ପ୍ରିୟାଂଶୁ ଥିଲେ ଦିଲ୍ଲୀ ର ବୃହତ୍ ଅନ୍ତର୍ରାଷ୍ଟ୍ରୀୟ କଂପାନୀରେ ବେଶ୍ ମୋଟା ଦରମାରେ ନିଯୁକ୍ତ ଅଫିସର ।ତାଙ୍କର କଥା କହିବା ଶୈଳୀ ଖୁବ୍ ମାର୍ଜିତ ।ଛୋଟ ବଡ ସମସ୍ତଙ୍କୁ ସେ ସମ୍ମାନ ଦିଅନ୍ତି ।ସମସ୍ତଙ୍କ ସହ ହସି ହସି କଥା ହୁଅନ୍ତି ।ମୋଟ୍ ଉପରେ କହିବା କୁ ଗଲେ ଜଣେ ବହୁତ ଭଲ ବ୍ୟକ୍ତିତ୍ବର ଅଧୀକାରୀ ସେ ।
         ପ୍ରିୟାଂଶୁ ଙ୍କର ଏହି ବ୍ୟକ୍ତିତ୍ବ ବା କିପରି ବାଦ୍ ପଡିଥାନ୍ତା ସାହିସ୍ମିତା ଆଖିରୁ ।ସାହିସ୍ମିତା ଥିଲେ ପ୍ରିୟାଂଶୁ ଙ୍କ ସହକର୍ମୀ ।ସେ ମଧ୍ୟ ସେହି କଂପାନୀରେ କାମ କରୁଥିଲେ ।ସାହିସ୍ମିତା ଦେଖିବା ଦିନରୁ ହିଁ ପ୍ରିୟାଂଶୁ ଙ୍କୁ ଭଲପାଇ ବସିଥିଲେ । ସାହିସ୍ମିତା ଅପ୍ସରୀ ଟିଏ ମାତ୍ର ସେ ଖୁବ୍ ଅହଂକାରୀ ଓ ଜିଦ୍ ଖୋର୍ ଝିଅ ଟିଏ ଥିଲା ।
     ପ୍ରିୟାଂଶୁ ଏବଂ ସାହିସ୍ମିତା ମଧ୍ୟରେ ଗୋଟିଏ କଥା ସମାନ ଥିଲା ।ଉଭୟ ଜୀବନ କୁ ମନଭରି ନିଜ ଇଚ୍ଛା ଅନୁସାରେ ଉପଭୋଗ କରିବାକୁ ଚାହୁଁଥିଲେ ।କାହା ଅଧୀନରେ ରହିବାକୁ ଚାହୁଁ ନଥିଲେ ।
          ସେମାନଙ୍କ ର ସମାନ ଇଚ୍ଛା ଜାଣି ସେମାନେ ବିବାହ ବନ୍ଧନ ରେ ବାନ୍ଧି ହୋଇଗଲେ ।ସେମାନେ ବିବାହ କରି ଗୋଟିଏ ଛାତ ତଳେ ରହୁଥିଲେ ସତ କିନ୍ତୁ ସେମାନେ ସକାଳ 9 ଟାରୁ ରାତି ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଖଟିବାକୁ ପଡୁଥିବାରୁ ସ୍ବାମୀ ସ୍ତ୍ରୀ ଭାବେ, ଦାମ୍ପତ୍ୟ ଜୀବନ ର ପ୍ରାରମ୍ଭ ରେ ଯେତିକି ସମୟ ଏକାଠି କଟାଇବା ସ୍ବାଭାବିକ, ସେତିକି ସମୟ ସେମାନେ ପରସ୍ପର ପାଇଁ ପାଇ ପାରନ୍ତି ନାହିଁ ।କିନ୍ତୁ ସେମାନେ ଗ୍ରହଣ କରି ନେଇଛନ୍ତି ଯେ ସମାଜରେ ଉପରକୁ ଉଠିବାକୁ ହେଲେ ଏହି ପ୍ରକାର ଜୀବନ ବଞ୍ଚିବାକୁ ପଡିବ ।ସେମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ବିବାହ ର ବନ୍ଧନ ଥିଲା ନାମକୁ ମାତ୍ର ।କେହି ବି ସେମାନେ ସ୍ବାମୀ ସ୍ତ୍ରୀ ର ପବିତ୍ର ସଂପର୍କର ମୂଲ୍ୟ ହିଁ ବୁଝି ନ ଥିଲେ ।
