ଚୁଲବୁଲି ସମୃଦ୍ଧି ଘୁରି ବୁଲୁଥିଲା ଅନେକ ସ୍ବପ୍ନ ର ସମ୍ଭାର ନେଇ । ସବୁ ଝିଅ ଙ୍କ ପରି ତାର ମଧ୍ୟ ସ୍ବପ୍ନ ଥିଲା ସାତ ସମୁଦ୍ର ତେର ନଈ ପାରି ହୋଇ ତାର ସପନର ରାଜକୁମାର ଆସିବ । ସ୍ବର୍ଗର ନନ୍ଦନକାନନ ରୁ ପାରିଜାତ ପୁଷ୍ପ ଆଣି ଖୋସି ଦେବ ତାର ସେହି ବିଶାଳ ଗଭାରେ । ଆଦରର ମମତାଜ୍ ପାଇଁ ଗଢି ଦେବ ତାର ସ୍ବପ୍ନ ର ତାଜ୍ । ଖିଲି ଖିଲି ହସ ହସି ସେ ଘୁରି ବୁଲୁଥିବ ଶରତ ଦଶମୀ ରେ ଜହ୍ନ ରାତିର ଯମୁନା କୂଳରେ । ରୂପା ପାଉଁଜି ଓ ସାତରଙ୍ଗୀ ଚୁଡି ର ରୁଣୁଝୁଣୁ ଶବ୍ଦ ରେ ଭାଙ୍ଗିଦେବ ଯମୁନା କୂଳର ନୀରବତା । ଆଉ ସେ ଲୋଟି ଯିବ ତାଜ୍ ର କୋଳରେ ।

                   ସମୃଦ୍ଧି ନିଜେ ନିଜର ସ୍ବପ୍ନ କୁ ନେଇ ହସୁଥିଲା । କାରଣ ସେ ଜାଣେ ଏହି ସବୁ ଘଟଣା କେବଳ ପରୀ ରାଇଜ ର କାହାଣୀ ରେ ଘଟିଥାଏ , ବାସ୍ତବ ଜୀବନରେ ନୁହେଁ । ସିଏ ଭଲ ଭାବରେ ଜାଣିଛି ସ୍ବପ୍ନ କେବେ ସତ ହୁଏନା , ସ୍ବପ୍ନ ଦୁନିଆ ଓ ବାସ୍ତବ ଦୁନିଆ ମଧ୍ୟରେ ଆକାଶ ପାତାଳ ଫରକ ରହିଛି । ତଥାପି କାହିଁକି କେଜାଣି ସମୃଦ୍ଧି କୁ ଭାରି ଭଲ ଲାଗେ ସ୍ବପ୍ନ ଦେଖିବା ପାଇଁ । ସତରେ ନହେଲେ ବି ସ୍ବପ୍ନ ରେ ସେ ତ ଟିକିଏ ଖୁସି ପାଇ ପାରୁଛି । ଆଉ ସିଏ ଏକଥା ମଧ୍ୟ ଜାଣିଛି ତା ଭଳି ଜଣେ ଗରିବ, ଅନାଥ ଝିଅ କୁ କିଏ ବା କାହିଁକି ପସନ୍ଦ କରିବ ??

                 ସମୃଦ୍ଧି ମହାପାତ୍ର । ଶ୍ୟାମଳ ରଙ୍ଗର ଦେହ ସହ ଲମ୍ବା କେଶ, ପୁରିଲା ପୁରିଲା ଆଖି, ଅଧରର ଅଳ୍ପ ହସ ଟିକେ ତାକୁ ବେଶ୍ ମାନିଥାଏ । ରୂପ ରେ ନହେଲେ ବି ଗୁଣ ରେ ଥିଲା ସିଏ ଅସାମାନ୍ଯ । ଭାରି ଶାନ୍ତ , ସରଳ ସ୍ବଭାବର ଝିଅ ଟିଏ । ବାପା ମା ଙ୍କର ଏକମାତ୍ର ଆଦରର ଝିଅ ଥିଲା ସମୃଦ୍ଧି । ତା ବାପା ଥିଲେ ଜଣେ ଚାଷୀ । ତାଙ୍କ ସ୍ବଳ୍ପ ରୋଜଗାର ରେ ବାପା ,ମା', ସମୃଦ୍ଧି ତିନି ଜଣ ବେଶ୍ ଆନନ୍ଦ ରେ ଦିନ କାଟୁଥିଲେ । ଗରିବ ହେଲେ ମଧ୍ୟ ସେମାନେ କେବେ କେହି ଦୁଃଖ କରନ୍ତି ନାହିଁ । ଯାହା ଯେତିକି ମିଳେ ସେତିକି ରେ ସନ୍ତୁଷ୍ଟ । ବେଳେ ବେଳେ ଅଭାବ ଏତେ ବଢିଯାଏ କିନ୍ତୁ ତିନି ଜଣ ଙ୍କ ମୁହଁ ରେ କେବେ ଦୁଃଖ ର ଛିଟା ମଧ୍ୟ ଦେଖିବାକୁ ପାଆନ୍ତି ନାହିଁ ।।

