇଦେଲା ଓ ସେ ପୁଣି କହିଲା, “ଆଜି ମୁଁ ମୋ ବାପଘରକୁ ଚାଲିଲି । ସେଠି ମୁଁ ବେଶ୍ ସୁଖରେ ରହିବି ।”

ସେ ଚାଲିଥାଏ । ବିଚରା ଶଙ୍କର ତାକୁ ବୁଝାଇବାକୁ ଅନେକ ଚେଷ୍ଟା କରି ତା’ପଛେ ପଛେ ଚାଲିଥାଏ ।

ଅଳ୍ପ ଦୂରରେ ଗୋଟିଏ ସରୋବର । ସେଠି ଜ୍ୟୋତିପୁରର ରତ୍ନାକର ବସି ବନ୍ସିରେ ମାଛ ଧରୁଥାଏ ।

“ଦେଖ, ଦେଖ, ରତ୍ନାକର ଏଣେ ବସିରହି ଆରାମ୍ କରୁଛି, ତେଣେ ମାଛ ଆସି ତା’ ପାଖରେ ଜମା ହେଉଛନ୍ତି । ବିକିବ, ଟଙ୍କା ପାଇବ । ଏହାକୁ ସୌଭାଗ୍ୟ କହନ୍ତି ।”

ସୁମତି ଏ ମନ୍ତବ୍ୟ ଦେଇ ରତ୍ନାକରର ମାଛ ଖେଳେଇ ଭିତରକୁ ହାତ ଭର୍ତ୍ତି କରିଦେଲା । ତହିଁ ଭିତରେ କେତୋଟି କଙ୍କଡା ଥିଲେ । ସେଥିରୁ ଗୋଟିଏ ସୁମତିର ଆଙ୍ଗୁଳି ଖଣ୍ଡିଆ କରିଦେଲା ।

ଫଳରେ ସେ ସୁମତି ଚିତ୍କାର କରି କହିଲା, “ହଇରେ ରତ୍ନାକର! ତୁ ମଧ୍ୟ ମୋର ଆଉ ଗୋଟିଏ ଶତ୍ରୁ! ଗୋଟିଏ ସ୍ଥାନରେ ମାଛ ଓ କଙ୍କଡା କିଏ କ’ଣ କେବେ ରଖନ୍ତି?”

ରତ୍ନାକର କହିଲା “ଭାଉଜ! ମାଛ ଓ କଙ୍କଡା ତ ପୁଣି ଏକା ପୋଖରୀରେ ରହନ୍ତି! ଏକା ପାଛିଆରେ ସେମାନେ ପୁଣି ନ ରହିବେ କିଆଁ? ମୁଁ ଜାଲ ପକାଇ କଙ୍କଡା ଧରିଥିଲି । ସେମାନେ ମୋ ଉପରେ ପ୍ରତିଶୋଧ ନ ନେଇ ତମ ଉପରେ ନେଲେ! ଭାଉଜ! ତମ ଅବସ୍ଥା ବନ୍ସୀରେ ମୁଁ ଧରିଥିବା ଠିକ୍ ଏହି ମାଛ ଭଳି । ମାଛ ଯଦି ତା’ ମୁହଁ ଖୋଲି ନଥାନ୍ତା, ତେବେ ଥୋପ ଗିଳି ନଥାନ୍ତା କି ଧରା ବି ପଡି ନଥାନ୍ତା । ତମେ ସର୍ବଦା ମୁହଁ ଖୋଲି କେବଳ ନିଜ ପାଇଁ ଶତ୍ରୁ ତିଆରି କରି ଚାଲିଛ ସିନା!”

“ଚୁପ୍ କର! ମୁଁ ଏ ଗାଁ ଛାଡି ଯାଉଛି ।”

ରତ୍ନାକର ପୁଣି କହିଲା “ଯିବ କୁଆଡେ? ତମେ ତ ଶତ୍ରୁକୁ ସାଙ୍ଗରେ ଧରି ଯାଉଛ!”

ସୁମତି ତା’କଥାରେ ଖୁବ୍ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ହୋଇ କହିଲା “ମାନେ?”

ଏଥର ସେ ରତ୍ନାକର ତାଙ୍କୁ ବୁଝାଇ କହିଲା “ମାନେ ହେଲା, ତମ ଶତ୍ରୁ ତମେ ନିଜେ । ଏ କଙ୍କଡାର ଯେମିତି ଅନ୍ୟକୁ ଆଘାତ କରିବା ସ୍ୱଭାବ, ତମର ବି ଠିକ୍ ସେମିତି ସ୍ୱଭାବ । ସେ ସ୍ୱଭାବ ଯୋଗୁଁ ତମେ ଯୁଆଡେ ଗଲେ ସିଆଡେ ଶତ୍ରୁ ଦେଖିବ । କାହିଁକି ଭଲା ମହେନ୍ଦ୍ରର ବଗିଚାକୁ ତମେ ତମ ମଇଁଷିକୁ ଠେଲି ଦେଉଥିଲ! ଯାଅ, ଏବେ ଯୁଆଡେ ଯାଉଛ ଯାଅ!”

“କାହିଁକି ଯିବି? ମୁଁ ତୋ କଥାରେ ଅଛି? ମୁଁ ମୋ ଘରେ ରହିବି ।” ଏହା କହି ସୁମତି ତା’ ଘରକୁ ଫେରିଗଲା । କିନ୍ତୁ ରତ୍ନାକର କଥା ସେ କାହିଁ କିଛି ଭୁଲି ପାରିଲା ନାହିଁ । ସେ ଯେ ନିଜେ ନିଜର ଶତ୍ରୁ, ଏତକ ସେ ଠିକ୍ ବୁଝିପାରିଲା ଓ କ୍ରମେ କ୍ରମେ ତା’ ସ୍ୱଭାବ ଓ ବ୍ୟବହାର ବଦଳିବାକୁ ଲାଗିଲା ।

ସମାପ୍ତ

ଜ୍ୟୋତିପ୍ରଜ୍ଞ ଦେ (JP)

ବାଲେଶ୍ୱର, ଓଡିଶା

9938124122

▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬

☘️ରାତ୍ରି କାହାଣୀ ☘️

" ଶତ୍ରୁ କିଏ ? "