ସେଦିନ ରାତିରେ ରୁଚିକା ମଧ୍ୟ କିଛି ନ ଖାଇ ସେମିତି ଶୋଇବାକୁ ଗଲେ । ବିଛଣାରେ ଶୋଇ ଶୋଇ ସେ ସମୃଦ୍ଧି କଥା ହିଁ ଭାବୁଥିଲେ । ରୁଚିକା ଙ୍କୁ ମଧ୍ୟ ସମୃଦ୍ଧି ବିନା ନିଦ ଆସୁ ନ ଥିଲା । କାରଣ ସମୃଦ୍ଧି ପରି ତାଙ୍କର ମଧ୍ୟ ଅଭ୍ୟାସ ହୋଇ ଯାଇଥିଲା ସମୃଦ୍ଧି ସହିତ ଶୋଇବାର । ଆଶ୍ରମକୁ ସମୃଦ୍ଧି ଆସିବା ପର ଠାରୁ ସେ ମଧ୍ୟ କେବେ ଏକା ଶୋଇ ନ ଥିଲେ । ସମୃଦ୍ଧି ତାଙ୍କ ଉପରେ ଗୋଡ ଦେଲେ ଓ ସେ ସମୃଦ୍ଧି ର ମୁଣ୍ଡକୁ ଆଉଁସି ଦେଉ ଦେଉ ସମୃଦ୍ଧି ସହ ସିଏ ବି ନିଦ ମାଉସୀ କୋଳରେ ଶାନ୍ତି ରେ ଶୋଇ ପଡୁଥିଲେ । ସମୃଦ୍ଧି ପରି ରୁଚିକା ଙ୍କ ମଧ୍ୟ ଆଖିରୁ ଲୁହ ସରୁ ନ ଥିଲା ।

             ସମୃଦ୍ଧି ଜୀବନରେ ଗୋଟିଏ ନୂଆ ସକାଳ ର ଆରମ୍ଭ ହେଲା । ସେ ବିଛଣାରୁ ଉଠି ଝରକା ପାଖରେ ଛିଡ଼ା ହୋଇ ସୂର୍ଯ୍ୟ ଉଦୟ ର ସୁନ୍ଦର ମୁହୂର୍ତ୍ତ କୁ ଉପଭୋଗ କରୁଥିଲା ଏକ ଲୟରେ । ସେ ଭାବୁଥିଲା, "ସୂର୍ଯ୍ୟ ସବୁଦିନ ଗୋଟିଏ ଦିଗରେ ଉଦୟ ହୋଇ ଅନ୍ୟ ଗୋଟିଏ ଦିଗରେ ଅସ୍ତ ହୁଅନ୍ତି । ସବୁଦିନ ଏ ଚିରାଚରିତ ଗତି ରହି ଆସିଛି । କିନ୍ତୁ ମଣିଷ ମାନଙ୍କ ଗତି ଏମିତି କାହିଁକି ପ୍ରତି ମୁହୁର୍ତ୍ତରେ ପରିବର୍ତ୍ତନ ହୋଇଥାଏ ???"

                ସମୃଦ୍ଧି ଝରକା ପାଖରୁ ଆସି ତାର ବିଛଣାରେ ବସିଲା କାଲି ରାତି ରେ ହଷ୍ଟେଲ କୁ ପହଞ୍ଚିଥିବାରୁ ସେ ଭଲ ଭାବରେ ହଷ୍ଟେଲ ଦେଖି ପାରି ନ ଥିଲା । ତେଣୁ ସେ ନିଜ ର ସବୁ କାମ ସାରି ହଷ୍ଟେଲ ବୁଲିବା ପାଇଁ ଗଲା । ସେ ବୁଲି ବୁଲି ଛାତ ଉପରକୁ ଗଲା । ଛାତ ଉପରେ ରହି ସେ ଚାରି ଆଡେ ଦେଖିଲା । କିନ୍ତୁ କେଉଁ ଠାରେ ମଧ୍ୟ ସେ ପ୍ରାକୃତିକ ସୌନ୍ଦର୍ଯ୍ୟ ଦେଖି ପାରିଲା ନାହିଁ । କାରଣ ସେ ସହର ପୁରା ଆଧୁନିକତା ର ରୂପ ଢଙ୍ଗରେ ନିଜ କୁ ସଜେଇ ଦେଇଛି ।

           ଚାରିଆଡେ ବଡ ବଡ କୋଠା ଘର । ସମୃଦ୍ଧି ତା ଆଶ୍ରମ ସହ ହଷ୍ଟେଲ କୁ ତୁଳନା କରୁଥିଲା । ଆଶ୍ରମରେ କେତେ ଶାନ୍ତି । ଆଶ୍ରମ ବାହାର ର ପ୍ରାକୃତିକ ସୌନ୍ଦର୍ଯ୍ୟ ମନକୁ ଛୁଇଁ ଯାଏ । ଥରେ ସେହି ଶସ୍ଯ ଶ୍ୟାମଳ ବିଲ , ଦୂର ପାହାଡ, ଗଛ ଲତା ଙ୍କୁ ଦେଖି ଦେଲେ ମନ ପୁରା ତୃପ୍ତ ହୋଇଯାଏ । କିନ୍ତୁ ଏଠି ସେମିତି କିଛି ନାହିଁ ଯାହାକୁ ଦେଖି ସମୃଦ୍ଧି ଦେଖି ଖୁସି ହେବ ।

             ସମୃଦ୍ଧି ଭାବୁଥିଲା, " ଏଠି କେମିତି ମୁଁ ତିନି ବର୍ଷ ରହିବି ?? " ସେ ଆଉ କିଛି ନ ଭାବି ତା ରୁମ୍ କୁ ଆସି ଲତା ମାଉସୀ ଙ୍କୁ ଫୋନ କରି ପ୍ରାୟ ଘଣ୍ଟାଏ ରୁ ବେଶି ସମୟ ସେ ଲତା ମାଉସୀ, ରୁଚିକା ଅନ୍ୟ ପିଲାମାନଙ୍କ ସହ ଟିକିଏ ଟିକିଏ କଥା ହେଲା । ରୁଚିକା ଓ ଅନ୍ୟ ମାନଙ୍କ ସହ କଥା ହେଲା ପରେ ତାକୁ ଭଲ ଲାଗିଲା ...............
କ୍ରମଶଃ ................

❣ଟୋପାଏ ସିନ୍ଦୂର❣

(ଭାଗ-7)