                କିନ୍ତୁ ଭଗବାନ ଙ୍କ ନିର୍ଦ୍ଦେଶ ବୋଧେ କିଛି ଅଲଗା ଥିଲା । ଯେତେବେଳେ ସମୃଦ୍ଧି କୁ ଆଠ ବର୍ଷ ର ହୋଇଥିଲା ସେତେବେଳେ କୌଣସି ଏକ ଦୁର୍ଘଟଣାରେ ସମୃଦ୍ଧି ର ବାପା ମା' ଙ୍କ ମୃତ୍ୟୁ ହୋଇଯାଇଥିଲା । ବାପା, ମା' ଙ୍କ ମୃତ୍ୟୁ ପରେ ସମୃଦ୍ଧି ଅନାଥ ହୋଇଯାଇଥିଲା । କିନ୍ତୁ କୁହନ୍ତି ଯାହାର କେହି ନଥାନ୍ତି, ତା ପାଖରେ ସବୁବେଳେ ଭଗବାନ ଥା'ନ୍ତି । ଠିକ୍ ସେହିପରି ସମୃଦ୍ଧି ର ଅବସ୍ଥା ଦେଖି ଜଣେ ବ୍ୟକ୍ତି ଗୋଟିଏ ଭଲ ଅନାଥ ଆଶ୍ରମରେ ତାକୁ ଛାଡ଼ି ଦେଇଥିଲେ । ସେହିଦିନଠାରୁ ସମୃଦ୍ଧି ପାଇଁ ସେହି ଆଶ୍ରମ ହୋଇଯାଇଥିଲା ତାର ଘର , ଅନାଥ ଆଶ୍ରମରେ ଥିବା ଛୁଆମାନେ ହୋଇଯାଇଥିଲେ ତାର ଭାଇ-ଭଉଣୀ ଓ ଅନାଥ ଆଶ୍ରମର ପରିଚାଳିକା ମାନେ ହୋଇଯାଇଥିଲେ ତାର ଆଦରର ଗୁରୁଜନ ।।।

                 ପ୍ରଥମେ ପ୍ରଥମେ ସମୃଦ୍ଧି କୁ ତା ବାପା ମା' ଙ୍କ କଥା ଭାରି ମନେ ପଡୁଥିଲା । କିନ୍ତୁ ଦିନ ଅତିକ୍ରମ ହେବା ସହ ସମୃଦ୍ଧି ନିଜକୁ ସମୟ ଓ ପରିସ୍ଥିତି ସହ ଖାପ ଖୁଆଇ ଚଳିବା ଶିଖିଗଲା । ଧୀରେ ଧୀରେ ସମୃଦ୍ଧି ବଡ ହେବାକୁ ଲାଗିଲା । ତାର ସୁଗୁଣ ପାଇଁ ସେ ସେହି ଅନାଥ ଆଶ୍ରମରେ ସମସ୍ତ ଙ୍କ ପ୍ରିୟ ଭାଜନ ହୋଇଯାଇଥିଲା । ସେହି ଅନାଥ ଆଶ୍ରମରେ ସମୃଦ୍ଧି ସମସ୍ତ ଙ୍କ ବହୁତ ଭଲ ପାଉଥିଲା । କିନ୍ତୁ ରୁଚିକା ବୋଲି ଜଣେ ଝିଅ ସହ ତାର ବହୁତ ଗଭୀର ସଂପର୍କ ଗଢି ଉଠିଥିଲା ।।। ରୁଚିକା, ସମୃଦ୍ଧି ଠାରୁ ତିନି ଚାରି ବର୍ଷ ର ବଡ ।।। ତେଣୁ ସମୃଦ୍ଧି ରୁଚିକା କୁ ବଡ ଭଉଣୀ ର ଆସନ ରେ ବସାଇ ତାଙ୍କୁ 'ରୁଚି ଅପା ' ବୋଲି ସମ୍ବୋଧନ କରେ । ରୁଚିକା ମଧ୍ୟ ସମୃଦ୍ଧି କୁ ସାନ ଭଉଣୀ ର ଅଧିକାର ଦେଇ ତାକୁ ଖୁସି ରେ 'ସମୁ ' ବୋଲି ସମ୍ବୋଧନ କରୁଥିଲେ । ଦୁହେଁ ଦୁହିଁଙ୍କୁ ବହୁତ ଭଲ ପାଉଥିଲେ । ସମୃଦ୍ଧି ନିଜ ଭିତର ର ସବୁ କଷ୍ଟ, ଯନ୍ତ୍ରଣା, ଦୁଃଖ, ସୁଖ କୁ ରୁଚିକା ଆଗରେ ବେଶ୍ ସହଜରେ ବାଣ୍ଟି ପାରୁଥିଲା । ରୁଚିକା ମଧ୍ୟ ନିଜ ମନର କଥା କୁ ସଙ୍କୋଚ ନ କରି ସମୃଦ୍ଧି ପାଖରେ କହି ପାରୁଥିଲେ । ଦୁହେଁ ଦୁହିଁଙ୍କର ଅନ୍ତରଙ୍ଗ ବନ୍ଧୁ, ଭଉଣୀ ହୋଇଯାଇଥିଲେ ..........
କ୍ରମଶଃ ........
( ଆଶା କରୁଛି ମୋ ନୂଆ ଧାରାବାହିକ ଟି ଆପଣ ମାନଙ୍କୁ ଭଲ ଲାଗିବ । ଯଦି କିଛି ତ୍ରୁଟି ରହିଥାଏ ତ କ୍ଷମା କରି ଦେବେ ।🙏)

❣ଟୋପାଏ ସିନ୍ଦୂର❣ (ଭାଗ-1)

❤