           ଦୁଇ ଜଣ ଙ୍କର ଦୁଇଟି କାର୍, ସପ୍ତାହ ଅନ୍ତରେ ଡିସ୍କୋ ରେ ଡ୍ୟାନ୍ସ, ପ୍ରତିଦିନ ହୋଟେଲ ର ଭେରାଇଟି ଖାଦ୍ୟ ।ବାସ୍ ଜୀବନ ରେ ଆଉ କଣ ଦରକାର ।ଟଂକା ଅଛି ତ ଜୀବନ ରେ ସବୁ ଅଛି ,ଏହି ଚିନ୍ତାଧାରା ରେ ବଂଚୁଥିଲେ ଦୁଇ ଜଣ ।ସେମାନେ ସଂପର୍କ କୁ ମଧ୍ୟ ଟଙ୍କା ରେ କିଣିବା ପାଇଁ ଚେଷ୍ଟା କରୁଥିଲେ ।
             ଦିନେ ସନ୍ଧ୍ୟାରେ ପ୍ରିୟାଂଶୁ ତାଙ୍କ ଅଫିସର ସହକର୍ମୀ ମୁଖାର୍ଜୀ ବାବୁ,ଯିଏକି ତାଙ୍କ ଠାରୁ ନିମ୍ନ ପଦବୀରେ ଅବସ୍ଥାପିତ ତାଙ୍କ ଅନୁରୋଧ କ୍ରମେ ସେ ସେଦିନ ମୁଖାର୍ଜୀ ବାବୁ ଙ୍କ ଘରକୁ ବୁଲିବାକୁ ଯାଇଥିଲେ ।ସାଧାରଣ ମଧ୍ୟବିତ୍ତ ପରିବାର, ଘରର ସବୁ ଜିନିଷ ବେଶ୍ ପରିଷ୍କାର ଓ ସୁସଜ୍ଜିତ ।କିନ୍ତୁ ସବୁଥିରେ ବାରି ହୋଇଯାଉଛି ଆର୍ଥିକ ସଂକୋଚ ।ମୁଖାର୍ଜୀ ବାବୁ ଙ୍କ ସ୍ତ୍ରୀ ଶିକ୍ଷା, ଚଳଣି, ବେଶଭୂଷା ଏବଂ ଅର୍ଥ ଉପାର୍ଜନ କରିବାର କ୍ଷମତା କୁ ଦେଖିଲେ ସାହିସ୍ମିତା ସହ ତାଙ୍କୁ ତୁଳନା ବି କରି ହେବ ନାହିଁ ।ମାତ୍ର ମୁଖାର୍ଜୀ ବାବୁ ଘରେ ପହଞ୍ଚିଲା ପରେ ସେ ଯେଉଁ ଆଗ୍ରହ, ଆନ୍ତରିକତା ର ସହ ସ୍ବାମୀ ଙ୍କୁ ସ୍ବାଗତ କରିଲେ ତାହା ପ୍ରିୟାଂଶୁ ଙ୍କୁ ବିସ୍ମିତ କରି ଦେଲା ।
              ରାତିରେ କ୍ଳାନ୍ତ ହୋଇ ଅଫିସରୁ ଫେରି ସେ ସବୁବେଳେ ଦେଖନ୍ତି ସାହିସ୍ମିତା ଙ୍କର ଅବସନ୍ନ, ନିସ୍ପୃହ ଚାହାଁଣୀ ଯେଉଁଥିରେ ଆନନ୍ଦ ନଥାଏ ।ଦୀର୍ଘ ସମୟ କାମ କରି ଘରକୁ ଫେରିଲା ବେଳକୁ ଦୁଇ ଜଣ ଯାକ ମାନସିକ,ଶାରୀରିକ ସ୍ତରରେ ନିଜକୁ ନିଃଶେଷ ହୋଇଗଲା ପରି ଅନୁଭବ କରନ୍ତି, କାହାର କାହା ପ୍ରତି ସମୟ ନ ଥାଏ ।
               କିଛି ସମୟ ପରେ ମୁଖାର୍ଜୀ ବାବୁ ଙ୍କ ଦୁଇ ତିନି ବର୍ଷ ର ଝିଅ ଟି ଆସି ତାଙ୍କୁ ପ୍ରଣାମ କରି ମୁଖାର୍ଜୀ ବାବୁ ଙ୍କ କୋଳରେ ବସିଗଲା ।ଝିଅ ଟି ତା ବାପା ଙ୍କ କୋଳରେ ବସି ଗେଲ୍ଲ ହୋଇ କେତେ କଣ ଅସ୍ପଷ୍ଟ ସ୍ବରରେ ଅବିରତ ଭାବେ ଗପି ଚାଲିଥିଲା ।ସେହି କେତୋଟି ମୂହୁର୍ତ୍ତ ଭିତରେ ପ୍ରିୟାଂଶୁ ଅନୁଭବ କରିପାରୁଥିଲେ, ସ୍ବାମୀ ସ୍ତ୍ରୀ ସଂପର୍କର ନିବିଡ ଆତ୍ମୀୟତାକୁ, ପରିବାର ଭିତରେ ପ୍ରଛନ୍ନ ଭାବେ ରହିଥିବା ସ୍ନେହ, ଖୁସି କୁ ।ପ୍ରିୟାଂଶୁ ତାଙ୍କର ଓ ସାହିସ୍ମିତା ର ଜୀବନ କୁ ଅନୁଭବ କରୁଥିଲେ ଯେପରି ସେଥିରେ ଅଛି କେବଳ ଏକ ହିସାବୀ ବୁଝାମଣା ଏକାଠି ରହି ନିଜ ନିଜର ସ୍ବପ୍ନ କୁ ଚରିତାର୍ଥ କରିବା, ସମାଜର ସଂଭ୍ରାନ୍ତ, ଅର୍ଥଶାଳୀ କ୍ଷମତାଶାଳୀ ଗୋଷ୍ଠୀ ଭିତରେ ଗଣା ହେବା ।
              ସେଠାରୁ ଫେରି ଆସିବା ପରେ ପ୍ରିୟାଂଶୁ ନିଜକୁ ନିଜେ ପ୍ରଶ୍ନ କରୁଥିଲା ଯେ ତାଙ୍କର ଓ ସାହିସ୍ମିତା ର ଦାମ୍ପତ୍ୟ ଜୀବନରେ କେଉଁଠି ସେ ଅନୁରାଗ, ସେ କୋମଳ ସମର୍ପଣ ଭାବ ।ତାଙ୍କ ସ୍ବାମୀ ସ୍ତ୍ରୀ ସଂପର୍କ ମଧ୍ୟରେ ଭରି ରହିଛି କେବଳ ଶୂନ୍ୟତା ।ପ୍ରିୟାଂଶୁ ଭାବିବାକୁ ଲାଗିଲେ ଯେ ସେମାନଙ୍କୁ ବଦଳାଇବାକୁ ହେବ ଏ ଜୀବନ ଧାରା ।କେରିୟର, ଅର୍ଥ, ଷ୍ଟାଟସ୍ ପଛରେ ଏମିତି ପାଗଳ ଭାବେ ଦୌଡି ସଂପର୍କ କୁ ଶେଷ କରିଦେବା ଅପେକ୍ଷା ପରସ୍ପରର ସ୍ନେହ, ଆତ୍ମୀୟତା ଭିତରେ ଆହୁରି ନିବିଡ ହୋଇ ବଂଚିବା ହେଉଛି ସଂପର୍କର ପ୍ରକୃତ ମୂଲ୍ୟ ।
             ସେଦିନ କୌଣସି କାରଣରୁ ଅଫିସ ଛୁଟି ଥିଲା ।ପ୍ରିୟାଂଶୁ ଭାବିଲେ ଆଜି ଠିକ୍ ସମୟ ସାହିସ୍ମିତା କୁ ମନ କଥା କହିବା ପାଇଁ ପ୍ରିୟାଂଶୁ ନିଜକୁ ଦୃଢ କରି କହିଲେ, "ସ୍ମିତା ମୁଁ ଭାବୁଛି ଏବେ ଆମର ସଂସାର ଗଢିବାର ସମୟ ହୋଇଗଲାଣି ।କେତେ ଦିନ ଆମେ ଖାଲି କେରିୟର ପାଇଁ ଆମେ ଆମ ଜୀବନ ର ସବୁକିଛି ଦେଇ ଦେବା ।"
                   ସାହିସ୍ମିତା ଆଖି ବଡ ବଡ କରି ପ୍ରିୟାଂଶୁ ଙ୍କୁ ଅନାଇ କହିଲେ, " ତୁମେ କଣ ମୋତେ ସେ ପୂର୍ବ କାଳର ନାରୀ ଭାବିଲ ଯିଏ ଓଢଣା ତଳେ ରହି, ଘରର ଯାବତୀୟ କାମ କରି, ପିଲା ଜନ୍ମ କରି ନେବାକୁ ମୋର ସବୁ କିଛି ବୋଲି ଭାବିନେବି ।ପ୍ରିୟାଂଶୁ ମୁଁ ହେଲି ଏ ଯୁଗର ନାରୀ ।ସଂପର୍କ ର ନିବିଡ ବନ୍ଧନ ଅପେକ୍ଷା ମୋତେ ସ୍ବାଧୀନ ଭାବରେ ବଂଚିବାକୁ ପସନ୍ଦ ।କାହା ପ୍ରତି ଦାୟିତ୍ୱ ରେ ବନ୍ଧା ନ ହୋଇ ଆମେ ଆମର ଜୀବନ କାଟୁଛୁ ।ଉପାର୍ଜନ କରି ଯେମିତି ଇଚ୍ଛା ସେମିତି ଖର୍ଚ୍ଚ କରି ପାରୁଛୁ ।ଏହା ଠାରୁ ଆଉ ଭଲ ଜୀବନ କଣ ହୋଇପାରେ ??
               ପ୍ରିୟାଂଶୁ ଅନୁଭବ କରିଲେ ଯେ ସାହିସ୍ମିତା କୁ ବୁଝାଇ କିଛି ଲାଭ ନାହିଁ ।କାରଣ ସେ ତା ଜିଦ୍ ରେ ଅଟଳ ।ହୁଏତ ସମୟ ଆସିଲେ କେବେ ସେ ଜୀବନ ର ବାସ୍ତବତା କୁ ବୁଝି ପାରିବ ।
           କିନ୍ତୁ ଆସ୍ତେ ଆସ୍ତେ ସେମାନେ ଅନୁଭବ କରି ପାରିଲେ ଯେ ମାନସିକ ସ୍ତରରେ ସେମାନେ ପରସ୍ପର ଠାରୁ ଅଲଗା ହୋଇଯାଉଛନ୍ତି ।
              ଏମିତି ଭାବେ କିଛି ମାସ କଟିଗଲା ।ସେଦିନ ଥିଲା ରବିବାର ।ପ୍ରିୟାଂଶୁ ଅଫିସର ଗୋଟିଏ କାମରେ ସହର ବାହାରକୁ ଯାଇଥିଲେ ।ଆସିବା କୁ ରାତି ହୋଇଯିବ ।ସାହିସ୍ମିତା ସେଦିନ ଟିକିଏ ଲେଟ୍ ରେ ଉଠିଲା ।କଫି କରିବା ପାଇଁ ରୋଷେଇ ଘରକୁ ଗଲା ।କିନ୍ତୁ କେବଳ ନିଜ ପାଇଁ କଫି କରିବା ପାଇଁ ଇଚ୍ଛା ହେଲା ନାହିଁ ତାର ।ସେ ରୋଷେଇ ଘରୁ ଆସି balcony ରେ ବସିଲା ।ଏମିତି ଏପଟେ ସେପଟେ ଦେଖୁ ଦେଖୁ ସାହିସ୍ମିତା ର ନଜର ହଠାତ ଗୋଟିଏ ଗଛ ଡାଳରେ ବସିଥିବା ଦୁଇଟି ଚଢେଇ ଉପରେ ପଡିଲା ।ସେ ଦେଖିଲା ଗୋଟିଏ ଚଢେଇ ତା ଥଣ୍ଟରେ କିଛି ଆଣି ଛୋଟ ଚଢେଇ ଛୁଆ ଥଣ୍ଟରେ ଦେଲା ।ଛୁଆ ଚଢେଇ ଟି ଆହାର ପାଇ ଖୁସି ହୋଇ ମା ଚଢେଇ ର ଦେହରେ ଘଷି ହୋଇ ଗେଲ୍ଲ ହେବାକୁ ଲାଗିଲା ।ଛୁଆ ଚଢେଇ ଟି ଉଡିବା ପାଇଁ ଚେଷ୍ଟା କରି ମଧ୍ୟ ବିଫଳ ହୋଇ ବାରମ୍ବାର ତଳେ ପଡି ଯାଉଥିଲା ।ତା ମା ତାକୁ ଆଦରର ସହ ଆଣି ବସାରେ ଅତି ଯତ୍ନରେ ଛାଡି ଦେଲା ।
        ଏସବୁ ଦେଖି ସାହିସ୍ମିତା ର ଅଜାଣତରେ ତାର ଓଠରେ ହସ ଧାରେ ଖେଳି ଗଲା ।ସେଠାରୁ ସେ ଆସି ବିଛଣାରେ ବସି ପଡିଲା ।କାହିଁକି କେଜାଣି ଆଜି ତାକୁ ବହୁତ ଏକା ଏକା ଲାଗୁଥିଲା ।କିନ୍ତୁ ଏହା ପୂର୍ବରୁ ବି ସେ ବହୁ ଥର ଏକା ରହିଛି ।ସେ ବହୁତ ଅଜବ୍ ପ୍ରକାର ର କଷ୍ଟ ଅନୁଭବ କରୁଥିଲା ନିଜ ଭିତରେ ।ଦିନ ସାରା ସେ ଅଖିଆ ଅପିଆ ହୋଇ ବସି ରହିଥିଲା balcony ରେ ।ସେଦିନ ପ୍ରିୟାଂଶୁ କହିଥିବା ଗୋଟି ଗୋଟି କଥା ତାର ମନେ ପଡି ଯାଉଥିଲା ବାରମ୍ବାର ।କେତେବେଳେ ସନ୍ଧ୍ୟା ହୋଇଯାଇଛି ମଧ୍ୟ ସେ ଜାଣି ପାରିଲା ନାହିଁ ।ଗୋଧୂଳି ବେଳର ଚଢେଇ ମାନଙ୍କର ବସାକୁ ଫେରିବା ସମୟ ରେ କିଚିରି ମିଚିରି ଶବ୍ଦ ରେ ତାର ଧ୍ୟାନ ଭଙ୍ଗ ହେଲା ।ସେ ପୁଣି ଥରେ ସେହି ଡାଳରେ ଥିବା ଚଢେଇ ବସାକୁ ଦେଖିବାକୁ ଲାଗିଲା ।ମା ଚଢେଇ ଟି ଆହାର ନେଇ ବସାକୁ ଫେରି ଆସିଥିଲା ଏବଂ ସକାଳ ଭଳି ତା ଥଣ୍ଟରେ ସେ ତାର ଛୁଆ କୁ ଆହାର ଦେଉଥିଲା ।
             ଏହା ଦେଖି ସାହିସ୍ମିତା ର ଆଖିରୁ ଆପେ ଆପେ ଲୁହ ଟୋପା ଟୋପା ଝରିବାକୁ ଲାଗିଲା ।ଠିକ୍ ଏହି ସମୟ ରେ ପ୍ରିୟାଂଶୁ ଘରକୁ ଫେରିଲେ ।ସାହିସ୍ମିତା, ପ୍ରିୟାଂଶୁ ଙ୍କୁ ଦେଖି ନିଜ ଲୁହ ପୋଛି ପାଣି ଆଣି ଦେଲା ପ୍ରିୟାଂଶୁ ଙ୍କ ପାଇଁ ।ପ୍ରିୟାଂଶୁ ପାଖରୁ ବ୍ୟାଗ୍ ନେଇ ରଖିଦେଲା ।ସାହିସ୍ମିତା ର ଏଭଳି ବ୍ୟବହାର ଦେଖି ପ୍ରିୟାଂଶୁ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ହୋଇଗଲେ ।ପ୍ରିୟାଂଶୁ ଫ୍ରେଶ୍ ହୋଇ ଆସି ଦେଖିଲେ ପ୍ରଥମ ଥର ପାଇଁ ତାଙ୍କ ଘରର ଅନ୍ନପୂର୍ଣ୍ଣା ରୋଷେଇ ଘରେ ନିଜ ହାତରେ ରୋଷେଇ କରୁଥିଲା ।ନିଜ ଆଖିକୁ ସେ ବିଶ୍ୱାସ କରି ପାରିଲେ ନାହିଁ ।ତାଙ୍କୁ ସବୁ ସ୍ବପ୍ନ ପରି ଲାଗୁଥିଲା ।ସେ ଦେଖୁଥିଲେ ଜଣେ ଚଳଚଂଚଳୀ ମହିଳା ପରି ସାହିସ୍ମିତା ଘରର କାମ କରି ଚାଲୁଥିଲା ।ସାହିସ୍ମିତା ପୁରୀ, ଖିରୀ ଓ ତରକାରୀ ନିଜେ କରିଥିଲା ।ପ୍ରିୟାଂଶୁ ଖୁସି ହୋଇ ଖାଇବାକୁ ବସିଗଲେ ।ସେ ଏମିତି ଭାବେ ଖାଉଥିଲେ ଯେପରି ରୋଷେଇ ଖୁବ୍ ସ୍ଵାଦିଷ୍ଟ ହୋଇଥିଲା ।ସେ ଖାଇ ସାରି ରୁମ୍ କୁ ଚାଲିଗଲେ ଗୋଟିଏ ପ୍ରେମ ଭରା ଦୃଷ୍ଟି ନିକ୍ଷେପ କରି ସାହିସ୍ମିତା ଉପରେ ।ସାହିସ୍ମିତା, ପ୍ରିୟାଂଶୁ ଛାଡି ଥିବା ବଳକା ଖାଦ୍ୟ ଖାଇବାକୁ ଲାଗିଲା । ସେ ଯେମିତି ଖାଇଛି ଥୁ ଥୁ କରି ସବୁ ଖାଦ୍ୟ କାଢି ଦେଇଥିଲା ପାଟିରୁ ।ପୁରୀ ଏତେ ଟାଣ ହୋଇଥିଲା ଯେ ଦାନ୍ତ ରେ ମଧ୍ୟ ଛିଡୁ ନଥିଲା, ତରକାରୀ ଅଲଣା ଏବଂ ରାଗୁଆ ହୋଇଥିଲା ଯେ ପାଟିରେ ଦେଇ ହେବ ନାହିଁ ।ଆଉ ଖିରୀ କଥା ନ କହିବା ଭଲ ।ତା ସତ୍ତ୍ବେ ବି ପ୍ରିୟାଂଶୁ କେମିତି ଏତେ ଆତ୍ମ ତୃପ୍ତି ରେ ସେ ଅରୁଚିକର ଖାଦ୍ୟ କୁ ଖାଇଲେ ।
           ସାହିସ୍ମିତା ସବୁ କାମ ସାରି ଆସି ଦେଖିଲା ବେଳକୁ ପ୍ରିୟାଂଶୁ ଶୋଇ ପଡିଥିଲେ ।ସେ ଧୀରେ ଧୀରେ ଯାଇ ପ୍ରିୟାଂଶୁ ଙ୍କ ପାଦ ପାଖରେ ବସି ତାଙ୍କ ପାଦକୁ ଜାବୁଡି ଧରି କାନ୍ଦିବାକୁ ଲାଗିଲା ।ସାହିସ୍ମିତା ର ଆଖିର ଲୁହରେ ପ୍ରିୟାଂଶୁ ଙ୍କ ନିଦ ଭାଙ୍ଗି ଗଲା ସେ ସାହିସ୍ମିତା ର ଏପରି ଅବସ୍ଥା ଦେଖି ଡରିଗଲେ ।ସାହିସ୍ମିତା ସେମିତି କାନ୍ଦି କାନ୍ଦି କହିଲା, "ମୋତେ କ୍ଷମା କରି ଦିଅ ପ୍ରିୟାଂଶୁ ।ମୁଁ ଆଜି ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଆମ ସଂପର୍କ ର ମୂଲ୍ୟ ବୁଝି ପାରି ନ ଥିଲି ।କିନ୍ତୁ ମୁଁ ଏବେ ବୁଝୁଛି ଯେ ଅନ୍ୟ ସହ ଏକ ଦାୟିତ୍ୱବୋଧରେ ବାନ୍ଧି ହୋଇ ରହିବାଟା ହିଁ ସବୁଠାରୁ ଭଲ ଜୀବନ ଏବଂ ଏହା ହିଁ ସଂପର୍କର ମୂଲ୍ୟ ।ମୁଁ ବି ଚାହୁଁଛି ଆମର ଗୋଟିଏ ସୁନ୍ଦର ସୁଖୀ ପରିବାର ହେଉ ।ଯେଉଁଠି ସ୍ନେହ, ମମତା, ପ୍ରେମ, ଭକ୍ତି, ରାଗ ଓ ଅଭିମାନ ଭରି ରହିଥିବ ।ମୁଁ ବି ଚାହୁଁଛି ତୁମର ସେବା କରି, ଆମ ସନ୍ତାନ କୁ ଜନ୍ମ ଦେଇ, ତାର ଲାଳନ ପାଳନ କରି ସଂପର୍କର ମୂଲ୍ୟ ବୁଝିବାକୁ ।"
               ସାହିସ୍ମିତା କୁ ଏପରି ଭାବପ୍ରବଣ ଦେଖି ପ୍ରିୟାଂଶୁ ସାହିସ୍ମିତା କୁ ନିଜ ପାଦ ପାଖରୁଟାଣି ନେଇ ନିଜ ପ୍ରଶସ୍ତ ଛାତି ଉପରେ ତାକୁ ଆଉଜାଇ ଦେଲେ ।ତା ମୁଣ୍ଡକୁ ସ୍ନେହ ରେ ଆଉଁସି ଦେଇ ତା କପାଳରେ ନିଜ ଓଠରେ ସ୍ନେହ ର ସ୍ପର୍ଶ ଦେଇ ପ୍ରିୟାଂଶୁ କହିଲେ, " ତୁମ ସ୍ଥାନ ମୋ ପାଦ ତଳେ ନୁହେଁ ମୋ ହୃଦୟରେ ।ସ୍ମିତା ଆମେ ଯେଉଁ ସମାଜରେ ରହୁଛୁ ଏଠାରେ ସଂପର୍କ ହେଉଛି ସବୁଠାରୁ ଗୁରୁତ୍ୱପୂର୍ଣ୍ଣ ଉପାଦାନ ।ସଂପର୍କ ବିନା ବଂଚିବା ଅସମ୍ଭବ ।ଅନ୍ୟ ମାନଙ୍କ ସହ ଏକ ଦାୟିତ୍ୱବୋଧ ରେ ବାନ୍ଧି ହୋଇ ରହିବା, ଅନ୍ୟ ମାନଙ୍କ ସୁବିଧା ଅସୁବିଧା ରେ ସାଥ୍ ଦେବା, ଅନ୍ୟ ମାନଙ୍କ ପାଇଁ କର୍ତ୍ତବ୍ୟ କରିବା, ଅନ୍ୟ ମାନଙ୍କୁ ସ୍ନେହ କରିବା, ଅନ୍ୟ ମାନଙ୍କ ସୁଖରେ ସୁଖୀ ଦୁଃଖରେ ଦୁଃଖୀ ହେବା, ଅନ୍ୟ ମାନଙ୍କୁ ସାହାଯ୍ୟ କରିବା....ଗୋଟିଏ ବାକ୍ୟ ରେ କହିବା କୁ ଗଲେ ଅନ୍ୟ ମାନଙ୍କ ପାଇଁ ବଂଚି ରହିବା ଏବଂ ପରସ୍ପର ସହ ସ୍ନେହ, ଶ୍ରଦ୍ଧା, ଭକ୍ତି, ରାଗ, ଅଭିମାନ ଓ ପ୍ରେମ ଡୋରରେ ବାନ୍ଧି ରହିବା ହିଁ ପ୍ରକୃତ ସଂପର୍କର ମୂଲ୍ୟ ।ଆମେ ଆଜି ପାଖରୁ ସଂପର୍କ ର ରଂଗ ରେ ରଂଗେଇ ହୋଇ ଆମ ହସ ଖୁସି ର ଗୋଟିଏ ଛୋଟ ନୀଡ ତୋଳିବା ।"❤❤

❣ସଂପର୍କର ମୂଲ୍ୟ ❣

❤